Ωστε η απελευθερωση των επαγγελματων ήταν συνωμοσια της Τροικας;

«Είναι βασική αρχή μιας φιλελεύθερης κοινωνίας ότι τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα του κάθε ξεχωριστού ατόμου δεν υποτάσσονται στο δημόσιο συμφέρον ή στην βούληση της πλειοψηφίας. Αυτή είναι και η πιο κρίσιμη δικλείδα ασφαλείας απέναντι σε οποιονδήποτε αυταρχισμό· το acid test ελευθερίας. Η οικονομική ελευθερία είναι ένα από αυτά τα θεμελιώδη δικαιώματα. Αν έχετε αμφιβολία, ρωτήστε έναν οικονομικό μετανάστη» 

Η δημόσια συζήτηση για τα κλειστά ή μισάνοιχτα επαγγέλματα, τα συντεχνιακά προνόμια και τους δαιδαλώδεις διοικητικούς περιορισμούς στην ελεύθερη άσκηση οικονομικής δραστηριότητας, συνήθως περιστρέφεται γύρω από το κατά πόσο αυτά αποτελούν προκλητικά προνόμια συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, ή αντίθετα, ρυθμίσεις κοινωνικής ισορροπίας· σπανιότερα μόνο, γύρω από το κατά πόσο κοστίζουν τελικά στην οικονομία και στο κοινωνικό σύνολο. Τα επιχειρήματα υπέρ της απελευθέρωσης ανάγονται συνήθως σε όρους χαμένων μονάδων ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος. Η πολεμική αντίθετα είναι οπλισμένη με μη μετρήσιμα – και άρα ακαταμάχητα στην σφαίρα της ελληνικής ιδεοληψίας – ιδεολογήματα. 

Το κύριο επιχείρημα για την μη απελευθέρωση των μεταφορών ήταν ότι έτσι οι νοικοκυραίοι ιδιοκτήτες φορτηγών θα μετατραπούν σε υπαλλήλους πολυεθνικών. Ομοίως για τους φαρμακοποιούς, οι οποίοι, επιπροσθέτως, δεν είναι τάχα επιχειρηματίες αλλά λειτουργοί του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Άμισθοι λειτουργοί της Δικαιοσύνης είναι δε και οι Δικηγόροι, στους οποίους δεν αρμόζει ο χύδην ανταγωνισμός της αγοράς, σαν να ήταν κοινοί έμποροι. Έμποροι φυσικά δεν καταδέχονται να είναι ούτε και οι μηχανικοί, των οποίων οι ελάχιστες αμοιβές διασφαλίζουν τάχα την ποιότητα των κατασκευών. Οι πραγματικοί έμποροι εξ’ άλλου, πρέπει να προστατευτούν από τον ανταγωνισμό των malls και των πολυεθνικών με ρυθμίσεις για το ωράριο και τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Σε κάθε περίπτωση ο ρεαλιστικός υπολογισμός του κόστους έρχεται – χωρίς ελπίδα – ν’ αντιπαρατεθεί με μια ακόμα «ανεκτίμητη» αξία: την κοινωνική συνοχή, την προστασία των αδυνάτων, την δημόσια υγεία, το δημόσιο συμφέρον εν τέλει.

Για τους Έλληνες οι «ανεκτίμητες» αξίες υπερτερούν αλαζονικά της μετρήσιμης πραγματικότητας. Αναπόφευκτα, η μάχη στην κοινωνία για την απελευθέρωση της οικονομίας χάθηκε και μαζί της χάθηκε άλλη μια ευκαιρία. Αλλιώς, αν είχαν πραγματικά καταλάβει τι πληρώνουν, χιλιάδες άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν βγει στους δρόμους, διαδηλώνοντας για πρώτη φορά υπέρ μιας επιταγής του μνημονίου.

