Η μοιρασιά της μιζέριας

Διακινδυνεύοντας να το πούμε σχηματικά: αν για κάθε ευρώ αναπόφευκτης περικοπής των κρατικών ελλειμάτων (που είχαμε μάθει τόσα χρόνια, ότι το κράτος δανείζεται και διαχέει στην κοινωνία μέσω μισθών, συντάξεων, επιδομάτων και δαπανών), κάποια επιχείρηση, κατάφερνε να πουλήσει ένα ευρώ παραπάνω έξω από τα σύνορα (ή να το κλέψει από τους ξένους ανταγωνιστές της στην δικιά μας αγορά, και να το διαχέει αυτή τώρα στην κοινωνία, αντί για το κράτος, μέσω των δικών της μισθών, φόρων και δαπανών), δεν θα χρειαζόταν να ξοδευόμαστε στην μοιρασιά της μιζέριας.

Από την αρχή αυτής της κρίσης, αλλά τον τελευταίο καιρό σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό, το πολιτικό σύστημα, και μαζί του η ελληνική κοινωνία, έχουν παραδοθεί στη μοιρολατρική απελπισία της διαχείρισης της καταστροφής. Είτε προσπαθώντας, πότε να κρυφτεί από τους τελευταίους δανειστές μας και πότε να τους πείσει· είτε βρίσκοντας παρηγοριά, πότε σε παραμύθια για κρυμένους θησαυρούς και πότε σε θεωρίες συνωμοσίας· το σύνολο σχεδόν της ελληνικής κοινωνίας έχει αφεθεί στην τάχα αναπόδραστη αλήθεια της εθνικής φτώχειας. Λες και είμαστε καταδικασμένοι από κάποια ιστορική νομοτέλεια να είμαστε φτωχοί, παρεκτός όταν βρίσκουμε φτηνά δανεικά. Τώρα που δεν βρίσκουμε, και μη πιστεύοντας ότι έχουμε άλλο δρόμο, αναλωνόμαστε πρακτικά στην διαμάχη για την διανομή της δυστυχίας ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες που υπερασπίζονται ο,τι μπορεί να περισώσει η κάθε μια, όταν δεν προσευχόμαστε για μια «ανάπτυξη» που θα έρθει και αυτή, πάλι, με άλλα δανεικά.

Έτσι, όλα αυτά που μας εξοργίζουν και που μας διχάζουν τον τελευταίο καιρό, ουσιαστικά έχουν να κάνουν μόνο με το πόσο δίκαιη θα είναι η μοιρασιά της μιζέριας που έφερε η κρίση. Ακόμη και συμπτώματα καθαρά πολιτικά, όπως αυτή η εξοργιστικά άκαιρη, όψιμη αναζωπύρωση της ιδεολογικής διαμάχης μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς για την βία, ή αποστήματα, όπως η εθνικιστική βία αυτή καθεαυτή, σε αυτήν την πρωτόγνωρη αμηχανία μπορούν να αναχθούν. Έχοντας ουσιαστικά αποδεχτεί την κυρίαρχη κοινή λογική, που υπαγορεύει ότι οι περικοπές των κρατικών δαπανών φέρνουν αναπόφευκτα ύφεση και ανεργία, και μη πιστεύοντας ότι η μια νέα ανάπτυξη είναι εφικτή με τις δικές μας δυνάμεις, εγκλωβιστήκαμε φοβισμένοι σε αυτό που οι οικονομολόγοι αποκαλούν zero sum game: ένα πολιτικό παιχνίδι όπου το κέρδος σου είναι αυτομάτως η ζημιά κάποιων άλλων, γιατί το σύνολο που μοιράζεται είναι δεδομένο. Αυτή η δικαιοσύνη είναι θεμελιώδες ζητούμενο της δημοκρατίας. Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι το μοναδικό. Θα μας κάνει ίσως να αντέξουμε την κρίση· αλλά δεν μπορεί από μόνη της να μας κάνει να ξεφύγουμε μπροστά της.

Ήρθε η ώρα ν’αρχίσουμε πάλι να συζητούμε σοβαρά και νηφάλια για το πως θα καταφέρουμε να φέρνουμε στην χώρα με άλλο τρόπο και από άλλο δρόμο, τα χρήματα που δεν μπορούμε πια να δανειζόμαστε. Διακινδυνεύοντας να το πούμε σχηματικά: αν για κάθε ευρώ αναπόφευκτης περικοπής των κρατικών ελλειμάτων (που είχαμε μάθει τόσα χρόνια, ότι το κράτος δανείζεται και διαχέει στην κοινωνία μέσω μισθών, συντάξεων, επιδομάτων και δαπανών), κάποια επιχείρηση, κατάφερνε να πουλήσει ένα ευρώ παραπάνω έξω από τα σύνορα (ή να το κλέψει από τους ξένους ανταγωνιστές της στην δικιά μας αγορά, και να το διαχέει αυτή τώρα στην κοινωνία, αντί για το κράτος, μέσω των δικών της μισθών, φόρων και δαπανών), δεν θα χρειαζόταν να ξοδευόμαστε στην μοιρασιά της μιζέριας.

