Πολιτική Επιχειρηματικότητα

Όταν προσκλήθηκα να μιλήσω σε πάνελ με θέμα «Ο ρόλος της οικονομίας και της επιχειρηματικότητας στη διαμόρφωση προοπτικών για τους νέους», στο συνέδριο της Νεολαίας της Δημοκρατικής Συμμαχίας, το είδα σαν μία πρόκληση: πως μπορεί να μιλήσει κανείς σε νέους ανθρώπους με ειλικρίνια για την επιχειρηματικότητα, όταν όλοι την παρουσιάζουν εν πολλοίς σαν διέξοδο από την κρίση, χωρίς όμως να πληρούνται οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις; Διεκδικώντας την ελευθερία που θέλει η επιχειρηματικότητα για ν’ανθίσει, διεκδικούμε το δικαιώμα στην πραγμάτωση των ονείρων μας. Και αυτό είναι μια άλλη, «πολιτική» επιχειρηματικότητα.

Πολιτική Επιχειρηματικότητα from Gregory Farmakis on Vimeo.

Η αλήθεια είναι ότι κλήθηκα να απαντήσω στο ερώτημα, ποιός είναι ο ρόλος της επιχειρηματικότητας στην διαμόρφωση προοτπικών για τους νέους. Νομίζω ότι δεν θα μπορέσουμε ποτέ να το απαντήσουμε, αν δεν απαντήσουμε πρώτα ένα άλλο ερώτημα: Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο 1ο και το 2ο πάνελ αυτού του συνεδρίου; Το 1ο πάνελ αφορούσε «τον ρόλο της πολιτικής στη διαμόρφωση προοπτικών για τους νέους στην Ελλάδα», και αυτό το 2ο πάνελ αφορά «τον ρόλο της οικονομίας και της επιχειρηματικότητας στη διαμόρφωση προοπτικών για τους νέους».

Κι έρχομαι να ρωτήσω: σε μία χώρα, όπου πάνω από το μισό ΑΕΠ εξαρτάται, έμμεσα ή άμεσα, από το κράτος, ποιά είναι η διαφορά μεταξύ πολιτικής και οικονομίας; Αν δεν απαντήσουμε αυτό το ερώτημα, δεν έχει κανένα νόημα να λέμε αν οι καινούργιες ευκαιρίες θα είναι στην πληροφορική, αν θα είναι στις νέες τεχνολογίες ή αν θα είναι στην πράσινη ενέργεια. Και θα σας πω κάτι ειλικρινά: πολλές φορές έχω μιλήσει σε συναδέρφους μου, σε άλλους επιχειρηματίες, αλλά επειδή έχω την τύχη να μιλάω σε νέους ανθρώπους σήμερα, φοβόμουν ότι θα με κοιτάτε με ένα ειρωνικό χαμόγελο. Γιατί θα σας μιλάω για επιχειρηματικότητα, ενώ, ερχόμενοι εδώ, περάσατε από δρόμους, όπου υπάρχουν κλειστά μαγαζιά και κλειστές επιχειρήσεις. Ακούτε στις ειδήσεις για επιχειρήσεις που κλείνουν. Ακούτε για γνωστούς σας που μένουν άνεργοι, επειδή κλείνουν επιχειρήσεις. Βλέπετε επιχειρηματίες να πηγαίνουν στη φυλακή και μερικούς από αυτούς να διαπομπεύονται. Και να ζούμε και κάποια φαινόμενα ανθρωποφαγίας, επειδή χρωστάνε δήθεν στο κράτος, χωρίς κανένας να ρωτήσει πόσα τους χρωστάει το κράτος. Χωρίς κανένας να ρωτήσει, για παράδειγμα, αν έχουν εισπράξει τα χρήματα που χρωστάνε στο κράτος. Γιατί τελικά, πριν απαντήσουμε και το προηγούμενο ερώτημα που έθεσα, θα πρέπει να απαντήσουμε ένα ακόμα πιο προηγούμενο: Πότε θα  αποποινικοποιηθεί η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα; Γιατί τελικά είναι ποινικό αδίκημα.