Τότε ας μιλήσουμε για αξίες. Γιατί, πέρα από τους αριθμούς και την δυσπιστία που έχουν οι Έλληνες απέναντί τους και απέναντι σε αυτούς που τους υπολογίζουν, υπάρχει εν τέλει και μία άλλη «ανεκτίμητη» αξία, στην οποία θα πρέπει να αντιπαρατεθούν όλες αυτές οι προνομιούχες αξίες, με τις οποίες θωρακίζονται όπως-όπως οι παραλογισμοί της ελληνικής οικονομίας: το θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμά μου στην οικονομική ελευθερία. Στην ελευθερία μου δηλαδή να κάνω με ελεύθερη βούληση και χωρίς εξουσιαστικούς περιορισμούς, ό,τι μπορώ για την επιβίωσή μου, την διαβίωσή μου, την προκοπή μου, την ολοκλήρωσή μου. Και σε αυτό το θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν και να ζυγιστούν επί ίσοις όροις παρά μόνο άλλα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όχι ιδεολογήματα περί κοινωνικής συνοχής ή κοινωνικής προσφοράς. Ούτε καν και αυτό το ίδιο το ασαφές και απροσδιόριστο δημόσιο συμφέρον. 

Είναι βασική αρχή μιας φιλελεύθερης κοινωνίας ότι τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα του κάθε ξεχωριστού ατόμου δεν υποτάσσονται στο δημόσιο συμφέρον ή στην βούληση της πλειοψηφίας. Αυτή είναι και η πιο κρίσιμη δικλείδα ασφαλείας απέναντι σε οποιονδήποτε αυταρχισμό· το acid test ελευθερίας. Η οικονομική ελευθερία είναι ένα από αυτά τα θεμελιώδη δικαιώματα. Αν έχετε αμφιβολία, ρωτήστε έναν οικονομικό μετανάστη.

Έτσι λοιπόν κανένα δημόσιο συμφέρον, φανταστικό ή και πραγματικό, δεν μπορεί να μου απαγορέψει να κάνω μια δουλειά που μπορώ να κάνω επειδή τάχα αυτοί που την κάνουν είναι ήδη πολλοί. Κανένα δημόσιο συμφέρον δεν μπορεί να με υποχρεώσει να πληρώσω κάτι που δεν θέλω να αγοράσω, όπως οι υπηρεσίες ενός δικηγόρου, επειδή τάχα το χρειάζομαι και δεν το ξέρω. Κανένα δημόσιο συμφέρον δεν μπορεί να μου απαγορέψει να πουλάω την δουλειά μου όσο θέλω, όπου θέλω και όπως θέλω, επειδή οι συνάδελφοί μου έτσι αποφάσισαν, ακόμη και εάν είμαι μόνος απέναντί τους. Και κανένα δημόσιο συμφέρον δεν μπορεί να μου απαγορέψει να δουλεύω όσο θέλω, να ανοίγω το μαγαζί μου όποτε θέλω και να πουλάω το εμπόρευμά μου όσο θέλω, επειδή οι συνάδελφοί μου το βαφτίζουν αθέμιτο ανταγωνισμό. Και κανένα δημόσιο συμφέρον δεν μπορεί να κρίνει με μια «άδεια σκοπιμότητας» αν η επένδυσή μου είναι βιώσιμη ή όχι, ούτε ότι δεν μπορώ να επενδύσω τα χρήματά μου σε μια κλινική, ένα σχολείο, ένα φαρμακείο ή ένα κομμωτήριο, αν δεν συνεταιριστώ υποχρεωτικά με έναν γιατρό, έναν εκπαιδευτικό, έναν φαρμακοποιό ή μια κομμώτρια.

Δεν χρειαζόταν συνεπώς καμιά διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τις συντεχνίες· κανένας άτολμος νόμος πλαίσιο και καμιά από τις δειλές υπουργικές αποφάσεις περί απλοποίησης των αδειοδοτήσεων επαγγελματικών ειδικοτήτων. Αρκούσε ο ουσιαστικός σεβασμός ακόμα και σε αυτό το χλωμό πέμπτο άρθρο του Συντάγματος που ορίζει ότι «Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας».

