Παλι με χρονια με καιρους

«Όταν οι μεταρρυθμίσεις, που είναι αναγκαίες για να έχουμε πραγματική ανάπτυξη ιστορούνται από τους κυβερνώντες μόνον ως αναπόφευκτα μέτρα μείωσης του δημοσιονομικού κόστους, είναι σίγουρο ότι η κοινωνία θα τις εκλάβει μόνον ως άδικες θυσίες. Αντί να τις ενστερνιστεί ως επιβεβλημένες, θα τις υπομείνει ως έξωθεν επιβαλλόμενες.»

Η ιστορική ευκαιρία για μεταρρύθμιση στην Ελλάδα κινδυνεύει να χαθεί οριστικά για μια γενιά ακόμη· όχι τόσο από την αντίδραση των ηχηρών, προνομιούχων μειοψηφιών που θίγονται, όσο λόγω της σχεδόν αποκλειστικά λογιστικής αντιμετώπισής της από αυτούς τους ίδιους, στους οποίους έλαχε η υπεράσπισή της. Όταν οι μεταρρυθμίσεις, που είναι αναγκαίες για να έχουμε πραγματική ανάπτυξη, και που στην άλλοτε πεισματική και άλλοτε κουτοπόνηρη άρνησή τους οφείλεται εν πολλοίς αυτή η ίδια η κρίση, ιστορούνται από τους κυβερνώντες μόνον ως αναπόφευκτα μέτρα μείωσης του δημοσιονομικού κόστους, είναι σίγουρο ότι η κοινωνία θα τις εκλάβει μόνον ως άδικες θυσίες. Αντί να τις ενστερνιστεί ως επιβεβλημένες, θα τις υπομείνει ως έξωθεν επιβαλλόμενες, για να τις ακυρώσει τελικά στην πράξη. Δεν πρόκειται απλώς για ανεπαρκή επικοινωνιακή διαχείριση. Πρόκειται για την βαθειά ριζωμένη ιδεολογική άρνηση των μεταρρυθμίσεων από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού συστήματος.

Έτσι, τελευταία, η μείωση του περιττού προσωπικού του Δημοσίου δεν κατανοείται και δεν εξηγείται ως απαραίτητη προϋπόθεση ανάπτυξης, αλλά μόνο ως λογιστική μείωση κόστους. Δεν εξηγείται ότι το κόστος για την οικονομία κάθε ενός παραπανίσιου υπαλλήλου δεν είναι ο μισθός του – αυτός δεν είναι πάρα μια κοινωνικά άδικη αναδιανομή εισοδήματος των φορολογουμένων – αλλά η χαμένη του παραγωγικότητα. Με απλά λόγια: αν το Δημόσιο μπορεί να παρέχει τις ίδιες υπηρεσίες που παρέχει τώρα με 200.000 ανθρώπους λιγότερους, το πραγματικό μας κόστος είναι η συνολική αξία που θα είχαν τα πραγματικά προϊόντα και οι υπηρεσίες που θα παρήγαγαν αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι σε πραγματικές, παραγωγικές δουλειές· όχι οι μισθοί τους. Οι μισθοί τους δημιουργούν απλά δημοσιονομικό έλλειμα και κοινωνικά άδικη φορολόγηση· είναι όμως η απώλεια της παραγωγής τους, λόγω της αναγκαστικής υποαπασχόλησης στο Δημόσιο, που μας στερεί, ανάμεσα σε άλλα, την πραγματική ανάπτυξη. 

Θα είμαστε όλοι φτωχότεροι όσο μερικές χιλιάδες ανειδίκευτοι άνθρωποι υποαπασχολούνται ως θυρωροί, κηπουροί, οδηγοί, κλητήρες ή τεχνίτες στο Δημόσιο, σε Δήμους και ΔΕΚΟ, αντί να καλλιεργούν τα χωράφια που άφησαν για να διοριστούν. Όπως θα είμαστε όλοι φτωχότεροι όσο μερικές χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούν να ξοδεύουν τις μέρες τους διακινώντας και σφραγίζοντας άχρηστα έγγραφα, αντί να δουλεύουν παραγωγικά στις πραγματικές δουλειές, από τις οποίες έφυγαν για να διοριστούν. 