Έτσι λοιπόν η ουσιαστική ερώτηση είναι για ποια επιχειρηματικότητα μιλάμε στην Ελλάδα. Και αυτό που θα έπρεπε να σκεφτούμε είναι, μήπως όλη αυτή η συζήτηση, στην οποία έχουμε όλοι παρασυρθεί, και οργανώνουμε workshops και ημερίδες και events και πρωτοβουλίες, μήπως είναι η υποκρισία μιας κοινωνίας που σας χρυσώνει το χάπι της ανεργίας; Του στυλ: «θα μείνεις που θα μείνεις άνεργος, δεν ανοίγεις και ένα μαγαζί να έχεις κάτι να κάνεις;» Να δούμε δηλαδή τελικά ποια είναι αυτή η συζήτηση, στη βάση της.

Και τα λέω εγώ αυτά, σαν ένας άνθρωπος που από τα 22 του άνοιξε και έκλεισε τρεις εταιρείες, για να του «κάτσει» η μία. Που επέμενε πολύ, που προσπάθησε, που επένδυσε πάθος. Και εγώ και οι άνθρωποι μου, που είμαστε πολύ περήφανοι για αυτό που κάνουμε. Αλλά πραγματικά, θα πρέπει εδώ που φτάσαμε να δούμε την πραγματικότητα κατάματα. Και η πραγματικότητα δεν είναι ότι η επιχειρηματικότητα είναι θέμα κουλτούρας, ότι δηλαδή οι νέοι άνθρωποι, ενώ πριν έκαναν ουρές στον ΑΣΕΠ για να διοριστούν, τώρα ξαφνικά θα δουν το φως το αληθινό, θα ανακαλύψουν την κουλτούρα της επιχειρηματικότητας, το «entrepreneurship» και θα γίνουμε ξαφνικά Silicon Valley, με venture capitals, ή θα γίνουμε Ισραήλ που παράγει τεχνολογία. Γιατί; Ξαφνικά την ανακαλύψαμε; Δεν την ξέραμε πριν;

Η ερώτηση είναι πάρα πολύ διαφορετική. Ακούω όλη αυτή τη συζήτηση, γιατί συμμετέχω πολύ ενεργά σε αυτά που συζητιούνται στο χώρο της επιχειρηματικότητας. Βλέπω στα πανεπιστήμια σας καθηγητές να οργανώνουν μαθήματα επιχειρηματικότητας, πρωτοβουλίες που μαθαίνουν πχ στους νέους αποφοίτους πώς θα συντάξουν ένα business plan. Ένα business plan για να τους δώσει λεφτά ποιός για να επενδύσουν; Βλέπω εκπομπές στην τηλεόραση που παρουσιάζουν καινοτομικές επιχειρήσεις και προσπάθειες που πετυχαίνουν. Κι εγώ ο ίδιος είμαι ένοχος αυτού του πράγματος: με έχουν χρησιμοποιήσει αρκετές φορές σαν παράδειγμα καινοτομικής επιχείρησης που καταφέρνει κόντρα στο ρεύμα του κρατισμού να επιζήσει, να παράγει καινοτομία και να εξάγει. Ακούτε τα μέσα να μιλάνε για επιχειρηματικότητα. Ακούτε την κυβέρνηση να μιλάει για επιχειρηματικότητα. Να προκηρύσσει ΕΣΠΑ, να παρακολουθεί τους δείκτες του πόσο ΕΣΠΑ απορροφήθηκε, πόσες επιδοτήσεις δοθήκαν εκεί, και πόσα Jeremie, βραβεύσεις και digi-mobile εδώ. Και ακούτε όλη αυτήν την ιστορία των επιδοτήσεων και τον κόσμο να ζητάει κρατική στήριξη και να λέει: «μα ποιος θα κάνει κάτι για την ανάπτυξη;»

Μα το θέμα είναι ακριβώς αυτό: να μην κάνει κανείς τίποτα για την ανάπτυξη και να αφήσουμε την οικονομία να λειτουργήσει μόνη της. Αν θα πρέπει κάτι να ζητάμε, γιατί αυτή είναι η πραγματική συζήτηση, δεν είναι να κάνει κάτι, κάποιος για την ανάπτυξη. Είναι να σταματήσει να κάνει κάτι κάποιος για την ανάπτυξη. Διάβαζα τις προάλλες ότι φτιάχνουμε τα καλάθια των περιφερειών -αυτή ήταν η καταπληκτική ιδέα του προηγούμενου Υπουργού Γεωργίας – όπου θα αποφασίσουμε εμείς, κεντρικά, σαν γραφειοκρατία, ποια είναι τα προϊόντα που θα εξάγει μια συγκεκριμένη περιφέρεια. Και θα χρηματοδοτήσουμε αυτά μόνο και όχι άλλα.

