Λοιπόν απόψε θα σας μιλήσω σαν επιχειρηματίας.

Λοιπόν απόψε θα σας μιλήσω σαν επιχειρηματίας. Σαν ένας απηυδισμένος άνθρωπος της αγοράς. Και θυμωμένος όταν ακούω να περιγελούν τους φόβους μας και να μας κατηγορούν ανέμελα και ανόητα για καταστροφολογία. Και αυτά που θα πω θα τα καταλάβουν χιλιάδες άλλοι επιχειρηματίες και οι συνεργάτες τους. Και οι οικογένειες τους. Αυτοί που μερικοί περιγελάτε ως «νοικοκυραίους».

Μέχρι πριν έναν χρόνο ήμασταν έτοιμοι να καταρρεύσουμε και οι τελευταίοι που είχαμε απομείνει να αντέχουμε να λειτουργούμε χωρίς ρευστότητα. Ακόμη όσοι από εμάς ημασταν τυχεροί να έχουμε δουλειές από το εξωτερικό, δεν βρίσκαμε κεφάλαια να χρηματοδοτήσουμε τις δουλειές αυτές. Και τρώγαμε τις σάρκες μας. Και θα σας εξομολογηθώ κάτι προσωπικό: κάθε φορά που κλείδωνα, χαράματα, την πόρτα για να φύγω, σκεφτόμουν γελώντας ότι κάποιο τέτοιο πρωϊ θα είναι που θα την κλειδώσω οριστικά. Γελώντας, για να ξορκίσω το κακό.

Μην βιαστείτε να κρίνετε όσοι έχετε μάθει να κάνετε ασκήσεις επί χάρτου για την οικονομία, όσοι την ξέρετε από σίγουρες δημόσιες δουλειές ή από τα πανεπιστημιακά βιβλία σας. Οι πιο πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις ήταν επιχειρήσεις καλές και νοικοκυρεμένες. Χωρίς πολλά χρέη και χωρίς περιττά ανοίγματα. Ούτε απαραίτητα αυτές που βλέπω να κατηγορούν για απομεινάρια στρεβλής ανάπτυξης οι ηθικολόγοι των εθνικών στρατηγικών σχεδίων. Πολλές, σαν και την δικιά μου, ήταν επιχειρήσεις γνώσης, καινοτομίας και τεχνολογίας. Και οι περισσότερες παραγωγικές. Από αυτές που σε μιαν άλλη χώρα θα καμάρωναν για τις προοπτικές τους. Στην αγορά δεν πληρώνεις πάντα τα δικά σου λάθη, ούτε ξέρεις από που θα σκάσει πάνω σου το κύμα. Και δεν ήταν ούτε αρκετά μικρές για να βγαίνουν με την προσωπική περιουσία των ιδιοκτητών τους, ούτε αρκετά μεγάλες για να βρίσκουν κεφάλαια. Ο κορμός της Ελληνικής οικονομίας δηλαδή.

Τον τελευταίο χρόνο, το έχω ξαναγράψει, πήραμε μιαν ανάσα. Το κλίμα στους διαδρόμους των γραφείων μας άλλαξε. Αρχίσαμε πάλι να κάνουμε σχέδια. Οι επιχειρηματίες είμαστε τζάνκια των ονείρων. Χωρίς αυτά πέφτουμε σε βαθειά κατάθλιψη. Μπορεί να ήταν το χρήμα που κυκλοφόρησε από τον τουρισμό, μπορεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζων που τις έκανε πιο συνεργάσιμες, μπορεί και αυτή η απλή ανάσα αισιοδοξίας που έκανε τους ανθρώπους να βγαίνουν ξανά τις Κυριακές στα μαγαζιά. Να ξανακυκλοφορούν με τα αυτοκίνητά τους και να ξαναέχει κίνηση στους δρόμους. Και το σημαντικότερο. Αρχίσαμε να κάνουμε δειλά προσλήψεις. Δεν χρειάζεται πολύ η ανεργία. Ούτε μεγάλες ξένες επενδύσεις, ούτε ταμεία επιχειρηματικότητας, μεγαλεπήβολα πλάνα. Χρειάζεται μερικές χιλιάδες μικρές και μεσαίες να πιστέψουν στο μέλλον και να ξανακάνουν από λίγες προσλήψεις. Είπαμε, οι επιχειρηματίες είμαστε τζάνκια των πεζών μας ονείρων. Κάθε πρόσληψη μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι μεγαλώνουμε το μικρό μας βασίλειο.

