Δεν είναι απλά bullying. Είναι η γενικευμένη ξεδιάντροπη χυδαιότητα.

Θα είχαμε ένα πρόβλημα bullying αν η κοινωνία μας στις άλλες εκφάνσεις της ήταν ανεκτική και πολιτισμένη. Το γεγονός θα ήταν τότε δείγμα ενός φαινομένου που πρέπει ν’αντιμετωπιστεί. Η δική μας κοινωνία όμως έχει μείνει στην αποθέωση του κοινωνικού αυταρχισμού, της μαγκιάς, της χυδαιότητας, της ίδιας της βίας, και του χλευασμού της ευγένειας, της ανεκτικότητας και της πολιτισμένης συμπεριφοράς. Οι πιτσιρικάδες που απ’ότι φαίνεται εξώθησαν έναν νέο άνθρωπο στην αυτοκτονία, δεν ένοιωθαν ότι κάνουν κάτι διαφορετικό από το ευρύτερο κοινωνικό τους περιβάλλον που απαξιώνει ότι δεν κατανοεί, που χλευάζει ότι το ενοχλεί, που βρίζει στα γήπεδα την αντίπαλη ομάδα και στις τηλεοράσεις το αντίθετο κόμμα, που ψηφίζει ναζί για «να ρίχνει και καμία σφαλιάρα» σε μετανάστες στους δρόμους και σε «προδότες στη βουλή», που μισεί, με αυτό το βαθύ και ζωώδες μίσος, ότι αμφισβητεί στην καθημερινότητά της τις βεβαιότητές της. Από το να κραυγάζεις με ανορθόγραφα και κεφαλαία σε μπλογκς και κοινωνικά μέσα και να θέλεις κρεμάλες για προδότες και για όσους δεν είναι αρκετά Έλληνες, μέχρι να εξευτελίζεις και να βασανίζεις κάποιον που προσβάλλει το χωριό σου γιατί δεν είναι όπως εσύ έμαθες ότι είναι οι άντρες του χωριού σου, η απόσταση δεν είναι μεγάλη. Από το να ικανοποιούνται τα πιο χυδαία σου ένστικτα βλέποντας Λαζόπουλους και Κασιδιάρηδες στην τηλεόραση, μέχρι να τα κάνεις πράξη κι εσύ όταν βρεις κάπου που να σε παίρνει, ατιμώρητα φυσικά και θρασύδειλα, δεν έχει μεγάλη διαφορά. Η ελληνική κοινωνία δεν έχει λοιπόν πρόβλημα bullying, ως νεανική παραβατική συμπεριφορά. Έχει πρόβλημα χυδαιότητας, που υπήρχε πάντα, αλλα τώρα γίνεται όλο και πιο ξεδιάντροπη, όλο και πιο απενοχοποιημένη, όλο και πιο εκδικητική. Δεν είναι ότι οι άνθρωποι αυτοι δολοφόνησαν αργά και μεθοδικά έναν άλλο άνθρωπο επειδή ήξεραν ότι θα μείνουν ατιμώρητοι. Είναι ότι ακόμη και τώρα, αυτοί και οι οικείοι τους, και το περιβάλλον τους, και η κοινωνία του χωριού τους και της χώρας τους, το πολύ πολύ να θεωρούν ότι το παράκαναν λίγο. Να βλέπουν την ιστορία στις ειδήσεις των οκτώ, και μετά να βάζουν Λαζόπουλο ή Θέμο για να ευφρανθούν λίγο χλευάζοντας ή βρίζοντας ότι δεν μπορούν να καταλάβουν.

Posted in Σχόλια and tagged . Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

One Response to Δεν είναι απλά bullying. Είναι η γενικευμένη ξεδιάντροπη χυδαιότητα.

  1. Αντώνης Μήλτσος says:

    15.3.15
    Ο κοινωνικός καταναγκασμός, όταν αυτοματοποιηθεί και όταν λειτουργεί αυταναγκαστικά, δηλαδή κατά το μάλλον ασυνείδητα, φιλελευθεροποιείται. Τούτο επέρχεται μέσα από την ισχύ καθολικών και απρόσωπων κανόνων δικαίου. Τότε μόνο διολισθαίνει σε ηθική αλλοτρίωση και η εξουσία εκφυλίζεται, το άτομο αυτονομείται. Η εν λόγω εξέλιξη συνιστά και είναι το δώρο της ελευθερίας στους κόλπους των κοινωνιών, όπου ο καταναγκασμός εκ των ουκ άνευ συνυπάρχει. Μιας σχετικής φυσικά ατομικής ελευθερίας και απότοκο του πολιτισμού: αυτή της διασφάλισης από τον προαιώνιο Μολώχ της κοινωνικής και της φυσικής επιλογής.
    Αντίθετα, όσο πιο υπανάπτυκτη είναι η κοινωνία, δηλαδή όσο οι κανόνες «δικαίου» λειτουργούν φατριαστικά, με ιδιοτέλεια και ιδιαιτερότητα, τόσο η εξουσία(δεν εννοώ μόνο την κρατική βία) αιτιολογείται να παίζει πιο ευδιάκριτα και σε βάθος τον κοινωνικό ισορροπιστικό και συνεκτικό της ρόλο, για αυτοσυντήρηση.
    Αυτά σκεπτόμουν όταν τελείωσε η προβολή της ταινίας “Ida”του Pawlikowski. Επρόκειτο για τον κοινωνικό περίγυρο του 1962 στην Πολωνία, που παρά την ύστερη υποβολιμαία αρνητική φόρτιση, ο σκηνοθέτης στέκεται απέναντί του τουλάχιστον λιτά και με σοβαρότητα. Προσπαθούσα λοιπόν να ερμηνεύσω την αυτοκτονική ή τη θρησκευτική διέξοδο των ηρωίδων, σαν προσωπική λύτρωση απ` αυτόν. Ας προσθέσω, πως ούτε ο εγκλωβισμένος βέβαια από την περιρρέουσα κοινωνική ασφυξία έρωτας, αποτελούσε διέξοδο και λύση. Πολύ περισσότερο ο διάχυτος βαθύς κοινωνικός αμοραλισμός.
    Είναι προφανές πως πολιτικός στόχος της κοινωνικής εξέλιξης στα κράτη του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ήταν η δημιουργία των υλικών εκείνων και πολιτισμικών προϋποθέσεων για να πραγματωθούν οι παραπάνω περί ελευθερίας σκέψεις μου, δηλαδή ο προοδευτικός κρατικός και εξουσιαστικός εκφυλισμός και για να υποκατασταθεί η δουλεία του από τον ελεύθερο άνθρωπο σε δημιουργική πληρότητα. Αυτή η ιστορική τους διαδρομή, όντας μάλιστα παρθενογεννημένη, επέβαλλε ή επιλέχτηκε να διασφαλιστεί, με προσωρινή ένταση του εξαναγκασμού (δικτατορία του προλεταριάτου), αλλά οι δικαιακές πρόνοιες και προνομίες, το ήθος της εξουσίας, ήταν συμπονετικό για το φτωχό λαό.
    Παραταύτα, όταν στα μέσα του δρόμου ο στόχος ξεθώριασε και εντέλει ξέμεινε, απόμειναν οι δομές, χωρίς όμως το προηγούμενο ηθικό περιεχόμενο και στόχο. Δηλαδή οι πρόνοιες και προνομίες του νέου δικαιακού συστήματος «στένεψαν» και αφορούσαν πλέον μια περιορισμένη ομάδα γραφειοκρατών και κομματικής νομενκλατούρας. Τούτο λοιπόν το έλλειμμα της καθολικότητας στο χαρακτήρα του νέου ήθους μετέβαλε το πολίτευμα σε περιχαρακωμένο, ανελεύθερο και αμοραλισμικό μόρφωμα με τις ψυχοδραματικές καταστάσεις που προανάφερα.
    Και ο συνειρμός με οδήγησε να συσχετίσω στα δικά μας και να συμπεράνω, πως είναι το έλλειμμα του πολιτειακού ήθους, που συντηρεί στην κοινωνία μας το συγκρουσιακό και εμφυλιοπολεμικό κοινωνικό περιβάλλον, αφού τα ήθη στις στενές συλλογικότητές μας οικογένεια, παρέες, τοπικές ιδιαιτερότητες κλπ , είναι συμπονετικά, πατριωτικά θάλεγα, υφιστάμενα διαχρονικά και χωρίς την πρωτοβουλία καν πνευματικών ηγετικών στοιχείων, μάλιστα αντιδιαστέλλονται των ευρύτερων κοινωνικών.
    Δυστυχώς το πολιτειακό μας ήθος και το δικαιακό του σύστημα επί δύο αιώνες ενδιαφέρεται για τις πελατειακές του δομές αποκλειστικά. Υπερτροφικό και πανούργο νέμεται και διανέμει τον πλούτο με διακριτικές λογικές και ευνοιακό ήθος. Η δικαιακή καθολικότητα εμπαίζεται με χιλιάδες και απίθανα τερτίπια.
    Είναι λοιπόν επιβεβλημένο το στενό, φυσικό μας ήθος να διαχυθεί και να πάρει τη θέση που του αναλογεί στην πολιτειακή μας μορφή. Τούτο όμως απαιτεί κατάλληλο επισπεύδοντα, δηλαδή πολιτικό φορέα με έμπνευση από το λαό και συμπόνια γι αυτόν.
    Σχόλιο: Tο ζήτημα του ευρύτερου συλλογικού μας ήθους είναι πολιτικό και πολιτειακό απότοκο, γιατί τούτο συντηρεί ανάλογες παρασιτικές, φαύλες και αμοραλιστικές κοινωνικοοικονομικές δομές εδώ και δύο αιώνες (οι οποίες βέβαια και το εκτρέφουν). Η επιρροή λοιπόν αυτού του κοινων. περιβάλλοντος, που το σύστημα επιφυλάσσει στον πολιτισμό μας (άρα στον χαρακτήρα μας, πάνω μας) είναι μαζική, ευρεία και αποφασιστική. Και δεν μπορεί να φταίνε οι στενές συλλογικότητες (οικογένεια, παρέες κλπ), γιατί αυτές δεν μπορούν, ούτε να ηγηθούν και ούτε να σχεδιάσουν σε τέτοιο επίπεδο. Η ευθύνη του λαού, που αναφέρεσαι, έχει να κάνει με το μικρόκοσμο του καθένα μας και μόνο… …Πάντως με το αρχικό κείμενο ήθελα να σου πω, πως η ηθική αυτουργία για το θλιβερό περιστατικό αποκρύπτεται και παρελκύει έντεχνα από την κρεατομηχανή που λέγεται πολιτειακό μόρφωμα. Επικεντρώνεται αποκλειστικά στο μικρόκοσμο, που είναι και ο ίδιος θύμα του. Γι αυτό, εξαιτίας της εν λόγω διαχείρισης, τίποτα δεν θ` αλλάξει.

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.