Next Top Business Model: Το reality show της καινοτομιας

Τον τελευταίο καιρό, σε ένα σκηνικό με κατεβασμένα ρολά μαγαζιών και γκισέ επιδομάτων ανεργίας του ΟΑΕΔ, γυρίζεται ένα καινοτομικό reality show για νεανικό κοινό. Νέοι αδιόριστοι επιστήμονες συνωθούνται μπροστά σε κριτικές επιτροπές πανεπιστημιακών και κρατικών αξιολογητών, παρουσιάζουν την επιχειρηματική τους Ιδέα και βαθμολογούνται. Κάποιοι από αυτούς επιδοτούνται, περνώντας στον επόμενο γύρο και προσδοκώντας να εξασφαλίσουν μία ευκαιρία για καρριέρα στον κόσμο των επιχειρήσεων, των εξαγορών, των χρηματιστηρίων, ίσως ακόμα και στον λαμπερό κόσμο της Silicon Valley. Κάτι σαν το Next Top Model της επιχειρηματικότητας, που θα αναδείξει την επόμενη μεγάλη, φανταχτερή ιστορία ελληνικής διεθνούς επιτυχίας, την οποία τόσο έχει ανάγκη το νέο εθνικό αφήγημα που θα μας τραβήξει απ’ τα μαλλιά μες από την κρίση.

Δεν τους αδικώ. Όλα αυτά τα κρατικά reality διανομής ευρωπαϊκών πόρων του ΕΣΠΑ με τα σαγηνευτικά ονόματα, «Νεανική Επιχειρηματικότητα», «Γυναικεία Επιχειρηματικότητα», «DigiRetail», «Εξωστρέφεια», «Καινοτομία»· όλη αυτή η ρητορική για τεχνοκοιτίδες, seed capital, venture capital, angel investors, κοινωνική επιχειρηματικότητα και επιχειρηματική κοινωνικότητα· και πάνω απ’ όλα, η μαγική λέξη-προτροπή, «start-up!», θα μπορούσαν να ξελογιάσουν σκληροτράχηλους, ψημένους ανθρώπους της αγοράς. Πόσο μάλλον νέους επιστήμονες με όρεξη για δημιουργία και τρόμο μπροστά στο τοπίο της ολοκληρωτικής έλλειψης ευκαιριών. Άλλως τε, όταν έχεις δει στο σινεμά το «Social Network» και έχεις διαβάσει τόσα blog posts για start-ups, το ενδεχόμενο να τελειώσουν τα λεφτά της επιδότησης και να μην έχεις πλέον να πληρώσεις ασφαλιστικές εισφορές, περαιώσεις, δάνεια με υποθήκες, φόρους και ΦΠΑ, σου φαίνεται μίζερο και ανάξιο λόγου.

Δεν αδικώ ούτε τους διοργανωτές αυτών των reality. Έμαθαν, από τους ευρωκράτες συναδέλφους τους, να πιστεύουν ειλικρινά ότι μπορούν να φυτέψουν και να καλλιεργήσουν την νέα εξωστρεφή οικονομία που απελπισμένα χρειαζόμαστε, σε φυτώρια επιχειρηματικότητας και θερμοκήπια καινοτομίας με «στοχευμένες» παρεμβάσεις. Στοχευμένες πάνω απ’ όλα: τόσα εκατομύρια για νέους, τόσα για γυναίκες, τόσα στον τουρισμό, τόσα στο ψηφιακό εμπόριο, τόσα σε εξωστρέφεια. Άλλως τε, όταν έχεις δει τόσες παρουσιάσεις συμβούλων καινοτομίας και επιχειρηματικότητας στις Βρυξέλλες, η προοπτική της πραγματικής, απρόσμενης καινοτομίας που γεννάει η αγορά εκεί που δεν το περιμένεις και από αυτούς που δεν το περιμένεις, σου φαίνεται ταπεινή, και επιπλέον – κι ας μην το παραδέχεσαι – σου δημιουργεί την ανασφάλεια της απώλειας ελέγχου. 

