Μία φράση και μία στάση

«Τα διλήμματα δεν υπάρχουν για να είναι εύκολα, ειδικά όταν από τις συνθήκες τίθενται εκβιαστικά. Όντας στις παρυφές μόνο της Πολιτικής, θα ήμουν ασυγχώρητα αμετροεπής αν θεωρούσα ότι η δική μου απάντηση στο δίλημμα αυτό, θα είχε κανένα ιδιαίτερο βάρος. Χρωστώ όμως την απάντηση αυτή σε όλους όσους με εμπιστεύτηκαν και με στήριξαν σε αυτήν την όμορφη και σύντομη περιπέτεια. Δεν θα ήμουν ούτε ευτυχής, ούτε άλλως τε χρήσιμος, ως ενεργό στέλεχος αυτής της Νέας Δημοκρατίας γιατί εκεί, όπως δυστυχώς και οπουδήποτε αλλού πια, δεν θα είχα ούτε χώρο, ούτε λόγο. Αν ξαναέγραφα την φράση εκείνη στο βιογραφικό σημείωμα του προεκλογικού μου φυλλαδίου, θα την έγραφα τώρα διαφορετικά: «Είμαι αμετανόητα φιλελεύθερος». Όχι από εμμονές ιδεολογικής καθαρότητας. Από ρεαλισμό».

Στο σύντομο βιογραφικό σημείωμα που είχα συμπεριλάβει στο προεκλογικό μου φυλλάδιο για τις εκλογές του Μαϊου, είχα φροντίσει να προσθέσω την φράση: «είμαι μαχητικά φιλελεύθερος». Είμαι σίγουρος ότι έχασα αρκετές ψήφους από την φράση αυτή, και ακόμα περισσότερες από την στάση αυτή, αλλά δεν το μετανιώνω.

Όπως δεν μετανιώνω και για το ότι διάλεξα να συμμετάσχω στις εκλογές αυτές με την Δημοκρατική Συμμαχία και να στηρίξω την Ντόρα Μπακογιάννη. Την Δημοκρατική Συμμαχία για τις φιλελεύθερες θέσεις της και την κα Μπακογιάννη για το πολιτικό της θάρρος και την συνέπειά της να υπερασπίζει με πολύ υπαρκτό προσωπικό κόστος αυτό που και εγώ ήθελα να στηρίξω. Θα έχει πάντα τον θαυμασμό μου γι’αυτό και θα της είμαι ευγνώμων που μου έδωσε αυτήν την ευκαιρία. ‘Αλλως τε, όπως είχα γράψει από την αρχή κιόλας της προεκλογικής περιόδου, στις θέσεις της Δημοκρατικής Συμμαχίας βρήκα εν πολλοίς αυτήν ακριβώς την προσπάθεια για έναν ρεαλιστικό και κοινωνικά ευαίσθητο φιλελευθερισμό, που ακούει τις αγωνίες της πραγματικής κοινωνίας και ζυγίζει τις δυσκολίες των καιρών· που κατανοεί ότι η πραγματική Πολιτική ξεπερνά τις θεωρητικές ασκήσεις. Το κόστος της απουσίας αυτής ακριβώς της πολιτικής έκφρασης από το κοινοβούλιο είναι κάτι που επιβεβαιώνεται δυστυχώς από τις εξελίξεις.

Για οποιονδήποτε ψύχραιμο παρατηρητή, είναι προφανείς και κατανοητοί οι πολιτικοί αλλά και πρακτικοί λόγοι για τους οποίους η προσπάθεια αυτή δεν μπορούσε να συνεχιστεί, σε αυτές τις συνθήκες και με αυτήν τουλάχιστον την μορφή. Όπως επίσης, ανεξάρτητα από το αν κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί με την ένταξη της Δημοκρατικής Συμμαχίας στην Νέα Δημοκρατία και την προσπάθειά της να συνυπάρξει στο εξής με ρητορικές ή πρόσωπα που διόλου δεν την εκφράζουν, κανείς δεν μπορεί να την κατηγορήσει για ασυνέπεια: η αλλαγή πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας δικαιώνει, έστω και εκ των υστέρων, τις πολιτικές επιλογές που οδήγησαν στην ίδρυση της Δημοκρατικής Συμμαχίας, και την μετέπειτα στάση της. Αυτό όμως δεν είναι πια καν το μείζον. Το μείζον είναι σίγουρα το πώς και από ποιούς θα κυβερνηθεί η Ελλάδα μετά τις επόμενες, κρίσιμες εκλογές. Σε αυτό το δίλημμα, ίσως αποδειχθεί χρησιμότερο για την Ελλάδα, να ριψοκινδυνεύσεις το προσωπικό στοίχημα να επηρρεάσεις πολιτικές αλλά κυρίως να υπερασπίσεις – πάλι με κόστος – θεμελιώδεις εθνικές επιλογές.

Όμως ουσιαστικοί είναι και οι λόγοι που μπορούν να αποτρέπουν κάποιον από το να ακολουθήσει τώρα ενεργά την Δημοκρατική Συμμαχία σε αυτό το εγχείρημα. Αφορούν ουσιαστικά, όχι σε αμφισβήτηση προθέσεων, αλλά σε πολύ βάσιμους προβληματισμούς: προβληματισμούς για την δυνατότητα – αλλά και την αναγκαιότητα τελικά – ύπαρξης ενός αταίριαστου κεντροδεξιού συνασπισμού, ενώ είναι προφανές ότι η απάντηση στις εθνικές προκλήσεις θα έπρεπε να βρίσκεται στο μεταρρυθμιστικό κέντρο· προβληματισμούς για το πόσο είναι άραγε εφικτή η υπεράσπιση θεμελιωδών πολιτικών επιλογών μέσα σε αυτήν ειδικά την Νέα Δημοκρατία· και εν τέλει, προβληματισμούς για την ποιότητα, την αξιοπιστία, την ικανότητα, αλλά και τις προθέσεις της σημερινής ηγεσίας της.

Τα διλήμματα δεν υπάρχουν για να είναι εύκολα, ειδικά όταν από τις συνθήκες τίθενται εκβιαστικά. Όντας στις παρυφές μόνο της Πολιτικής, θα ήμουν ασυγχώρητα αμετροεπής αν θεωρούσα ότι η δική μου απάντηση στο δίλημμα αυτό, θα είχε κανένα ιδιαίτερο βάρος. Χρωστώ όμως την απάντηση αυτή σε όλους όσους με εμπιστεύτηκαν και με στήριξαν σε αυτήν την όμορφη και σύντομη περιπέτεια. Δεν θα ήμουν ούτε ευτυχής, ούτε άλλως τε χρήσιμος, ως ενεργό στέλεχος αυτής της Νέας Δημοκρατίας γιατί εκεί, όπως δυστυχώς και οπουδήποτε αλλού πια, δεν θα είχα ούτε χώρο, ούτε λόγο. Αν ξαναέγραφα την φράση εκείνη στο βιογραφικό σημείωμα του προεκλογικού μου φυλλαδίου, θα την έγραφα τώρα διαφορετικά: «Είμαι αμετανόητα φιλελεύθερος». Όχι από εμμονές ιδεολογικής καθαρότητας. Από ρεαλισμό.

ΓΦα

Posted in Άρθρα. Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.