Ένα νέο κεφάλαιο ή ένας αξιοθρήνητος επίλογος;

«Οι πρόσφατες εκλογές, έδειξαν με αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι υπάρχει μία σαφής κοινωνική πλειοψηφία που δεν είναι διατεθειμένη ούτε καν να ριψοκινδυνεύσει την θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη. Όταν το τεχνητό δίλημμα «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», στο οποίο η παράταξη της δραχμής είχε εγκλωβίσει τα αμήχανα «φιλοευρωπαϊκά» κόμματα, τέθηκε στις πραγματικές του διαστάσεις, μαζί δηλαδή με τις αναπόφευκτες επιπτώσεις της κάθε επιλογής, η σιωπηλή αυτή πλειοψηφία δεν δίστασε να επιλέξει την Ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, σχεδόν με οποιοδήποτε τίμημα. Με αυτήν την εντολή, το μόνο που χρειάζεται η νέα κυβέρνηση για να  ξανακερδίσει η Ελλάδα την αξιοπιστία της και να διεκδικήσει έμπρακτα τον ρόλο που της αξίζει στην Ευρώπη που αλλάζει γρήγορα, είναι να αποδείξει έμπρακτα στους εταίρους μας ότι έχει την σοβαρότητα και την γενναιότητα να εφαρμόσει ουσιαστικά τις μεταρρυθμίσεις, στις οποίες άλλως τε θεμελιώνεται αυτή η ίδια η Ευρώπη».

Καθώς η οικονομική κρίση στον Ευρωπαϊκό Νότο βαθαίνει, η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με την θεμελιώδη πρόκληση ενός επόμενου σταδίου πολιτικής ενοποίησης. Οι λαοί της Ευρώπης θα πρέπει να είναι έτοιμοι για μία ιστορικής σημασίας υπέρβαση, την ουσιαστική και οικειοθελή εκχώρηση ενός ακόμη τμήματος της εθνικής τους κυριαρχίας, αυτήν την φορά στο πεδίο της δημοσιονομικής τους πολιτικής, σε κοινούς Ευρωπαϊκούς θεσμούς. Καθώς η δημοσιονομική πολιτική άπτεται βασικών πολιτικών επιλογών για τον ίδιο τον ρόλο του κράτους, η ενοποίηση αυτή θα έρθει σε σύγκρουση με κατεστημένες εθνικές λογικές, αλλά και θα απαιτήσει την ουσιαστική εμβάθυνση της δημοκρατικής νομιμοποίησης των κοινών Ευρωπαϊκών θεσμών. Έτσι, αυτό που ξεκινάει ως άμυνα απέναντι στην οικονομική κρίση, μπορεί να αναδειχθεί σε ιστορική ευκαιρία.

Η Ελλάδα καλείται να συμμετάσχει σε αυτήν την διαδικασία με τις χειρότερες προϋποθέσεις. Περιχαρακωμένη στην εσωστρέφεια της άρνησης και ενίοτε ενός διεκδικητικού εθνικισμού, έχοντας σπαταλήσει το πολιτικό της κεφάλαιο, με ουσιαστικό έλλειμμα αξιοπιστίας απέναντι στους εταίρους της, αλλά και με ατολμία να αντιμετωπίσει δυναμικά την δική της πολιτική και κοινωνική κρίση με γενναίες αποφάσεις, εμφανίζεται ως παράγοντας κινδύνου και εν δυνάμει αποσταθεροποίηση. Η αγωνία της διεθνούς κοινότητας για το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών μας, αλλά ουσιαστικά για την εθνική μας δέσμευση στην παραμονή στο κοινό νόμισμα, δεν ήταν παρά σύμπτωμα της απαξίωσης αυτής. 

Και όμως, μία άλλη εθνική πολιτική είναι όχι μόνο άμεσα εφικτή αλλά και αναγκαία. Στην Ελλάδα αξίζει να συμμετάσχει στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι όχι μόνο ισότιμα αλλά και δημιουργικά. Όχι σαν μέρος του προβλήματος, αλλά συνεισφέροντας στην λύση του και στην υπέρβασή του. Ως συνομιλητής που φέρνει σε αυτόν τον Ευρωπαϊκό διάλογο μία ρεαλιστική και θετική πρόταση· όχι επαιτώντας, όχι εξαπατώντας, αλλά ούτε και διεκδικώντας πεισματικά την ανοχή και την εξαίρεση. Για να το πούμε διαφορετικά: σε αυτήν την μεγάλη διαπραγμάτευση που θα ξεκινήσει για όλη την Ευρώπη, πρέπει να καθόμαστε στην ίδια πλευρά του τραπεζιού με τους εταίρους μας, απέναντι στις προκλήσεις των καιρών. Όχι απέναντί τους. Είναι προς το συμφέρον μας άλλως τε.