Στις αναπτυγμένες οικονομίες, όπου υπάρχει ένα πλούσιο σε βιοποικιλότητα ζωντανό οικοσύστημα επιχειρηματικότητας, η αγορά δηλαδή, το reality show της start-up είναι απαραίτητο: υπάρχουν ριψοκίνδυνες καινοτομικές επιχειρηματικές ιδέες που απαιτούν κεφάλαια και κυρίως προσπάθεια ετών πριν καν, και εάν, μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους. Για κάθε success story υπάρχουν εκατοντάδες αποτυχίες που δεν θα μαθευτούν ποτέ, γιατί δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Και ο λόγος που οι λίγες πετυχημένες start-up εκτοξέυονται τόσο φανταχτερά και θεαματικά, είναι σοφός: όταν η πιθανότητα είναι μικρή, πρέπει το στοίχημα να είναι μεγάλο για να αξίζει τον κόπο. Για να επενδύεις κεφάλαια σε 100 πιτσιρικάδες με τρελλές ιδέες, πρέπει να μπορείς να τα πάρεις πίσω από τον έναν που θα πετύχει. Και αντίστροφα: για να βρεις 100 πιτσιρικάδες που θα επενδύσουν ξενύχτια, προσπάθεια και πάθος σε μια ιδέα αδοκίμαστη και απ’ αλλού φερμένη, πρέπει ο καθένας τους να πιστεύει ότι αν λάχει σε αυτόν να είναι ο ένας, θα έχει γίνει πλούσιος και διάσημος [*]. Οι υπόλοιποι θα απορροφηθούν εύκολα στο οικοσύστημα, που ξέρει να μην τιμωρεί την αποτυχία.

Εδώ όμως, όχι μόνο δεν έχουμε αυτό το ισορροπημένο επιχειρηματικό οικοσύστημα, αλλά έχουμε ένα εχθρικό περιβάλλον με ψηλό κόστος, χαμηλή παραγωγικότητα και ατελείωτα καθημερινά γραφειοκρατικά εμπόδια. Πόσες από αυτές τις μικρές εταιρείες της νέας, νεανικής, καινοτομικής επιχειρηματικότητας, που θα γεννηθούν με επιλεγμένα από επιτροπές εμπειρογνωμόνων business plans, πόσες από αυτές τις καινοτομίες επί χάρτου που δεν σμιλεύτηκαν με το κοπίδι της αγοράς, θα επιζήσουν σε αυτό το περιβάλλον μόλις βγουν από την θερμοκοιτίδα των «στοχευμένων» χρηματοδοτικών δράσεων;

Θα αποκτήσουμε επιχειρηματικότητα και καινοτομία, αναγκαστικά σχεδόν, παρά τις επιδοτήσεις, και όχι εξ’ αιτίας τους. Με ιδέες για υπηρεσίες και προϊόντα που θα γεννηθούν και θα πετύχουν απρόσμενα, σε τομείς που δεν θεωρούμε τώρα στρατηγικούς, αναδεικνύοντας ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που δεν φανταζόμαστε. Χωρίς να περιμένουμε να σκεφτούμε πρώτα το επόμενο επαναστατικό προϊόν ή την επόμενη πρωτότυπη ψηφιακή υπηρεσία. Ας κάνουμε ό,τι ξέρουμε και μπορούμε να κάνουμε. Αρκεί να το κάνουμε κάθε μέρα καλλίτερα.

Γ.Φ.

—-
[*] Η φανταχτερή καινοτομία, οι start-ups, είναι μια αγορά που πολλοί οικονομολόγοι αποκαλούν tournament: ένα τουρνουά, όπου ο νικητής τα παίρνει όλα και οι χαμένοι τίποτα. Με απλά λόγια, αν δεν έβγαζε τόσα λεφτά ο Σισέ, δεν θα είχαν κίνητρο, ό,τι φυσιολογικό μισθό και αν έπαιρναν, να σπάνε τα γόνατά τους εκατοντάδες πιτσιρικάδες στα γήπεδα της Γ´ Εθνικής, και η αγορά του επαγγελματικού ποδοσφαίρου θα είχε καταρεύσει από έλλειψη προσωπικού.

