Το τελευταίο τούβλο στην κορυφή του θόλου

Φαντάζομαι κάπως έτσι θα ένιωθαν και οι πρωτομάστορες στα γιαπιά των καθεδρικών του μεσαίωνα, όταν έμπαινε το τελευταίο τούβλο στην κορυφή του θόλου, έβγαζαν τις σκαλωσιές, και το ωραίο κτήριο στεκόταν μόνο του. Κάθε επαγγελματίας, κάθε ομάδα, έχει τον δικό της καθεδρικό που την κάνει περήφανη. Μικρό ή μεγάλο, ασήμαντο ή σημαντικό δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ο κόπος, το πάθος και η περηφάνεια. Και ότι όλοι αυτοί οι εκατομμύρια μικροί καθεδρικοί, κάνουν λίγο-λίγο την ζωή όλων μας καλύτερη.

Πριν από οκτώ χρόνια έτυχε να δω «από μέσα» πως γινόταν η πιο μεγάλη και πολύπλοκη στατιστική έρευνα στην Ευρώπη. Εκατοντάδες ειδικοί από 37 κράτη της ΕΕ και του ΟΟΣΑ σε ατελείωτες συναντήσεις συμφωνούσαν για τις λεπτομερείς προδιαγραφές χιλιάδων προϊόντων και υπηρεσιών, ώστε μετά να συλλεχθούν στον δρόμο και στα μαγαζιά πολλές τιμές για τα προϊόντα αυτά σε όλες τις χώρες, να ελεγχθούν εξονυχιστικά για λάθη και αποκλίσεις. Μετά οικονομολόγοι εφάρμοζαν πολύπλοκα οικονομικά μοντέλα και εκτιμήσεις για να υπολογίσουν τελικά ένα από τα πιο σημαντικά μεγέθη στην οικονομία: τις ισοτιμίες αγοραστικής δύναμης μεταξύ των κρατών, με τις οποίες διορθώνονται όλα τα άλλα οικονομικά μεγέθη όταν είναι να γίνουν συγκρίσεις.Όλη αυτή η δουλειά γινόταν «στο χέρι» με συμπληρωμένα λογιστικά φύλλα excel που πηγαινοέρχονταν, ήταν κουραστική, επίπονη και αναξιόπιστη.

Θυμάμαι ακόμη την στιγμή, που σε εκείνο το meeting, ονειρεύτηκα ένα ολοκληρωμένο πληροφοριακό σύστημα που θα εκτελούσε όλη αυτή την πολύπλοκη διαδικασία αυτόματα συνδέοντας μέσω του web όλους αυτούς τους εκατοντάδες ανθρώπους σε όλα αυτά τα δεκάδες διαφορετικά κράτη, και πώς σηκώθηκα στον πίνακα και τους σχεδίασα με αδρές γραμμές το concept. Θυμάμαι την δυσπιστία, την δυσκολία να τους πείσω ότι δεν ήταν επιστημονική φαντασία, τις συζητήσεις στους διαδρόμους.

Ήταν ο δικός μου καθεδρικός, δικός μου και των συνεργατών μου· κάθε πρωτομάστορας – μηχανικός έχει ένα έργο που το θεωρεί το επίτευγμά του, που το έχει φανταστεί τελειωμένο πριν καν μπει το πρώτο τούβλο. Οκτώ ολόκληρα χρόνια και εκατοντάδες ξενύχτια μετά (ξενύχτια μιας ολόκληρης ομάδας αξιοθαύμαστων ανθρώπων που μόχθησαν να καταλάβουν, να σχεδιάσουν, να υλοποιήσουν, να δοκιμάσουν, να αποτύχουν, να διορθώσουν, να πετύχουν κάθε μικρή αλλά ουσιαστική τεχνική λεπτομέρεια, ανθρώπων που είμαι περήφανος να δουλεύω μαζί τους), και αφού το βλέπαμε να παίρνει μορφή λίγο-λίγο, είχαμε σήμερα την χαρά να δούμε την πρώτη φορά που λειτούργησε ολοκληρωμένα από την αρχή μέχρι το τέλος.

Φαντάζομαι κάπως έτσι θα ένιωθαν και οι πρωτομάστορες στα γιαπιά των καθεδρικών του μεσαίωνα, όταν έμπαινε το τελευταίο τούβλο στην κορυφή του θόλου, έβγαζαν τις σκαλωσιές, και το ωραίο κτήριο στεκόταν μόνο του. Κάθε επαγγελματίας, κάθε ομάδα, έχει τον δικό της καθεδρικό που την κάνει περήφανη. Μικρό ή μεγάλο, ασήμαντο ή σημαντικό δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ο κόπος, το πάθος και η περηφάνεια. Και ότι όλοι αυτοί οι εκατομμύρια μικροί καθεδρικοί, κάνουν λίγο-λίγο την ζωή όλων μας καλύτερη.

 

Posted in Σχόλια. Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.