Και βέβαια βλέπετε όλες αυτές τις ιστορίες επιτυχίας και τις βραβεύσεις της επιχειρηματικότητας. Πέρσι τέτοιο καιρό είχα γράψει ένα άρθρο, για το οποίο μου επιτέθηκαν πολλοί, όπου κατηγορούσα αυτούς τους διαγωνισμούς επιχειρηματικότητας στους οποίους έδιναν βραβεία μεγάλοι χορηγοί και τράπεζες. Έλεγα λοιπόν ότι αυτοί οι διαγωνισμοί είναι το next top business model. Πώς ήταν το next top model, όπου μαζεύουν 10 ανθρώπους και βγάζουν μετά κάποιον έξω και του λένε μπράβο, τώρα εσύ θα γίνεις star; Και βγαίνει έτσι στην κρύα πραγματικότητα; Αυτοί οι διαγωνισμοί επιχειρηματικότητας είναι το next top business model, όπου δίνουμε ένα βραβείο σε 5 νέους ανθρώπους επειδή έχουν μια καλή και καινοτομική ιδέα. Και μετά ωραία, το ανοίγουν το μαγαζί. Και; Τι έχουν να αντιμετωπίσουν;

Έχουν να αντιμετωπίσουν ένα εχθρικό κράτος. Έχουν να αντιμετωπίσουν μια τεράστια γραφειοκρατία. Έχουν να αντιμετωπίσουν έναν κυκεώνα ρυθμίσεων, που τους λέει τι θα κάνουν, πώς θα το κάνουν, πού θα το κάνουν και πότε θα το κάνουν. Γιατί η ελληνική οικονομία, άμα την ζήσετε, είναι σαν τον ελληνικό στρατό: ό,τι δεν προβλέπεται, απαγορεύεται. Αυστηρά κιόλας.

Έχουμε λοιπόν να αντιμετωπίσουμε ρυθμίσεις, τις οποίες οι ίδιοι άνθρωποι που σας μιλάνε για επιχειρηματικότητα, στα media ή στο Βήμα της Βουλής, ή στις εφημερίδες, ή στα πανεπιστήμια σας, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι πολλές φορές δίνουν το είναι τους για να μην αλλάξουν αυτά τα πράγματα. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι είναι αυτοί που μπλοκάρουν το να λειτουργεί το πανεπιστήμιο για παράδειγμα πιο αξιοκρατικά. Γιατί πώς θα κάνεις επιχειρηματικότητα χωρίς αξιοκρατία;

Έχουμε λοιπόν ένα κράτος τεράστιο, ένα μεγάλο κράτος και η μεγάλη αυταπάτη είναι ότι μπορεί αυτό το κράτος να είναι λέει αποτελεσματικό και να προωθεί και να υποστηρίζει την επιχειρηματικότητα. Ψέματα. Αυταπάτη.

Δεν μπορεί ποτέ ένα μεγάλο κράτος να είναι αποτελεσματικό και καμιά επιχειρηματικότητα δεν μπορεί να στηρίξει ένα μεγάλο κράτος όταν έχει άποψη για τα πάντα. Μια φίλη μου για παράδειγμα, που έχει ένα βιβλιοπωλείο- καφέ στο Κολωνάκι, το οποίο οργανώνει πάρα πολύ ωραίες εκδηλώσεις- συζητήσεις μαζί με τα βιβλία, πρόσφατα έγινε αντικείμενο αφιερώματος του Economist και προχτές έδωσε συνέντευξη στο CNBC, όπου παρουσιάστηκε διεθνώς σαν ένα βιβλιοπωλείο που δεν μπορεί να πουλήσει βιβλία και ένα καφέ που δεν μπορεί να πουλήσει καφέ. Και ξέρετε γιατί; Γιατί ο νόμος δεν της επιτρέπει να πουλήσει καφέ, επειδή κάποιος έκρινε ότι επειδή το βιβλιοπωλείο είναι βιβλιοπωλείο, δεν δικαιούται να έχει άλλη δραστηριότητα. Και ξέρετε και κάτι άλλο; Δεν μπορεί να πουλήσει τα βιβλία της στην τιμή που θέλει – ενιαία τιμή βιβλίου – γιατί κάποιος έκρινε ότι, επειδή ο ανταγωνισμός είναι πολύ κακό πράγμα, το γενικό καλό λέει ότι δεν μπορεί να ανταγωνιζόμαστε στην τιμή των βιβλίων. Άρα πρέπει όλα τα βιβλιοπωλεία να πουλάνε το ίδιο. Και όταν αυτή η δημοσιογράφος του Economist, φεύγοντας, προσπάθησε να αγοράσει ένα βιβλίο και τις είπαν «Ξέρεις, είναι 19.05 έτσι και τολμήσω να χτυπήσω στην ταμειακή μηχανή την απόδειξη μου μετά τις 19.00 κινδυνεύω να φάω πρόστιμο». Γιατί για το γενικό καλό πάλι – επειδή ο ανταγωνισμός είναι κακό πράγμα –  δεν μπορεί κανείς να έχει το μαγαζί του σε αυτή την χώρα ανοιχτό όποτε θέλει, όπου θέλει και όπως θέλει.

