«Καλοπροαίρετος» λαϊκισμός

Διαβάζω για «καλοπροαίρετο λαϊκισμό» ή για «λαϊκισμό μεν, αλλά για σωστούς λόγους» και άλλα τέτοια. Για να ξέρουμε τι λέμε: λαϊκισμός δεν είναι το να είσαι αρεστός στον «λαό», ή να μιλάς «λαϊκά» ώστε να σε καταλάβει. Λαϊκισμός είναι να εξηγείς την πολιτική ως ένα απλουστευτικο και αντιθετικό δίπολο λαού και πολιτικής εξουσίας, όπου οι πολίτες δεν είναι παρά μια ενιαία οντότητα με κοινά προβλήματα, και κοινά αιτήματα (όπου μόνο οι παραπλανημένοι και εγκλωβισμένοι εξ’αυτών δεν κατανοούν). Και όπου η πολιτική εξουσία έχει τάχα καταληφθεί από ένα σύστημα που την εκμεταλλεύεται εις βάρος αυτού του ενιαίου λαού. Και όπου εσύ φυσικά έρχεσαι να δώσεις την γνήσια έκφραση της «λαϊκής βούλησης». Για τον λαϊκισμό δεν υπάρχουν ουσιαστικά κοινωνικές και οικονομικές τάξεις, κοινωνικές ομάδες με νόμιμα αλλά αντικρουόμενα συμφέροντα, διαφορές ανάμεσα σε προτεραιότητες και ιεραρχήσεις, ατομικές επιλογές. Οι διαφορές ή είναι τεχνητές και εκ του πονηρού, ή οφείλουν να αποσιωπηθούν στο όνομα της λαϊκής ενότητας. Υπάρχει μόνο ένας ομοούσιος, αδιαίρετος λαός και ο πραγματικός εκφραστής του, τον οποίο ο λαός πρέπει να εμπιστευτεί γιατί είναι ηθικός. Δεν υπάρχουν πολιτικές διαφορές αλλά ανήθικοι εχθροί: το κεφάλαιο, η «κομματοκρατία», το «σύστημα». Ό,τι εξυπηρετεί καλύτερα την λαϊκιστική μυθολογία. Ο λαϊκισμός είναι η άρνηση της δημοκρατίας ως συνύπαρξης των διαφορών μας και ουσιαστικά ή άρνηση της πολιτικής. Και γι’αυτό δεν μπορεί ποτέ να είναι ούτε καλοπροαίρετος, ούτε χρήσιμος, ούτε δικαιολογημένος, απ’όπου κι αν προέρχεται. Για να ξέρουμε τι λέμε.

Posted in Σχόλια and tagged . Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.