Όσο δεν το συνειδητοποιούμε, θα βλέπουμε την μείωση του Δημοσίου σαν αναπόφευκτη περικοπή κόστους και όχι σαν αφετηρία ανάπτυξης. Θα συζητάμε την επίπτωση των απολύσεων στη ζήτηση και στην ύφεση, λες και οι άλλες εναλλακτικές, της ακόμη μεγαλύτερης μείωσης μισθών ή της ακόμη μεγαλύτερης αύξησης της φορολογίας, δεν θα έχουν την ίδια ακριβώς επίπτωση στην ζήτηση, χωρίς όμως την ελπίδα ανάπτυξης. Θα αντιτάσσουμε ότι το Δημόσιο είναι αναποτελεσματικό κι όχι τάχα μεγάλο, λες και αν γινόταν αποτελεσματικό, αυτό δεν θα σήμαινε εξ’ορισμού ότι θα μας προσέφερε καλύτερες υπηρεσίες με ακόμη λιγότερους ανθρώπους. 

Ή ακόμα, αν είμαστε βέβαια ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα λέμε ό,τι είπε και στην Βουλή ο Υπουργός Οικονομικών, ως πρωταγωνιστής της τραγωδίας: «Με πόνο καρδιάς περικόπτουμε τις δυνατότητες των παιδιών μας να απασχοληθούν στον δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα». Για να μοιρολογήσουν εν χορώ οι ψηφοφόροι: «Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικό μας θά’ναι…».

Γ.Φ.

Posted in Άρθρα, Επιλογές. Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

14 Responses to Παλι με χρονια με καιρους

  1. Christos Machairas says:

    "Όπως θα είμαστε όλοι φτωχότεροι όσο μερικές χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούν να ξοδεύουν τις μέρες τους διακινώντας και σφραγίζοντας άχρηστα έγγραφα, αντί να δουλεύουν παραγωγικά στις πραγματικές δουλειές, από τις οποίες έφυγαν για να διοριστούν."Ενώ γενικά συμφωνώ, με τη συγκεκειμένη παρατήρηση έχω τις ενστάσεις μου.Αν ήταν ευχαριστημένοι με τις δουλειές τους, γιατί να φύγουν; Μήπως γιατί στην Ελλάδα οι εργοδότες βλέπουν τον εργαζόμενο ως αναλώσιμο; Μήπως γιατί ένας μηχανικός με μεταπτυχιακό στην Ελλάδα πληρώνεται λιγότερο από έναν ανειδίκευτο εργάτη στην Αγγλία; Μήπως γιατί σου δίνουν την αίσθηση ότι κι αν φύγεις από την εργασία σου δε θα λείψεις από κανέναν;

  2. iannis63 says:

    Καλές οι γενικολογίες αλλά καλό θα είναι να μάς δείξετε και κάποιο στοιχείο που να στηρίζει την βασική σας θέση "για το δημόσιο χρέος φταίνει οι μισθοι τού Δημοσίου".- Πόσοι είναι οι ΔΥ στην Ελλάδα και πόσοι σε χώρες τής ΕΕ (στην οποία ανήκουμε)- Πόσο είναι το μισθολογικό κόστος τού Δημοσίου σε Ελλάδα και πόσο στην ΕΕ- Πόσα είναι τα έσοδα τού κράτους ως ποσοστό τού ΑΕΠ (σε σύγκριση με άλλες χώρες τής ΕΕ)- Ποιές κοινωνικές τάξει και ομάδες πληρώνουν φόρους

  3. Gregory Farmakis says:

    @iannis63: Η βασική θέση του συγκεκριμένου άρθρου δεν είναι αυτή. Είναι ότι δεν μπορούμε να έχουμε πραγματική ανάπτυξη όσο ένα σημαντικό τμήμα του παραγωγικού δυναμικού αδρανεί σε μη παραγωγικές δραστηριότητες. Για να το πω διαφορετικά: ακόμα και αν δεν είχαμε πρόβλημα χρέους και ελλειμμάτων, πάλι θα έπρεπε να φύγουν από το Δημόσιο οι πλεονάζοντες υπάλληλοι. Οι ερωτήσεις σας αφορούν αφορούν αυτό ακριβώς με το οποίο δεν ασχολείται το συγκεριμένο άρθρο, δηλαδή την λογιστική μόνο αντιμετώπιση των μεταρρυθμίσεων.