Για τι επιχειρηματικότητα θα μιλήσουμε λοιπόν εδώ σήμερα; Και για να το πάμε και παρακάτω, πέρα από όλο αυτό τον κυκεώνα. Έστω ότι το ανοίξατε το μαγαζί, την επιχείρηση, την εταιρεία, την ιδέα σας, το πάθος σας, τον έρωτά σας για αυτό που θέλετε να φτιάξετε, την δημιουργικότητα σας. Έστω ότι το φτιάξατε. Πέρα από όλα αυτά τα πράγματα που θα μπαίνουν στα πόδια σας, πέρα από όλους αυτούς τους κανονισμούς, θα έχετε να αντιμετωπίσετε και την ασάφεια αυτού του κράτους. Θα έχετε να διαπραγματευτείτε με αυτό το κράτος. Ξέρετε πόσες φορές έχω ρωτήσει το λογιστή μου «Μα τι πρέπει να κάνω για να είμαι νόμιμος;» Και μου είπε: «Τίποτα, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να είσαι νόμιμος». Και γίνεται επίτηδες αυτό, γιατί αν μπορούσες να κάνεις κάτι, δεν θα έδινες αφορμή στο να μπορεί να γίνει συναλλαγή με αυτόν που θα ελέγξει αν είσαι νόμιμος.

Νομίζω ότι μετά από όλα αυτά δεν θα με ξανακαλέσουν ποτέ να μιλήσω για επιχειρηματικότητα.

Εγώ όμως έχω την λύση. Και είναι και μια πολύ όμορφη και πάρα πολύ γλυκειά λύση και συκοφαντημένη. Και αυτή η λύση λέγεται ελευθερία. Γιατί – και αυτό να το θυμάστε πάντα – η επιχειρηματικότητα ανθίζει  μόνο στα γλυκά, εύκρατα κλίματα της ελευθερίας. Επιχειρηματικότητα δεν είναι μόνο το να ανοίξετε ένα δικό σας μαγαζί, ή μια δική σας επιχείρηση, ή να επενδύσετε, κακώς το περιορίζουμε έτσι. Επιχειρηματικότητα ασκούνε και οι άνθρωποι που είναι δίπλα μου, αυτοί που στελεχώνουν την εταιρεία μου για παράδειγμα, και οι οποίοι την πονάνε όπως την πονάω και εγώ, οι οποίοι έχουν ιδέες, δοκιμάζουν ιδέες και παίρνουν ρίσκα. Επιχειρηματικότητα είναι και η κοινωνική επιχειρηματικότητα. Επιχειρηματικότητα είναι οι πρωτοβουλίες που μπορεί να πάρει κάποιος. Είναι οι ομάδες που δημιουργούνται. Επιχειρηματικότητα είναι τελικά μια στάση ζωής που σημαίνει δοκιμάζω, παίρνω ρίσκα, αγαπάω ιδέες. Επιχειρηματικότητα είναι να γεννάω σαν μάνα και να ανατρέφω σαν πατέρας μέχρι κάτι να σταθεί στα πόδια του. Και αυτό είναι ένα υπέροχο πράγμα. Αλλά δυστυχώς χωρίς ελευθερία δεν ανθίζει. Άρα λοιπόν αυτό που έχετε να κάνετε – γιατί την δικαιούστε την επιχειρηματικότητα, γιατί είναι η δημιουργικότητα σας – πριν σκεφτείτε ποια ιδέα, πριν σκεφτείτε τι ακριβώς, πριν σκεφτείτε σε ποιό τομέα, αν θα είναι ο τουρισμός ή αν θα είναι τα βιολογικά προϊόντα ή αν θα είναι υπηρεσίες – κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει αυτό, κανένας σοβαρός οικονομολόγος δεν θα σας πει «ναι τα αναλύσαμε και το συγκριτικό μας πλεονέκτημα είναι εδώ ή είναι εκεί» – πριν γίνει αυτό, βγείτε και διεκδικείστε.

