Εθνικοί Μύθοι

Η Ιστορία δεν αναδεικνύεται κάθε τόσο σε θέμα της δημόσιας συζήτησης γιατί βρίσκουμε τα θέματα αυτά σημαντικά για την εθνική μας αυτογνωσία. Μακάρι να ήταν έτσι. Ούτε καν γιατί τα έχουμε πια ανάγκη για την διαμόρφωση της εθνικής μας ταυτότητας. Θέματα που σε πιο ώριμες κοινωνίες θα αντιμετωπίζονταν με τυπική υπνηλία επιστημονικού συνεδρίου, εδώ αναδεικνύονται σε σφοδρές πολιτικές διαμάχες γιατί αξιοποιούνται συμβολικά (και χωρίς κανένα πραγματικό ενδιαφέρον για την πραγματική ουσία τους) ως εργαστηριακοί έλεγχοι ελληνικότητας και βοαθμολόγησης πατριωτισμού.

Όποιος διατυπώνει μια άποψη που αμφισβητεί έναν εθνικό μύθο, ή όποιος συμφωνεί με αυτήν, δεν είναι τάχα αρκετά πατριώτης, και συνεπώς δεν απέχει πολύ από το να είναι προδότης και αποσυνάγωγος. Λίγο και λίγους ενδιαφέρει η ιστορική αλήθεια. Το σημαντικό είναι αυτή καθεαυτή η πράξη της αμφισβήτησης. Και δεν είναι αυτό προνομιακός χώρος της εθνικιστικής δεξιάς. Η πατριωτική αριστερά έχει κι αυτοί το δικό της οπλοστάσιο εθνικών μύθων για να βαθμολογεί τον πατριωτισμό των αντιπάλων της. Στις παρανοϊκές εποχές που ζούμε αυτά τα πράγματα είναι όμως επικίνδυνα. Όχι μόνο γιατί μεταφέρουν την πολιτική αντιπαράθεση από το επίπεδο του πρακτέου στην σφαίρα των ουράνιων συμβόλων. Αλλά κυρίως γιατί την εκτρέπουν στην ηθική αξιολόγηση των προθέσεων του αντιπάλου. Αν θέλετε να συζητήσουμε για ποινικοποίηση της ρητορικής μίσους, ας σκεφτούμε μήπως πρέπει να ενταχθεί και η αμφισβήτηση του πατριωτισμού οποιουδήποτε.

Posted in Σχόλια. Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.