Αφού αυτό δεν έγινε, δεν μένει παρά ένας ήρεμος ακτιβισμός για την οικονομική ελευθερία. Να βρούμε και να αναδείξουμε συλλογικά όλες αυτές τις ρυθμίσεις που παραβιάζουν την προσωπική μας οικονομική ελευθερία, όπως άλλοι βρίσκουν και αναδεικνύουν βρώμικες πλατείες ή μολυσμένα ποτάμια. Τουλάχιστον, έτσι η οικονομική μας ελευθερία θα μπορεί να αναμετρηθεί με το «δημόσιο συμφέρον», κατά περίπτωση και στο φως.

GFa

twitting as @gregoryfarmakis 

Posted in Άρθρα, Επιλογές. Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

5 Responses to Ωστε η απελευθερωση των επαγγελματων ήταν συνωμοσια της Τροικας;

  1. ambasciatore ☭ says:

    Γρηγόρη, συμφωνώ κατά 95% με αυτά που γράφεις: αρχικές θέσεις, επιχειρηματολογία, συμπεράσματα. Κάπου εκεί στη μέση όμως, μπαίνει κι εκείνο το 5% για το οποίο έχω μερικές αμφιβολίες.Αφενός, μια τέτοια προσήλωση στην οικονομική ελευθερία του ατόμου σε βαθμό που να την ανάγουμε σε θεμελιώδες δικαίωμα ανήκει σε άλλα αξιακά συστήματα διαφορετικής προέλευσης (αγγλοσαξωνικού προτεσταντισμού). Γι αυτό και όπως το λες το Σύνταγμα την αναγνωρίζει μεν αλλά μέσα στο πλαίσιο του γενικού πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικού φιλελευθερισμού που χαρακτηρίζει μια σύγχρονη δυτική δημοκρατία.Αφετέρου και δεδομένων των ανωτέρων (της υπαγωγής δηλαδή της οικονομικής ελεύθερίας σε ένα σύστημα φιλελεύθερων αξιών ίσης σημασίας) αμφιβάλλω εξίσου για την προτεραιότητα της οικονομικής ελευθερίας του ατόμου έναντι του κοινού οικονομικού συμφέροντος. Κύρια λειτουργία του σύγχρονου κράτους είναι η αναδιανεμητική. Κι αυτή επιτυγχάνεται με την (οικονομική) ανάπτυξη του συνόλου της κοινωνίας. Δε δικαιούται μια ευρωπαϊκή δημοκρατία να κάνει την ιδιωτική πρωτοβουλία υπεργολάβο αυτής της υποχρέωσής της.Τώρα αν στην Ελλάδα αυτό -όπως και όλα εξάλλου- παρερμηνεύτηκε και δόθηκε βήμα στην οικονομία των συναφιών οθωμανικού τύπου, είναι ένα άλλο θέμα. Ήθελα μόνο να πω ότι η βασική συλλογιστική σου είναι σωστή γιατί είναι αντικειμενική.Από κει και πέρα όμως, το παραπάνω που ζητάς είναι υποκειμενικό, αντικείμενο πολιτικής κατ’ επέκταση, στο οποίο μπορεί να μη συμφωνούν όλοι υποχρεωτικά.Θετική ψήφος πάντως στη θέση σου: "αν είχαν πραγματικά καταλάβει τι πληρώνουν, χιλιάδες άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν βγει στους δρόμους, διαδηλώνοντας για πρώτη φορά υπέρ μιας επιταγής του μνημονίου".