Αν θέλετε να γίνει κάτι για την επιχειρηματικότητα σε αυτήν τη χώρα, οφείλετε κι εσείς να βγείτε και να διεκδικήσετε. Να διεκδικήσετε λιγότερο κράτος, να διεκδικήσετε μεταρρυθμίσεις, να τις υποστηρίξετε αυτές τις μεταρρυθμίσεις , να διεκδικήσετε το να μην μπορούν διάφορες συντεχνίες με τα μικρό-συμφέροντα τους να καθορίζουν τι μπορείτε να κάνετε εσείς.

Μερικές από αυτές τις συντεχνίες τις ζείτε μέσα στα πανεπιστήμια σας. Να διεκδικήσετε καταρχήν το πιο σημαντικό προ-απαιτούμενο για την επιχειρηματικότητα: το fair play. Το να είναι ίσιο το γήπεδο. Γιατί μέσα στο ίδιο το πανεπιστήμιό σας δεν είναι ίσιο το γήπεδο και δεν υπάρχει fair play. Και μην μου πείτε ότι δεν είναι έτσι, όπως το ζείτε στις σχολές σας, μην μου πείτε ότι εσείς μεγαλώνετε και βγαίνετε έξω έχοντας περάσει από ένα περιβάλλον αξιοκρατίας, γιατί δεν θα σας πιστέψω. Γιατί ξέρουμε όλοι πάρα πολύ καλά πως ακόμα και το πως εξελίσσονται οι ίδιοι οι καθηγητές σας, αυτοί που θα έπρεπε να σας δίνουν το παράδειγμα της αξιοκρατίας.

Πως θα μιλήσουμε για επιχειρηματικότητα λοιπόν σε μία χώρα, όπου οι άνθρωποι που θαστελεχώσουν αυτή την επιχειρηματικότητα, δεν μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον αξιοκρατίας; Αλλά έχετε και εσείς ευθύνη. Έχετε την ευθύνη να διεκδικήσετε. Και να διεκδικήσετε τα δύσκολα πράγματα. Να διεκδικήσετε δηλαδή το να είστε και εσείς οι ίδιοι ανταγωνιστικοί, το να είναι το πανεπιστήμιο σας ανταγωνιστικό, το να είναι ο χώρος δουλειάς σας ανταγωνιστικός. Έτσι ώστε να μπορούν να ανθίζουν οι καινούργιες ιδέες.

Άρα λοιπόν διεκδικήστε μικρότερο κράτος, διεκδικήστε λιγότερες συντεχνίες, καθόλου συντεχνίες, διεκδικήστε παιδεία, διεκδικήστε παιδεία και διεκδικήστε παιδεία. Γιατί στην εποχή που ζούμε, αν δεν θέλουμε να ανταγωνιζόμαστε τους μισθούς των Κινέζων, για τους οποίους μίλησε πριν ο κος Σκυλακάκης, θα πρέπει να κυκλοφορήσουμε και εμείς λίγο στην κοινωνία της γνώσης. Και η κοινωνία της γνώσης με ένα και μοναδικό σύγγραμμα και με το Διόφαντο και με το να συζητάμε για το πώς θα εκλέγονται στις φοιτητικές εκλογές οι πρυτάνεις και το αν θα ψηφίσουμε στις φοιτητικές εκλογές κλπ. είναι πολύ 1960’s για να έχει νόημα στην εποχή μας.