Δεν είναι αδύνατο να απεγκλωβιστούμε από τον ρόλο στον οποίο περιχαρακωθήκαμε. Οι πρόσφατες εκλογές, έδειξαν με αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι υπάρχει μία σαφής κοινωνική πλειοψηφία που δεν είναι διατεθειμένη ούτε καν να ριψοκινδυνεύσει την θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη. Όταν το τεχνητό δίλημμα «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», στο οποίο η παράταξη της δραχμής είχε εγκλωβίσει τα αμήχανα «φιλοευρωπαϊκά» κόμματα, τέθηκε στις πραγματικές του διαστάσεις, μαζί δηλαδή με τις αναπόφευκτες επιπτώσεις της κάθε επιλογής, η σιωπηλή αυτή πλειοψηφία δεν δίστασε να επιλέξει την Ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, σχεδόν με οποιοδήποτε τίμημα. Με αυτήν την εντολή, το μόνο που χρειάζεται η νέα κυβέρνηση για να  ξανακερδίσει η Ελλάδα την αξιοπιστία της και να διεκδικήσει έμπρακτα τον ρόλο που της αξίζει στην Ευρώπη που αλλάζει γρήγορα, είναι να αποδείξει έμπρακτα στους εταίρους μας ότι έχει την σοβαρότητα και την γενναιότητα να εφαρμόσει ουσιαστικά τις μεταρρυθμίσεις, στις οποίες άλλως τε θεμελιώνεται αυτή η ίδια η Ευρώπη. 

Με την απόφασή μας σε αυτές τις εκλογές, διόλου δεν εξασφαλίσαμε την παραμονή μας στο Ευρώ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κερδίσαμε απλά μία τελευταία πίστωση χρόνου και μια τελευταία ευκαιρία. Μπορεί να γίνει ένα νέο κεφάλαιο, ή ένας αξιοθρήνητος επίλογος. Είναι θέμα επιλογής.

 

Posted in Άρθρα. Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

4 Responses to Ένα νέο κεφάλαιο ή ένας αξιοθρήνητος επίλογος;

  1. Θα ήθελα να ζητήσω ένα σχόλιο για την οικειοθελή εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας εκ μέρους των λαών της Ευρώπης. Συγκεκριμένα, αναρωτιέμαι αν αυτή η οικειοθελής εκχώρηση θα γίνει με κάποιας μορφής δημοκρατική διαδικασία (πχ δημοψήφισμα, ίσως παράλληλα με τις ευρωεκλογές). Θα ήσασταν υπέρ αν έλειπε μια τέτοια διαδικασία;

  2. sbyrakis says:

    Η δημοσιονομική πολιτική, δηλαδή η διαχείριση του δημόσιου χρήματος, στη σημερινή πολιτική κατάσταση είναι ουσιαστικά το μεγαλύτερο μέρος αυτού που ονομάζουμε εξουσία. Η αίσθηση μου είναι ότι ο κύριος λόγος αντίδρασης, από μεγάλο αριθμό Ευρωπαϊκών χωρών στη μεταβατική κατάσταση αυτή, θα είναι λόγω της εκχώρησης της πολιτικής εξουσίας των περιφερειακών πολιτκών ανδρών στην κεντρική εξουσία της Ευρώπης.Στην Ελλάδα βιώνουμε ήδη την εκχώρηση εξουσίας, με τη βίαιη μορφή επιβολής των όρων της δανειακής σύμβασης, ανεξάρτητα με το ποιά πολιτική "δύναμη" έχει εκλεγεί. Το ερώτημα λοιπόν είναι αν εμπιστευόμαστε την κεντρική εξουσία της Ευρώπης να εξουσιάζει απευθείας πλέον τους Ευρωπαίκούς λαούς. Μην ξεχνάμε ότι η κεντρική εξουσία βρίσκεται στη θέση αυτή χωρίς άμεση δημοκρατική εξουσιοδότηση, άρα και έλεγχο, από τους λαούς της Ευρώπης. Εγώ προσωπικά δεν έχω πεισθεί για την ικανότητα και τους "ενάρετους" – "αλληλέγγυους" σκοπούς των Ευρωπαίων εταίρων μας… Οι πολιτικές ηγεσίες που ασκούν σήμερα την καταλυτική επιρροή τους στην Ευρωπαϊκή κεντρική εξουσία, και φυσικό είναι, κοιτούν πρώτα τους εκλέκτορες τους και μετά τους υπολοίπους….Η άποψη μου είναι ότι η δημοσιονομική ένωση πρέπει να είναι ταυτόχρονη με την πολιτική ένωση, διαφορετικά δεν θα είναι βιώσιμη. Σε αυτό το πλαίσιο στην Ελλάδα είμαστε έτοιμοι σαν κράτος να εκχωρήσουμε την πολιτική και δημοσιονομική εξουσία σε ένα φεντεραλιστικό Ευρωπαϊκό σύστημα? Φοβάμαι πως θα είναι εξαιρετικά δύσκολο, ειδικά με τις πολιτικές "ηγεσίες" που έχουμε…

  3. Gregory Farmakis says:

    @mmathioudakis Φυσικά και δεν θα ήμουν υπέρ. Πιστεύω ότι υπάρχει ήδη σημαντικό έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης σε κάποιους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, όπως το Συμβούλιο και η Επιτροπή. Γι’αυτό γράφω ότι «αυτό που ξεκινάει ως άμυνα απέναντι στην οικονομική κρίση, μπορεί να αναδειχθεί σε ιστορική ευκαιρία»: η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στα δημοσιονομικά, ελπίζω ότι δεν θα μπορέσει να προχωρήσει χωρίς δημοκρατική εμβάθυνση τω θεσμών.

  4. Gregory Farmakis says:

    @sbyrakis Ναι, δεν διαφωνώ. Γι’αυτό γράφω ότι «αυτό που ξεκινάει ως άμυνα απέναντι στην οικονομική κρίση, μπορεί να αναδειχθεί σε ιστορική ευκαιρία»

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.