Για τα κόκκινα δάνεια των επιχειρήσεων

Διαβάζω διάφορα «ορθολογιστικά-μεταρρυθμιστικά» και δήθεν «φιλελεύθερα» (τα εισαγωγικά σημαίνουν: αυτομαστιγωτικά, πουριτανικά, παπαδίστικα) σχόλια για τα κόκκινα δάνεια των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και για το πως είναι άδικο να διασώζονται οι «κακές» επιχειρήσεις εις βάρος των «καλών» και άλλα τέτοια ηθικολογικά. Κάποιοι από αυτούς που τα λένε αυτά επικαλούνται την «δημιουργική καταστροφή» του Schumpeter, για την οποία θα διάβασαν σε κάποιο άρθρο του Business Week ή της WSJ και το βρήκαν χαριτωμένο σαν σύνθημα.

Δεν θα κάτσω εδώ να αναλύσω τι εννοούσε ο καλός οικονομολόγος και κάτω από ποιές συνθήκες ισχύει. Θα πω όμως μόνο ένα, με τον θυμό και την ειλικρίνια που μπορούμε να έχουμε οι επιχειρηματίες που περάσαμε δια πυρός και σιδήρου σε αυτή την ιστορία: η επιχείρηση που τρέχω είναι από αυτές που δεν έχουν κόκκινα δάνεια, εξυπηρετεί κανονικά τις τραπεζικές υποχρεώσεις της και όλα δείχνουν ότι μάλλον καταφέρνει να επιζήσει, αν και πληγωμένη, από αυτή την περιπέτεια που ζήσαμε όλοι. Ποτέ δεν θα έδινα στον εαυτό μου το δικαίωμα της αυτής της μικρόνοης έπαρσης: ότι τάχα η δική μου επιζεί επειδή είναι καλή και οι άλλες που δεν τα καταφέρνουν είναι κακές και να κλείσουν για να αδειάσουν τον τόπο. Αυτό είναι ύβρις.

Πρώτον γιατί οι επιχειρήσεις που έκλεισαν ή κινδυνεύουν να κλείσουν δεν βρέθηκαν σε αυτή την κατάσταση πάντα από σφάλματα των επιχειρηματιών ή των ανθρώπων τους: το κράτος που χρεωκόπησε παρασέρνοντας στη δίνη της έλλειψης ρευστότητας το τραπεζικό σύστημα δεν ήταν δική μας ευθύνη, και κατόπιν εορτής τα λόγια είναι εύκολα. Δεύτερον, γιατί είναι ανόητο να εξισώνει κανείς ηθικολογικά μια επιχείρηση που δανείζεται για να κάνει την δουλειά της (γιατί αυτή είναι η δουλειά της να αξιοποιεί χρήμα για να παράγει προστιθέμενη αξία πάνω σε αυτό) με τον άφρονα καταναλωτή που έπαιρνε διακοποδάνεια. Και τρίτον, γιατί αυτή η κρίση δεν χτύπησε με τον ίδιο τρόπο τους πάντες: ο πόνος της προσαρμογής σε μια ανελαστική νέα πραγματικότητα δεν μοιράστηκε δίκαια, και το αν και ποιοί επιζήσαμε ή όχι έχει να κάνει με την τύχη, όσο έχει να κάνει με τις ικανότητες του καθενός μας, αν όχι πολύ περισσότερο.

Αυτοί που τα γράφουν αυτά τα παπαδίστικα και δήθεν ορθολογικά δεν είναι επιχειρηματίες και δεν φαντάζονται πως λειτουργεί μια επιχείρηση. Κι αν είναι, δεν κατάφεραν καν να δουν μέσα σε αυτή την περιπέτεια πέρα από την μύτη τους την μεγάλη εικόνα των πραγμάτων: τους ανασφάλιστους μικρομεσαίους που κατέφευγαν σε κοινωνικά ιατρεία, τις οικογένειες που βρέθηκαν στον δρόμο γιατί ήταν εγγυητές σε επιχειρηματικά δάνεια που δεν είχαν την προστασία των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, τις ζωές που διαλύθηκαν γιατί έκαναν τόσα χρόνια αυτό που θεωρείται αυτονόητο για οποιονδήποτε στην αγορά: έδειχναν εμπιστοσύνη στους θεσμούς και μέσα σε αυτούς και στο τραπεζικό σύστημα. Οπότε κατά μια έννοια, θα ήταν πιο ηθικό και δίκαιο να κλείσουν αυτοί. Αλλά δυστυχώς, αντίθετα απ’ότι πίστευαν οι αρχαίοι, η ύβρις δεν τιμωρείται πάντα όπως της αξίζει.

Posted in Σχόλια and tagged . Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.