Το κακό με τα όνειρα είναι ότι γίνονται εύκολα εφιάλτες. Τώρα διαβάζω στα ξένα περιοδικά μου σενάρια για το τι θα γίνει αν βγούμε από το ευρώ. Για το πόσο πιθανό είναι να βγούμε. Για το πόσο πιθανό είναι το ατύχημα λόγω ανοησίας ή απειρίας ή και λόγω των πολιτικών εμμονών περιθωριακών που σε άλλες χώρες δεν θα ήταν καν στην Βουλή. Ακούω γύρω μου ένα εκκωφαντικό πια κρεσέντο ανοησίας. Όπου οι ανησυχίες μας βαφτίζονται κινδυνολογία. Και για οτιδήποτε άλλο εκτός από τα σημαντικά. Αυτά που δίνουν δουλειές σε ανθρώπους και φόρους για να συνεχίσει να λειτουργεί αυτή η χώρα. Είπαμε οι επιχειρηματίες είμαστε εθισμένοι στα πεζά μας όνειρα. Το μόνο που θέλαμε ήταν να μας αφήσετε ήσυχους να κάνουμε την δουλειά μας, εμείς και οι άνθρωποι που μοχθούν μαζί μας. Δεν ξέρω αν θα αντέξουμε δεύτερη φορά, όσοι αντέξαμε την πρώτη. Φροντίστε.

Posted in Άρθρα and tagged , . Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

3 Responses to Λοιπόν απόψε θα σας μιλήσω σαν επιχειρηματίας.

  1. Συμφωνώ απολύτως. Αλλά για μένα -πέρα από την Γραφειοκρατία- το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι τα Καταστροφικά Επιτοκια Δανεισμού!
    Πως να αντιμετωπίσεις τον Ξένο Ανταγωνισμό που δανείζεται με 4% όταν εσύ Δανείζεσαι εδώ με 14% και 17%!

  2. Σταματίνα Δραγουμάνου says:

    Κι εμείς, πουδεν είμαστε επιχειρηματίες, αλλά νοικοκυραίοι, όπως λέτε, αυτή ακριβώς την αίσθηση είχαμε…ότι παρ όλη την υποβάθμιση της ζωής μας, κάτι αχνοφαινόταν το τελευταίο χρόνο…πως κάτι καλύτερο πήγαινε να γίνει…τώρα ξαναζούμε τον ίδιο εφιάλτη που ζήσαμε…και βέβαια, πόσες αντοχές να έχουμε να παλεύουμε με το φόβο και την αγωνία του τι άλλο μας περιμένει…

  3. ND says:

    Εχω μια ερωτηση για ολους εσας που διβασατε το αρθρο . Οταν ηταν οι αλλοι κυβερνηση δεν ειδα να ενοχλειστε τοσο πολυ απο τις μ…………..ες τους , που δεν ηξεραν ουτε το φιλελευθερισμο που ευαγγελιζοντουσαν να εφαρμοσουν . Επισης δεν ειδ ανα αντιδρατε καθολου στο “ολοι μαζι τα φαγαμε” του παπαρα του Παγκαλου . Ενα εχω να σας πω , ΣΟΒΑΡΕΥΤΕΙΤΕ , και κοιταξτε να δουλεψετε . Στη Ευρωπαικη Ενωση δεν υπαρχουν περιθωρια για πολλα-πολλα . ΑΥτο ειναι το περιβαλλον και αν θελετε . Αν δεν θελετε φροντιστε να ψηφισετε καποιο κομμα που δεν θελει την Ευρωπη , εδω θα δουμε ποσα απιδια πιανετε . ΑΥτα !!!! Και κατι αλλο , και εγω επιχειρηματιας ειμαι , αλλα δεν περιμενω απο τους αλλους , οτι χρειαζομαι και μπορω το κανω μονος μου !!!!!!!!!!!!!!!!

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.