  4. Gregory Farmakis says:

    @Christos Machairas: Οι άνθρωποι είναι εν γένει ορθολογικοί και ανταποκρίνονται στα κίνητρα που θεσπίζουμε. Το Δημόσιο δεν είναι μόνο ο μεγαλύτερος εργοδότης, αλλά και ο πιό γενναιόδωρος καθώς και ο λιγότερο απαιτητικός. Το πακέτο: μισθός ψηλότερος από τα επίπεδα της αγοράς, ωράριο μερικής απασχόλησης, έλλειψη εργασιακού στρες λόγω έλλειψης ιεραρχίας και θεσμοθετημένα εργασιακά προνόμια, μπορεί να κάνει οποιονδήποτε να αφήσει μία κανονική δουλειά,

  5. iannis63 says:

    Νομίζω ότι το θεωρείτε δεδομένο: "Οι μισθοί τους δημιουργούν απλά δημοσιονομικό έλλειμα""αν το Δημόσιο μπορεί να παρέχει τις ίδιες υπηρεσίες που παρέχει τώρα με 200.000 ανθρώπους λιγότερους"Ξέρετε ποιά είναι η αναλογία ΔΥ, ως προς τον πληθυσμό, στην Ελλάδα και στις χώρες τής ΕΕ; Μάλλον όχι. Αν ναι δώστε στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι υπάρχουν περισσευούμενοι ΔΥ.Ποιός σάς είπε πως όλοι οι ΔΥ έχουν φύγει από τα χωριά τους για να διοριστούν στο Δημόσιο; Γνωρίζετε ότι το 57,3% των ΔΥ είναι πτυχιούχοι ΑΕΙ και ΤΕΙ ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στον ιδιωτικό τομέα είναι 37,7%;Αλλά κι έτσι να είναι γιατί δεν γυρίζετε κι εσείς στο χωριό σας; Δεν το βλέπετε λίγο ρατσιστικό αυτό που γράφετε; Μου θυμίζει το "οι βλάχοι έφεραν το νέφος"."αντί να δουλεύουν παραγωγικά στις πραγματικές δουλειές"Υπάρχουν 800 χιλ άνεργοι. Γιατί δεν δίνετε κατ’ αρχήν δουλειά σ’ αυτούς; Σάς έχει περάσει από το μυαλό μήπως για την κατάντια μας φταίει η οικονομική ελίτ (και οι πολιτικοί της υπάλληλοι) που βλέπουν την χώρα σαν μπανανία; Δανείζονται από το κράτος (δανεικά κι αγύριστα), υποφορολογούνται, κλέβουν φόρους, εισφορορδιαφεύγουν, πουλούν τις υπηρεσίες τους σε υψηλές τιμές (τόσο στο κράτος όσο και στους καταναλωτές), ασχολούνται κυρίως με το μεταπρατηλίκι και την οικοδομή, κατέστρεψαν την αγροτική παραγωγή κλπ κλπ