Το γιατί δεν το καταφέρνει, έπρεπε να είναι αυτή τη στιγμή το κυρίαρχο θέμα της δημόσιας συζήτησης, από το κοινοβούλιο και τα μέσα ενημέρωσης μέχρι τις παρέες. Αυτό, και όχι οι ιδεολογικές μάχες για τα ιερά και όσια της κάθε παράταξης. Δύσκολο; Πολύ. Δεν θ’αλλαξουμε όμως ποτέ αν ο καθένας μας συνεχίσει να κάνει ότι έκανε πρίν, όπως το έκανε πριν. Ανέφικτο; Σε καμία περίπτωση. Δεν θα δεχτώ ποτέ ότι είμαστε καταδικασμένοι από την Ιστορία να ζούμε ή φτωχοί, ή με δανεικά.

Posted in Άρθρα. Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

5 Responses to Η μοιρασιά της μιζέριας

  1. Γεώργιος says:

    Αυτό που χρειάζεται είναι ο στόχος(αυτό που επισημαίνεις , ίσως και κάτι άλλο) το όραμα και η έμπνευση που βέβαια κάποιος πρέπει να την εμφυσήσει, κάποιος που δεν θα εμφανιστεί ως μεσίας κάποιος που θα κρατάει μόνος την ομπρέλα του,μη χαμογελάς, όταν βρέχει. Από τον γέρο Καραμανλή μέχρι σήμερα όλοι, ίσως με εξαίρεση το Σημίτη, θέλουν να προσφέρουν(εδώ μειδιούμε) και να σώσουν ένα κόσμο που θεός του είναι το χρήμα και στη χειρότερη περίπτωση ο Χριστόδουλος, κι αυτό χωρίς να το συνειδητοποιεί. Ίσως να φανεί γελοίο αλλά οι περισσότεροι νομίζουν ότι χρησιμοποιούν τους πολιτικούς, επειδή τους κάνουν εκδουλεύσεις.Π.χ. Πες του να φέρει το γιό μας στην Κ..γιατί αλλιώς ψήφο δεν έχει άκουσα να λέει κάποιος. Τότε και οι πικρές αλήθειες, που κρύβονται επιμελώς δεν θα θυμώσουν όπως σήμερα και θα σταματήσει η κατάθλιψη νομίζω.

  2. Παρά την σωστή προσέγγιση του άρθρου, θεωρώ ότι ομφαλοσκοπεί και κοιτάζει μόνο τα εντός πεπραγμένα, χωρίς να λαμβάνει καθόλου υπ’όψιν του το παγκοσμιο γίγνεσθαι.Στοχεύει στο να μας πείσει ότι πρέπει να μετατραπούμε στην μοναδική οικονομία στον κόσμο που δεν ζει με δανεικά? Αν προσπαθήσω να παραλληλίσω τα γραφόμενα, είναι σα να απαιτούμε από ένα 13χρονο να παράγει το δικό του εισόδημα και να ζει αν όχι πλουσιοπάροχα ,τουλάχιστον όχι φτωχά, όταν ολόκληρη η "οικογένεια" του είναι ήδη βουτηγμένη στα χρέη. Ουτοπικό.

  3. Για να καταλάβω έναν απο τους πιο πάνω, η Ελληνική κρίση είναι η παγκόσμια κρίση? Δεν είναι οτι οι μισοί παραγωγικοί Ελληνες έχουν πιάσει μια καρέκλα που περισευει στο δημόσιο και πέρνουν ένα μισθό που οι πιο πολλοι δεν θα έπρεπε γιατί δεν παράγουν? Δεν φταίνε οι συντάξεις και τα επιδόματα μαιμού? Δεν φταίει το φορολογικό σύστημα που φτιάχτηκε για να κερδιζουν καποιοι και να πληρωνουν τα κορόιδα? Δεν φταίνε οι σπατάλες του δημοσίου? Αν όλα τα εσωτερικά προβλήματα δια μαγείας αύριο λυνόντουσαν πιστευεται οτι θα είχαμε τόσο μεγάλο πρόβλημα με την παγκόσμια κρίση ?

  4. @CompuTERRACafe εντελώς φιλικά και χωρίς δόση ειρωνίας. Κόψε το Mega Channel και γενικά τα ΜΜΕ. Θα δεις τα πράγματα στην αληθινή τους διάσταση.

  5. Gregory Farmakis says:

    @TheDigitalBox Υπόσχομαι, σε επόμενο άρθρο, να σας δείξω ότι ακριβώς λόγω του «παγκόσμιου γίγνεσθαι» στο οποίο αναφέρεστε, όχι μόνο η ελληνική, αλλά σχεδόν καμιά ευρωπαϊκή οικονομία δεν θα μπορεί πλέον να ζει με δανεικά. Ακριβώς λοιπόν επειδή πρέπει να βάζουμε το δικό μας – πολύ ιδιαίτερο – πρόβλημα μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο, πρέπει να αλλάξουμε.

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.