Posted in Άρθρα, Επιλογές. Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

12 Responses to Next Top Business Model: Το reality show της καινοτομιας

  1. mao says:

    εξαιρετικό. το μόνο που θα πρόσθετα είναι ότι το παιχνίδι ΝΤΒΜ είναι εκεί τα τελευταία τουλάχιστον 10 χρόνια. απλά έχουν πολλαπλασιαστεί τα κανάλια αναμετάδοσης και το support της αντίστοιχης AGB (Alogical Government Bonus)

  2. marinic says:

    Δυστυχώς, με βρίσκεις σύμφωνη, διότι η πικρή εμπειρία της αγοράς τη τελευταία εικοσαετία των ΚΠΣ, αυτά λέει…Αλλά και η σημερινή, διότι δεν άκουσα να γίνεται καμμία αναφορά για τους επιχειρηματίες που υπέβαλαν πρόταση με την προηγούμενη προκήρυξη, εγκρίθηκε το επιχειρηματικό τους σχέδιο αλλά σήμερα λόγω της κρίσης φοβούνται να ανοιχθούν σε επενδύσεις και αρνούνται την επιδότηση….

  3. Nikos Anagnostou says:

    Καταλαβαίνω την κριτική αλλά δεν συμφωνώ με το "Ας κάνουμε ό,τι ξέρουμε και μπορούμε να κάνουμε. Αρκεί να το κάνουμε κάθε μέρα καλλίτερα." Απλά γιατί αυτό που ξέρουν οι περισσότεροι είναι είτε χαλαρό, είτε μη παραγωγικό, είτε καθαυτό παρασιτικό. Επιπλέον δεν ισορροπούν όλα τα συστήματα (=αγορές) στη καλύτερη θέση. Το δικό μας, δε, μου φαίνεται ότι τείνει να ισορροπήσει στην απολύτως χειρότερη. Η ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας απαιτεί παρέμβαση. Όλα τα ιστορικά παραδείγματα αυτό δείχνουν. Κι οι δρόμοι που μπορεί ν’ ακολουθήσει μια χώρα που δεν ανήκει την πρώτη φουρνιά των ανεπτυγμένων και βιομηχανικών, είναι δυο: ο δρόμος της Ασιατικής τίγρης, που περνάει μέσα από σχεδόν μηδενικά εργατικά κόστη, κι ο δρόμος της εστιασμένης τεχνολογικής ανάπτυξης (βλέπε Ισραήλ, Σιγκαπούρη, Φιλανδία και πρόσφατα Χιλή). Η ιστορία του δεύτερου μας διδάσκει ότι απαιτήθηκε πάντα μια κρατική παρέμβαση που οδήγησε την ανάπτυξη. Κι εδώ είναι το δια ταύτα: για να έχεις επιτυχημένες κρατικές παρεμβάσεις, πρέπει να έχεις κράτος.

  4. Νίκος Αναγνώστου says:

    Ξέχασα να σε ρωτήσω: το απόσπασμα που παραθέτεις από που είναι;

  5. Aristos Doxiadis says:

    Συφωνώ απόλυτα με τον Γρηγόρη. Οι εστιασμένες επιχορηγήσεις θα ήταν καλές αν δεν ήταν αποπροσανατολιστικές. Οταν τα μεγάλα προβλήματα είναι στους φόρους, τη γραφειοκρατία, τους νόμους, την ανομία κτλ, να νομίζεις οτι θα κάνεις ανάπτυξη με επιλογή εξαιρέσεων είναι φενάκη.Νικο, "Η ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας απαιτεί παρέμβαση. Όλα τα ιστορικά παραδείγματα αυτό δείχνουν". Οχι, αυτό που δείχνουν είναι οτι χρειάζονται φιλικοί θεσμοί, συνήθως χωρίς μεγάλες παρεμβάσεις. Σε εμάς, το παράδειγμα είναι η ναυτιλία. Στην Ιταλία, οι βιομηχανίες μόδας, κεραμεικών, και σχεδίου αναπτύχθηκαν με το "Ας κάνουμε ό,τι ξέρουμε και μπορούμε να κάνουμε. Αρκεί να το κάνουμε κάθε μέρα καλλίτερα."