  2. Gregory Farmakis says:

    @fasoulis: Συνοψίζεις πολύ ωραία τον βασικό προβληματισμό του άρθρου: είναι η οικονομική ελευθερία θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα; Αν είναι, μπορεί ένα οποιοδήποτε ανθρώπινο δικαίωμα, η οικονομική ή οποιαδήποτε άλλη ατομική ελευθερία δηλαδή, να υποταχθεί σε μία άλλη συλλογική αξία, όπως το δημόσιο συμφέρον; Έχεις δίκιο, αυτό είναι μια καθαρά προσωπική, πολιτική επιλογή.Για την πρώτη ερώτηση, θα απαντήσω ξανά με την προτροπή του άρθρου: ρώτησε έναν οικονομικό μετανάστη. Για την δεύτερη, το ζύγιασμα δηλαδή ανάμεσα στο ατομικό και το συλλογικό, ταλαντεύεται αιώνες τώρα ολόκληρη η ευρωπαϊκή ιστορία. Η γνώμη μου είναι ότι, δεδομένου του πόσο δύσκολα προσδιορίζεται το συλλογικό συμφέρον και πόσο εύκολα διαστρέφεται, σε αντίθεση με την ατομική ελευθερία, η προτεραιότητα των ατομικών ελευθεριών είναι τουλάχιστον πιο ασφαλής.Εξ’ άλλου, ο σεβασμός της ατομικής οικονομικής ελευθερίας σε τίποτα δεν αποκλείει την αναδιανεμητική λειτουργία του σύγχρονου κράτους. Η φορολογία σε τίποτα δεν παραβιάζει την οικονομική μου ελευθερία, αν είναι δίκαια. Οι αποκλεισμοί όμως το κάνουν, και μάλιστα βάναυσα. Ακόμη δεν καταλαβαίνω πως ο σεβασμός της οικονομικής μου ελευθερίας κάνει την ιδιωτική πρωτοβουλία «υπεργολάβο της υποχρέωσης του κράτους για οικονομική ανάπτυξη». Αυτή είναι μια εντελώς διαφορετική συζήτηση.Ευχαριστώ ειλικρινά για το σχόλιο.ΓΦα

  3. Gregory Farmakis says:

    Προσθήκη: Από απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για σχετικό θέμα, στο οποίο το επιχείρημα που προβλήθηκεαπό ελληνικής πλευράς ήταν ότι σχετικός νόμος ψηφίστηκε για να αρθούν αρνητικές συνέπειες στον τουρισμό και στην εθνική οικονομία. Το σκεπτικό του Δικαστηρίου ήταν: «Η διατήρηση της εργασιακής ειρήνης, ως μέσου τερματισμού μιας συλλογικής διενέξεως και αποφυγής των εντεύθεν αρνητικών συνεπειών για ορισμένο τομέα της οικονομίας και, επομένως, για την οικονομία της χώρας, πρέπει να θεωρηθεί σκοπός οικονομικής φύσεως, ο οποίος δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο γενικού συμφέροντος που να δικαιολογεί τον περιορισμό μιας θεμελιώδους ελευθερίας η οποία διασφαλίζεται από τη Συνθήκη».

  4. athanasioszachos says:

