Αντιμεταρρύθμιση στην Παιδεία

Επιστρέφοντας από την εκδήλωση κατά της αντιμεταρρύθμισης στην Παιδεία, δεν μπορώ να μην σκεφτώ αν και πόσο αφορά αυτή η συζήτηση την ελληνική κοινωνία. Μην με παρεξηγήσετε, την θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική και καταλαβαίνω τις επιπτώσεις του τρόπου διοίκησης των ιδρυμάτων, της αξιολόγησής τους, των διαδικασιών εκλογής των οργάνων και όλων αυτών. Όμως μια κοινωνία που έχει απογοητευτεί από σχέδια και διαδικασίες, που δεν έχει εμπιστοσύνη στους θεσμούς και στα πρόσωπα που τους υπηρετούν, που έχει γίνει κυνική, λίγο θα την πείσουν οι ρητορικές μας περί αριστείας. Για αυτήν η παιδεία ήταν, εδώ και δυο αιώνες, μηχανισμός κοινωνικής και οικονομικής ανόδου, κάποτε μέσω μιας καλής καριέρας, άλλοτε μέσω ενός καλού διορισμού. Χωρίς κανένα από τα δύο πια, φοβάμαι ότι η συζήτηση για την Παιδεία την αφήνει αδιάφορη και δεν είναι παρά μια από τις ηρωϊκές μάχες χαρακωμάτων που οφείλουμε να δώσουμε.

Όταν μπορούσαμε να ξοδέψουμε πολιτικό κεφάλαιο και μεταρρυθμιστική ορμή, διαλέξαμε να το κάνουμε για να ρυθμίσουμε ουσιαστικά την διανομή εξουσίας μέσα στο Πανεπιστήμιο, όχι για ένα και σημαντικό μείζον στο οποίο θα έπρεπε να ξοδευτεί το πολιτικό κόστος της μεταρρύθμισης. Πχ τα μη κρατικά πανεπιστήμια ή την ευελιξία στην διαμόρφωση του πεδίου του πτυχίου από τον φοιτητή. Ασχοληθήκαμε και ασχολούμαστε ακόμα – τώρα πια εγκλωβισμένοι – επί του διαδικαστικού: τον τρόπο ψηφοφορίας, τις καταλήψεις, τα συμβούλια διοίκησης. Σημαντικά κι αυτά, αλλά μπορούσαν να ακολουθήσουν. Αντί για μια γενναία φυγή προς τα εμπρός διαλέξαμε ένα παιχνίδι στο προνομιακό πεδίο του αντιπάλου, που η κοινωνία παρακολούθησε δύσπιστα και αδιάφορα.

Τώρα μόνο ένα νέο όραμα για την Παιδεία μπορεί πραγματικά να συγκινήσει την κοινωνία, και αυτό πρέπει να ειπωθεί πειστικά και με τους δικούς της όρους: να μιλήσουμε πχ ξανά για μη κρατικά πανεπιστήμια που θα δίνουν στα παιδιά επιλογές ή για ξένα πανεπιστήμια που θα μπορούν να ιδρύουν σοβαρά παραρτήματα, για δημόσιο πανεπιστήμιο που θα είναι ευέλικτο και προσβάσιμο σε όλες τις ηλικίες χωρίς κατατακτήριες και αστείες ποσοστώσεις, για άλλο σύστημα εισαγωγής, αποσυνδεδεμένο από πανελλήνιες, για το δικαίωμα να μην κάνουν τα παιδιά μια αμετάκλητη επιλογή ζωής όταν είναι δεκαεπτά. Στην αντιμεταρρύθμιση δεν απαντάς με χαρακώματα. Απαντάς με ένα πειστικό όραμα για το μέλλον.

Posted in Σχόλια and tagged . Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.