  6. BusinessBook says:

    Δυστυχώς ακόμα και σήμερα οι έννοιες της «επιχορήγησης» και της «επιχειρηματικότητας» είναι στενά συνδεδεμένες. Ακόμα και αν η καθεμία έννοια μεταλλάσσεται στο πέρασμα του χρόνου, η σχέση τους παραμένει «δυνατή» (από τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις της δεκαετίας του ‘80 για «αγροτική» ανάπτυξη, στους διαγωνισμούς της δεκαετίας του ’90 και ‘00 για «τεχνολογική» ανάπτυξη).Ίσως αν αποσυνδέαμε αυτές τις έννοιες (επιχειρηματικότητα και επιχορήγηση) σε οποιαδήποτε έκφανσή τους, θα μπορούσαμε να βρούμε ένα νέο σημείο ισορροπίας με ελαχιστοποιημένη παρέμβαση και μεγιστοποιημένο αποτέλεσμα.Ας ελπίσουμε ότι δεν θα δούμε ένα νέο επεισόδιο της σειράς «επιχορηγούμαι άρα επιχειρώ» με τη μορφή «βραβείων» σε «καινοτομικά» start-ups κατά τη δεκαετία της δεκαετίας του ’10. Ας ελπίσουμε ότι θα επικρατήσουν λιγότερο καλά-ορισμένα scripts τα οποία όχι μόνο θα αποδώσουν χαλαρότερο νόημα στις έννοιες της κρατικής παρέμβασης και της ιδιωτικής δράσης αλλά – κυρίως – θα τις αποσυνδέσουν μεταξύ τους.http://www.thebusinessbook.gr

  7. Νίκος Αναγνώστου says:

    Και μια πιό ολοκληρωμένη απάντηση: http://metablogging.gr/2011/03/to-startup-or-not-to-startup/

  8. Gregory Farmakis says:

    Νίκο, νομίζω ότι δεν πρόσεξες την διατύπωση της προτροπής με την οποία διαφωνείς: «Ας κάνουμε ό,τι ξέρουμε και μπορούμε να κάνουμε, αρκεί να το κάνουμε κάθε μέρα καλλίτερα». Η έμφαση είναι στο «ξέρουμε» και στο «μπορούμε». Τα χαλαρά, μη παραγωγικά ή και παρασιτικά πράγματα που κάνουν τώρα αρκετοί, δεν είναι αυτά που πραγματικά «ξέρουν και μπορούν», αλλά αυτά που «αγοράζει» ένα ανορθολογικό κράτος. Τώρα που ευτυχώς αυτό σιγά σιγά εκλείπει λόγω έλλειψης χρημάτων προς διασπάθιση, όλοι αυτοί εξ’ανάγκης θα ανακαλύψουν αυτά που πραγματικά ξέρουν και μπορούν, και θα εκπλαγούν ευχάριστα.Τώρα η συζήτηση για το αν οι αγορές ισορροπούν στην βέλτιστη θέση ή για το αν ο μόνος δρόμος είναι η εστιασμένη κρατική παρέμβαση, ξεπερνάει τα όρια ενός σχολίου. Θέλω απλά να συνεισφέρω στην απάντηση του Αρίστου και κάτι ακόμα, από την δική μου επιστήμη: ένα δυναμικό, μη γραμμικό, μαθηματικό πρόβλημα βελτιστοποίησης, όπως η αγορά, είναι NP-Hard δηλαδή και δεν έχει αναλυτική λύση, ειδικά κάποια που να την βρει και να την εφαρμόσει μια γραφειοκρατία. Ο μόνος αποτελεσματικός ευρεστικός αλγόριθμος (euristic) που έχουμε βρει μέχρι τώρα, είναι το crowdsourcing της αγοράς.