    Κε Φαρμάκη σέβομαι τον τρόπο σκέψης σας, αν και ανήκω σε μία από τις κλειστες κάστες όπως εσεις θέλετε να τις παρουσιάσετε…..αυτή του φαρμακοποιού, λίαν συντόμως με φαρμακείο. Θα ήθελα καταρχίν να μου απαντήσετε κατά ποιον τρόπο κατά την δική σας γνώση και γνώμη η ολική απελευθέρωση του φαρμακευτικού επαγγέλματος θα ευνοούσε την οικονομική δραστηριότητα της χώρας….και δη των πολιτών αυτής, αφού ουσιαστικά για αυτους ενδιαφέρεστε…..Σας υπενθυμίζω ότι τα δεδομένα που ισχύουν σήμερα είναι τα εξής: 1) Το φάρμακο είναι διατιμημένο αγαθό δηλαδή έχει σταθερή τιμή πώλησης σε όλα τα φαρμακεία, η οποία αποσκοπεί στο να γίνεται ορθή η πολιτική πώλησής του χωρίς να δημιουργούνται ελλείψεις λόγω οικονομικών κριτηρίων πώλησης από τους παρόχους ( τα φαρμακεία ) προς τους πολίτες οπότε διερωτάμαι με ποιο τρόπο θα βοηθηθούν οι πολίτες και τα έσοδα του κράτους με την άκριτη απελευθέρωση ενός επαγγέλματος που δεν επιτρέπονται διαφορετικές τιμές στο αγαθό προς πώληση?2) Με βάση την πρόσθετη απελευθέρωση που έγινε βάσει πληθυσμιακών και χωροταξικών κριτηρίων, δεν καλύφθησαν όλες οι θέσεις που απελευθερώθηκαν από συναδέλφους φαρμακοποιούς οπότε τι σας κάνει να πιστεύετε ότι υπάρχει ανάγκη για περισσότερα φαρμακεία, αφου δεν καλύφθηκαν ούτε τα ήδη υπάρχοντα 3) Το φάρμακο ΔΕΝ είναι ένα κοινό αγαθό πώλησης είναι ένα αναγκαίο προιόν που πρεπει να μπορεί να βρίσκεται ακόμη και σε απομακρυσμένα μέρη της ελληνικής επικράτειας θέση που αντιβαίνει σε καθαρά οικονομικά κριτήρια, πράγμα που σημαίνει κάθετη αντίθεση με οποιανδήποτε άκριτη απελευθέρωση του επαγγέλματος του φαρμακοποιού 4) Βάσει νόμου ο ιδιοκτήτης φαρμακοποιος ενός φαρμακείου είναι και ο απόλυτος υπευθυνος για την πιθανή άσκοπη ή εσφαλμένη χρήση του που μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην υγεία του ασθενούς και είναι γνώστης των πιθανών παρενεργειών και αλληλεπιδράσεων των φαρμάκων που σε πολλές φορές έρχονται σε σύγκρουση με την ανάδειξη της επιχειρηματικής του δυνατότητας, με επικράτηση της δυνατότητας ωφέλους της υγείας του ασθενούς, για παράδειγμα όταν κάποιος ασθενής για την παθησή του θα μπορούσε να ικανοποιηθεί από 2 διαφορετικά σκευάσματα πολλαπλάσιας τιμής του ενός από το άλλο ένας επιχειρηματίας θα έδινε το ακριβότερο, ενώ ένας φαρμακοποιος αυτό που ταιριάζει καλύτερα στην συνολική εικόνα του ασθενους βάσει ιστορικού και πιθανων αλληλεπιδράσεων με άλλη φαρμακευτική αγωγή 5) Οι επιχειρηματίες φαρμακοποιοι πρέπει καταθέτοντας τις συνταγές κάθε ταμείου μηνιαίως πρέπει να έχουν απαραίτητα ασφαλιστική ενημερότητα και φορολογική ενημερότητα δηλαδή να φαίνεται ότι έχουν εκπληρώσει τις ασφαλιστικές και φορολογικές υποχρεώσεις τους. Παράλληλα με βάση Πανελλαδική μελέτη το 78% του τζίρου κάθε φαρμακείου (μέσος όρος) το αποτελλούν τα ασφαλιστικά ταμεία που κάποια από αυτά είναι κακοπληρωτές του χειρίστου είδους. Τα παραπάνω σημαίνουν ότι οι φαρμακοποιοί ως κλάδος είναι από τους καλύτερους και πιο ευυπόλυπτους πελάτες του κράτους. Οπότε και των εσόδων αυτού…..Τέλος θα ήθελα να τονίσω κάτι που ίσως εν αγνοία σας το έχετε παραλείψει. Η απελευθέρωση ενός επαγγέλματος αποσκοπεί στην όσο δυνατόν μεγαλύτερη πιθανότητα εύρεσης εργασίας και δημιουργίας επιχειρηματικότητας από τους συναδέλφους των παραπάνω…όταν στους φαρμακοποιους η μέση ανεργία κυμαινεται στο 2% μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε για ποια ανάγκη απελευθέρωσης μιλάμε;;; Φιλικά, Αθανάσιος Ζάχος MSc pharmacist και μελλόντικος φαρμακοποιός με φαρμακείο

  5. Αλεξάνδρα says:

    Αγαπητέ κ.Ζάχο, το επάγγελμα πρέπει να ανοίξει για να έχουν τη δυνατότητα όσοι δεν έχουν γονείς με φαρμακείο να μπορούν να επιλέξουν το επάγγελμα του φαρμακοποιού χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν δυσβάσταχτα χρηματικά ποσά για την αγορά της άδειας.Αυτό όμως δε σημαίνει ότι είναι σωστό ο οποιοσδήποτε να μπορεί να ανοίξει φαρμακείο. Όποιος το έχει καημό να γίνει φαρμακοποιός, ας φρόντιζε να διαβάζει στο λύκειο, ας τελείωνε μια φαρμακευτική σχολή και έπειτα ας ανοίξει φαρμακείο.

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.