Άρα λοιπόν διεκδικήστε. Αλλά μην κάνετε το λάθος να διεκδικήσετε την κρατική υποστήριξη, γιατί το ακούω πολύ συχνά αυτό. Μην διεκδικήσετε επιδοτήσεις. Οι επιδοτήσεις είναι τοξικές και σας το λέω γιατί έχω νιώσει στο πετσί μου το πόσο τοξικές είναι οι κρατικές επιδοτήσεις. Οι επιδοτήσεις κάνουν το γήπεδο να μην είναι ίσιο, και να το ξέρετε αυτό, η επιχειρηματικότητα θέλει fair play. Μην διεκδικήσετε λοιπόν επιδοτήσεις και μην διεκδικήσετε πλάνα και στρατηγική για την ανάπτυξη. Άκουσα πριν την φράση «οι υπεύθυνοι για την ανάπτυξη της χώρας». Μα το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό, ότι υπάρχει ένας υπεύθυνος για την ανάπτυξη της χώρας. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει, δεν θα έπρεπε να εξαρτάται από τις πολιτικές αποφάσεις της οποιασδήποτε κας Διαμαντοπούλου η ανάπτυξη της χώρας.Ή από τον Χρυσοχοίδη. Έχω μιλήσει με τον Χρυσοχοίδη, σε συνάντηση νέων επιχειρηματιών – και αυτό δεν είναι ad hominem, πιστεύω ότι σε πολλούς Υπουργούς συμβαίνει – όπου προσπαθούσαμε να του εξηγήσουμε τι σημαίνει το ότι δεν είναι σταθερό το φορολογικό σύστημα, και δεν μπορούσε να το καταλάβει. Ειλικρινά ο άνθρωπος δεν μπορούσε να το καταλάβει.

Άρα λοιπόν αυτό που θα ήθελα να πω είναι ότι δεν θα έρθει από το ΕΣΠΑ η επιχειρηματικότητα, δεν θα έρθει από επιδοτήσεις, δεν θα έρθει από μακρόπνοα πλάνα και από στρατηγικές. Θα έρθει αν όλοι μαζί – και εσείς μαζί – βγούμε έξω και διεκδικήσουμε το να γίνουν επιτέλους οι μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν.

Και τελικά να σκέφτεστε, ότι διεκδικώντας αυτά τα πράγματα, διεκδικείτε το δικαίωμα στην πραγμάτωση των ονείρων σας. Και αυτό είναι μια «πολιτική» επιχειρηματικότητα.

ΓΦα

 

Posted in Ομιλίες. Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

3 Responses to Πολιτική Επιχειρηματικότητα

  1. Μαρία Συννεφιά-Williamson says:

    Η κοινή λογική είναι το ζητούμενο.Ακριβως όπως περιγράφεις. Χωρίς σταθερό φορολογικό πλαίσιο δεν μπορεί η επιχείρηση να προγραμματίσει.. Η ´ευκαιριακή´ συμπεριφορά επιχειρήσεων (όπως και η έλλειψη επενδύσεων & αναβαθμισεων) είναι ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ της ανικανότητας προγραμματισμού σε καθεστως πολλαπλών μεταβλητων και όχι αιτία η χαρακτηριστικό της μικρής Ελλ επιχείρηση μονάδας.Great talk!

  2. kboulis says:

    Εξαιρετικό και ιδιαίτερα γλαφυρό το άρθρο. Ας ακουστεί επιτέλους και η άλλη άποψη, αυτή του φιλελευθερισμού, ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε έξω από τα στεγανά της "αριστερής" σκέψης που έχει αποκτήσει μονοπώλιο σε κάθε ίχνος της ελληνικής κοινωνίας.

  3. sbyrakis says:

    Εξαιρετική τοποθέτηση Γρηγόρη, ναι είναι η υπέρ-ρυθμιστική κουλτούρα ο μεγαλύτερος γόρδιος δεσμός που πρέπει άμεσα να κόψουμε. http://www.sbyrakis.net/2012/03/%CE%B1%CF%83%CF%8D%CE%BC%CE%BC%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1/Μία παρατήρηση μόνο. Τόσο το startup hype όσο και το ΕΣΠΑ (που γνωρίζουμε πόσο αναποτελεσματικά είναι και τα δύο) δημιουργούν ένα awareness που στη προκειμένη περίπτωση δεν είναι κακό. Ειδικά αν βοηθήσει να κατορθώσουν οι journalists να καταλάβουν ότι πρέπει να αλλάξουν τη ρημαδοατζέντα σε θέματα ουσίας… μετά θα ακολουθήσουν και οι πολιτικοί… (annoying sequence but think about it, that’s what happens…)

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.