  9. Νίκος Αναγνώστου says:

    Γρηγόρη δεν ξέρω αν είδες το ποστ μου γιατί εκεί αναπτύσω τη θέση μου πιο ολοκληρωμένα. Εδώ απλά να (ξανα)πω ότι υπάρχουν παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι υπάρχει επιτυχής κρατική παρέμβαση. Δεν μπορούμε να αναπτύσουμε θέσεις για οικονομικά θέματα ερήμην της ιστορίας. Δες πως απέκτησε υψηλή τεχνολογία το Ισραήλ. Καμιά αγορά δεν υπήρχε. Την έχτισαν πετραδάκι πετραδάκι παίρνοντας μια σωστή απόφαση που συνήδε με την κουλτούρα του λαού. The rest is history…

  10. Lefteris says:

    Very good…and a lot more…

  11. Andrew Bitros says:

    Διαβάζοντας τα κείμενα των κ. Φαρμάκη και κ. Αναγνώστου, όπως επίσης και το σχόλιο του κ. Δοξιάδη (όλα άτομα τα οποία έχει τύχει να συναντήσω/παρακολουθήσω από κοντά και τα οποία έχουν αποδείξει έμπρακτα πως αυτές είναι όντως οι θέσεις τους), πιστεύω πως καλύπτεται ορθά, πολύπλευρα και με περιεκτικό τρόπο το θέμα "Νέες Επιχειρήσεις ("Startup" ή μη) και Δημόσιες Χρηματοδοτήσεις" . Επίσης θα συμφωνήσω και με τον κ. Καραγιάννη, ο οποίος σε σχόλιο του στο άρθρο του κ. Αναγνώστου διαπιστώνει πως τα δύο αυτά κείμενα δεν φέρουν αντίθετες απόψεις, απλά τοποθετούνται σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.Κατανοώντας πως δεν είναι γόνιμο να επαναλάβω/αναμασήσω τις προηγούμενες θέσεις, με τις οποίες και συμφωνώ, θα ήθελα να αναφέρω συνοπτικά κάποιες επιπλέον παρατηρήσεις από την δική μου οπτική γωνία, σαν σύμβουλος επιχειρήσεων.Κατ’ αρχάς, οι δράσεις χρηματοδότησης για νέες επιχειρήσεις δεν είναι τόσες πολλές όσες "διαφημίζονται". Στη πραγματικότητα , το τελευταίο έτος , οι δράσεις για Startups ήταν δύο με τρείς, ανάλογα με τα κριτήρια του καθενός. Η μια ήταν η "Νεανική/Γυναικεία επιχειρηματικότητα" του EOMMEX και οι άλλες δυο ήταν εξειδικευμένες δράσεις της ΓΓΕΤ που αφορούσαν Spin-off/Spin-out και ιδιαίτερα τεχνολογικά καινοτόμες εταιρίες. Οι δράσεις του ΕΟΜΕΧ είχαν πολλά κενά και για αυτό, κατά τη γνώμη μου, δεν είχαν και την αναμενόμενη απήχηση. Αντιθέτως οι δράσεις της ΓΓΕΤ ήταν πολύ ορθολογικές, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη πως απευθύνονται σε πολύ εξειδικευμένα αντικείμενα. Μοναδική ουσιαστική παραφωνία για την ΓΓΕΤ είναι ο πολύ μεγάλος χρόνος έγκρισης τον οποίο έχει, με αποτέλεσμα τεχνολογίες αιχμής ορισμένες φορές να γίνονται κοινότυπες.Συμπερασματικά, με νέες δράσεις στα σκαριά (Επενδυτικός Νόμος, Νέα Καινοτομική Επιχειρηματικότητα και JEREMIE), αξίζει να ασχοληθεί μια Startup για να λάβει επιδότηση;Ναι, μόνον εφόσον η επιχειρηματική προσπάθεια θα πραγματοποιούταν ούτως ή άλλως και η χρήση της επιχορήγησης θα είχε σαν στόχο την ενίσχυση/μείωση ρίσκου.Σε κάθε άλλη περίπτωση η χρήση των προγραμμάτων αυτών θα εγκλωβίσει πόρους και επιχειρηματίες σε έναν φαύλο κύκλο, γιατί πολύ απλά δεν θα υπάρχουν όλες αυτές οι προϋποθέσεις τις οποίες εξέφρασε ο κ. Καραγιάννης . Κλείνοντας, θεωρώ τις κρατικές επιχορηγήσεις περισσότερο "επικίνδυνες" για τις υφιστάμενες επιχειρήσεις από ότι για τις υπό ίδρυση και αυτό γιατί είναι πολύ περισσότερες, ενώ επιπλέον το "κόστος"/φραγμοί του να εμπλακεί μια υφιστάμενη είναι σαφώς μικρότερα από το να δημιουργηθεί και να συμμετάσχει μια νέα.

  12. Andrew Bitros says:

    Διαβάζοντας τα κείμενα των κ. Φαρμάκη και κ. Αναγνώστου, όπως επίσης και το σχόλιο του κ. Δοξιάδη (όλα άτομα τα οποία έχει τύχει να συναντήσω/παρακολουθήσω από κοντά και τα οποία έχουν αποδείξει έμπρακτα πως αυτές είναι όντως οι θέσεις τους), πιστεύω πως καλύπτεται ορθά, πολύπλευρα και με περιεκτικό τρόπο το θέμα "Νέες Επιχειρήσεις ("Startup" ή μη) και Δημόσιες Χρηματοδοτήσεις" . Επίσης θα συμφωνήσω και με τον κ. Καραγιάννη, ο οποίος σε σχόλιο του στο άρθρο του κ. Αναγνώστου διαπιστώνει πως τα δύο αυτά κείμενα δεν φέρουν αντίθετες απόψεις, απλά τοποθετούνται σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.Κατανοώντας πως δεν είναι γόνιμο να επαναλάβω/αναμασήσω τις προηγούμενες θέσεις, με τις οποίες και συμφωνώ, θα ήθελα να αναφέρω συνοπτικά κάποιες επιπλέον παρατηρήσεις από την δική μου οπτική γωνία, σαν σύμβουλος επιχειρήσεων.Κατ’ αρχάς, οι δράσεις χρηματοδότησης για νέες επιχειρήσεις δεν είναι τόσες πολλές όσες "διαφημίζονται". Στη πραγματικότητα , το τελευταίο έτος , οι δράσεις για Startups ήταν δύο με τρείς, ανάλογα με τα κριτήρια του καθενός. Η μια ήταν η "Νεανική/Γυναικεία επιχειρηματικότητα" του EOMMEX και οι άλλες δυο ήταν εξειδικευμένες δράσεις της ΓΓΕΤ που αφορούσαν Spin-off/Spin-out και ιδιαίτερα τεχνολογικά καινοτόμες εταιρίες. Οι δράσεις του ΕΟΜΕΧ είχαν πολλά κενά και για αυτό, κατά τη γνώμη μου, δεν είχαν και την αναμενόμενη απήχηση. Αντιθέτως οι δράσεις της ΓΓΕΤ ήταν πολύ ορθολογικές, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη πως απευθύνονται σε πολύ εξειδικευμένα αντικείμενα. Μοναδική ουσιαστική παραφωνία για την ΓΓΕΤ είναι ο πολύ μεγάλος χρόνος έγκρισης τον οποίο έχει, με αποτέλεσμα τεχνολογίες αιχμής ορισμένες φορές να γίνονται κοινότυπες.Συμπερασματικά, με νέες δράσεις στα σκαριά (Επενδυτικός Νόμος, Νέα Καινοτομική Επιχειρηματικότητα και JEREMIE), αξίζει να ασχοληθεί μια Startup για να λάβει επιδότηση;Ναι, μόνον εφόσον η επιχειρηματική προσπάθεια θα πραγματοποιούταν ούτως ή άλλως και η χρήση της επιχορήγησης θα είχε σαν στόχο την ενίσχυση/μείωση ρίσκου.Σε κάθε άλλη περίπτωση η χρήση των προγραμμάτων αυτών θα εγκλωβίσει πόρους και επιχειρηματίες σε έναν φαύλο κύκλο, γιατί πολύ απλά δεν θα υπάρχουν όλες αυτές οι προϋποθέσεις τις οποίες εξέφρασε ο κ. Καραγιάννης . Κλείνοντας, θεωρώ τις κρατικές επιχορηγήσεις περισσότερο "επικίνδυνες" για τις υφιστάμενες επιχειρήσεις από ότι για τις υπό ίδρυση και αυτό γιατί είναι πολύ περισσότερες, ενώ επιπλέον το "κόστος"/φραγμοί του να εμπλακεί μια υφιστάμενη είναι σαφώς μικρότερα από το να δημιουργηθεί και να συμμετάσχει μια νέα.

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.