  6. Gregory Farmakis says:

    @iannis63: Ο Μ.Ο. Δημοσίου Τομέα στο σύνολο της απασχόλησης κυμαίνεται για τις ευρωπαϊκές χώρες (EU17) στο 16%, για τις ΗΠΑ στο 15% και για την Ιαπωνία στο 8%. Το 2002 η Γερμανία είχε 10,2%, η Ολλανδία 10,7%, η Αυστρία 12,2%. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, στην Ελλάδα απασχολούνται περισσότεροι από 750χιλ στην κεντρική κυβέρνηση, τους ΟΤΑ και τα ΝΠΔΔ, και ένα πλήθος που εκτιμάται σε περίπου άλλες 250.000 σε ΝΠΙΔ, ΔΕΚΟ, ΑΕ ιδιοκτησίας Δημοσίου κλπ. ενώ το εργατικό δυναμικό είναι 4,5 εκ άτομα. Αυτό μας δίνει ένα ποσοστό 22%, δηλαδή διπλάσιο από τις παραπάνω χώρες και σαφώς μεγαλύτερο από τον Μ.Ο. Ακόμα και αν υπολογίσουμε (εσφαλμένα) μόνο τις 750.000, το ποσοστό (16%) είναι σαφώς μεγαλύτερο από της Γερμανίας, της Ολλανδίας και της Αυστρίας, που δεν φημίζονται για κακή παροχή δημοσίων υπηρεσιών. Η διαφορά, ακόμα αν δεν πάρουμε υπ’όψιν μας την δραματική διαφορά στις παρεχόμενες υπηρεσίες, είναι τα 200.000 άτομα για τα οποία μιλάω.Φυσικά και δεν είπα ότι όλοι οι ΔΥ έχουν φύγει από τα χωριά τους για να διοριστούν στο Δημόσιο. Αρκετοί όμως έχουν χάρη στο πελατειακό πολιτικό μας σύστημα, και το ανέφερα ως παράδειγμα. Στην επόμενη μάλιστα ακριβώς πρόταση μιλάω για άλλους που άφησαν δουλειές στον ιδιωτικό τομέα για να διοριστούν. Συνεπώς, όχι, δεν το βρίσκω ρατσιστικό. Όσο για την αναλογία πτυχιούχων και μη στο Δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, είναι προφανές γιατί ο ιδιωτικός τομέας χρειάζεται ακόμη περισσότερους ανειδίκευτους από 60% ενώ το Δημόσιο πολύ λιγότερους από 40%. Το Δημόσιο δεν έχει εργοστάσια, βιοτεχνίες, μαγαζιά κλπ, ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να έχει. Συνεπώς η σύγκριση είναι άνευ ουσίας.Όσο για τους 800 χιλ ανέργους του ιδιωτικού τομέα, οι περισσότεροι από αυτούς οφείλονται στον μαρασμό της ιδιωτικής οικονομίας τόσο λόγω της ύφεσης στην οποία μας βύθισε το χρεωκοπημένο κράτος, όσο και κυρίως στην πιστωτική κρίση που οφείλεται και αυτή στην δημοσιονομική χρεωκοπία. Συνεπώς η απόλυση 200.000 ΔΥ, είναι, ανάμεσα σε άλλα απαραίτητα, και ένας τρόπος για να δημιουργηθούν δουλειές στον ιδιωτικό τομέα· αυτό άλλως τε εξηγεί και το άρθρο.Όσο για το ποιός φταίει για την κατάντια μας, το αποδεικνύει το γεγονός ότι το δημόσιο εξακολουθεί να έχει πρωτογενές έλλειμα περίπου 1 δις κάθε μήνα. Το τρομακτικό αυτό ποσό προφανώς δεν μπορεί να οφείλεται στους παράγοντες που αναφέρετε. Αλλά ακόμα κι έτσι, αναρρωτιέμαι ποιά είναι η συμμετοχή μερικών χιλιάδων ΔΥ – όχι όλων φυσικά – στην κατάσταση αυτή, με γρηγορόσημα, μίζες, παράλληλες δουλειές κλπ.

  7. Christos Samaras says:

    @ iannis63 Αραγε πληρώνοντας υπερδιπλάσιους δημόσιους υπαλλήλους μέσα σε μια τριακονταετία, νοιώθετε να έχει υπερδιπλασιαστεί κάτι απ’ όσα σας προσφέρει το κράτος; Η το μόνο που αισθανθήκατε να υπερδιπλασιάζεται είναι η φορολόγηση της τσέπης σας;http://upload.facebook.com/media/set/?set=a.106256732802513.11733.100002545602041&type=1#!/photo.php?fbid=152884724806380&set=a.106256732802513.11733.100002545602041&type=1&theater

  8. iannis63 says:

    «Ο Μ.Ο. Δημοσίου Τομέα […] Αυτό μας δίνει ένα ποσοστό 22%, δηλαδή διπλάσιο από τις παραπάνω χώρες και σαφώς μεγαλύτερο από τον Μ.Ο.» Ωραίο το τρικ. Προσθέτουμε τους ΔΥ και τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ, ΝΠΙΔ κλπ στην Ελλάδα και τους συγκρίνουμε με τους ΔΥ στην ΕΕ (επιπλέον κάνουμε και κανένα «λαθάκι» στις διαιρέσεις). Και πολύ… επιστημονικό (όχι ότι δεν έχω διαβάσει και χειρότερα).Εγώ θα μεταφέρω αποσπάσματα από τρεις μελέτες (πρέπει να τις διαβάσει κανείς πριν εκφέρι γνώμη).«Ο […] κλάδος της δημόσιας διοίκησης-άμυνας-κοινωνικής ασφάλισης δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα στην Ελλάδα σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, […] η ίδια κατηγορία περιλαμβάνει και τους απασχολούμενους στην άμυνα και στα σώματα ασφαλείας η οποία στην περίπτωση της Ελλάδας αφορά δυσανάλογα μεγάλο αριθμό απασχολουμένων. Ο αριθμός απασχολουμένων στην άμυνα και στα σώματα ασφαλείας ανερχόταν {…] ήτοι στο 3,4% του μονίμως απασχολούμενου δυναμικού ή 2,9% του συνολικού εργατικού δυναμικού. […] ο αντίστοιχος αριθμός στο Ηνωμένο Βασίλειο ανερχόταν […] σε 1,8% των μονίμως απασχολουμένων…» "Μελέτη για τις Μισθολογικές εξελίξεις στο Δημόσιο" τής ICAP σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση (σελ. 50)Αλλά αν θέλεις να δούμε και την απασχόληση ΔΥ και ΔΕΚΟ στο σύνολο τού εργατικού δυναμικού για τις χώρες της ΕΕ (2005)1. Νορβηγία 28,8%, 2. Σουηδία 28,3%, 3. Γαλλία 21,9%, … 10. Ελλάδα 14,1% (όσο και οι ΗΠΑ!),… 16. Γερμανία 10,4%, 17. Αυστρία 10,2%, 18. Σλοβακία 9,5%.Στο ίδιο, σελ. 57 Η Ελλάδα είναι λοιπόν 10η στις 18 χώρες της ΕΕ. Και μάλιστα όταν έχει 70% παραπάνω ένστολους από τον μ.ο. της ΕΕ. Για σύγκριση να σού πω ότι η Γερμανία έχει 250 χιλ μόνιμους στρατιωτικούς (και καθόλου κληρωτούς) ενώ η Ελλάδα έχει 80 χιλ. μόνιμους δλδ 46 χιλ. επιπλέον. Αντιστοίχως, τα σώματα ασφαλείας έχουν περίπου 27 χιλ. περισσότερους υπαλλήλους. Μόνο από ένστολους λοιπόν έχουμε 73 χιλ. επιπλέον.Ή 62 χιλ. περισσότερους ένστολους αν συγκριθούμε με τον μ.ο. της ΕΕ.——"While the Scandinavian countries and France have the largest public sectors, with a share of public sector employment in the total labour force of more than 20% in 2002, public employment in Greece, Ireland, the Netherlands, and Germany was about half that share."Στο Ranking public employment shares in the EU17 η Ελλάδα κατέχει την 15η θέση στις 17 ευρωπαϊκές χώρες.THE SIZE AND PERFORMANCE OF PUBLIC SECTOR ACTIVITIES IN EUROPE (σελ. 4, 5)——«Greece has one of the lowest rates of public employment among OECD countries, with general government employing just 7.9% of the total labour force in 2008. This is a slight increase from 2000, when the rate was 6.8%. Across the OECD area, the share of government employment ranges from 6.7% to 29.3%, with an average of 15%. The Greek government has plans to further decrease this share, by replacing only 20% of staff leaving on retirement. Public employment is also highly centralised in Greece, with over 80% of staff working at the central government level»http://www.philip-atticus.com/2011/09/public-sector-employment-in-greece.html.

  9. iannis63 says:

    «Όσο για την αναλογία πτυχιούχων…»Η υψηλή αναλογία πτυχιούχων δείχνει αφενός πως οι ΔΥ δεν ήσαν αγρότες που άφησαν τα χωριά τους (τουλάχιστον όχι περισσότερο από εσάς) και αφετέρου πως το δυναμικό –σε μεγάλο ποσοστό- είναι υψηλών προδιαγραφών. Το αν μένει αναξιοποίητο είναι ευθύνη άλλων –σκεφτείτε ποιους ψηφίζετε. «Όσο για τους 800 χιλ ανέργους του ιδιωτικού τομέα, οι περισσότεροι από αυτούς οφείλονται στον μαρασμό της ιδιωτικής οικονομίας τόσο λόγω της ύφεσης στην οποία μας βύθισε το χρεωκοπημένο κράτος, όσο και κυρίως στην πιστωτική κρίση που οφείλεται και αυτή στην δημοσιονομική χρεωκοπία»Μάλλον δεν έχετε καταλάβει ότι η οικονομική κρίση είναι κρίση του καπιταλισμού και δη των ανεπτυγμένων χωρών της Δύσης. Ότι το ελληνικό χρέος είναι ένα αστείο μπροστά στα χρέη των υπολοίπων και στην δυσλειτουργία του συστήματος. Αναλυτικά μπορείτε να διαβάσετε http://eparistera.blogspot.com/2011/09/blog-post_25.html «Η διαφορά, ακόμα αν δεν πάρουμε υπ’ όψιν μας την δραματική διαφορά στις παρεχόμενες υπηρεσίες, είναι τα 200.000 άτομα για τα οποία μιλάω.»Μα αν έχουμε κακές υπηρεσίες και λιγοστέψουν και κατά 200 χιλ. τις θέσεις εργασίας τότε δεν θα έχουμε…. καθόλου υπηρεσίες –ούτε καν κακές.Εγώ θα συμφωνήσω με το «A primary factor for a rational debate on public sector employment is to understand and agree what Greece as a society expects from its public sector, and which tasks are consider it necessary»Το πρόβλημα δεν είναι ούτε το κόστος ούτε το πλήθος των ΔΥ. Είναι η κακή λειτουργία και οργάνωση, η γραφειοκρατία, η έλλειψη μηχανοργάνωσης, οι κομματικές παρεμβάσεις, η σπατάλη ανθρώπινου δυναμικού. Αυτά όμως δεν είναι τυχαία. Οι κυβερνήσεις αλλά και η οικονομική ελίτ της χώρας θέλουν ΑΥΤΟ το κράτος. Θα θέλατε, για παράδειγμα, μια Εφορία με περιουσιολόγιο και δυνατότητα ελέγχου της οικονομικής σας δραστηριότητας; Θα θέλατε το ΥπΟικ να σας φορολογεί τα επιχειρηματικά κέρδη με 45% όπως στην Δανία και όχι με 15% όπως στην Ελλάδα; Φυσικά όχι. Γι’ αυτό λοιπόν το ΥπΟικ δεν λειτουργεί.«Όσο για το ποιός φταίει για την κατάντια μας, το αποδεικνύει το γεγονός ότι το δημόσιο εξακολουθεί να έχει πρωτογενές έλλειμα περίπου 1 δις κάθε μήνα. Το τρομακτικό αυτό ποσό προφανώς δεν μπορεί να οφείλεται στους παράγοντες που αναφέρετε.»Και πάλι αδιάβαστο σας βρίσκω. Όπως γράφει η «Ημερησία» (φύλλο τής 17/9/2011, σελ. 13), το 2011 το μισθολογικό κόστος τού Δημοσίου όχι μόνο δεν αυξήθηκε αλλά μειώθηκε κατά 536 εκατ€ (μειώθηκαν κατά 700 εκατ€ οι μισθοί, αυξήθηκαν κατά 164 εκατ€ οι συντάξεις)! Γιατί αυξήθηκε όμως το έλλειμμα; Ακριβώς λόγω της ύφεσης (που έφερε η μνημονιακή πολιτική και η καπιταλιστική κρίση) και τής αύξησης τού κονδυλίου των τόκων:«τα έσοδα τού Κρατικού Προϋπολογισμού ανήλθαν σε 30,6 δισ. ευρώ από 32 δισ. ευρώ πέρυσι το ίδιο διάστημα. Και οι δαπάνες τού τακτικού προϋπολογισμού είναι αυξημένες κατά κατά 8,1% έναντι τού 2010 […] Η αύξηση αυτή οφείλεται κυρίως:Στις αυξημένες δαπάνες για τόκους κατά 2 δισ. ευρώ.Στις αυξημένες επιχορηγήσεις στα ασφαλιστικά ταμεία [ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΟΑΕΕ κλπ], εξαιτίας τής μείωσης των εσόδων τους από ασφαλιστικές εισφορές κατά 1,7 δισ. ευρώ.Στον ΟΑΕΔ, λόγω καταβολής επιδομάτων ανεργίας, κατά 322 εκατ. ευρώ.Στα νοσοκομεία, κατά 853 εκατ. ευρώ.»Εφημερίδα «Αξία», 24/9/2011, σελ 7.

  10. Gregory Farmakis says:

    @iannis63: Ξεχνάτε δύο πράγματα: 1) Ότι στα στοιχεία του ΟΟΣΑ, στα οποία βασίζεται η μελέτη που αναφέρετε, η Ελλάδα δεν συμπεριελάμβανε τις ΔΕΚΟ, απλά γιατί η ΕΣΥΕ δεν τις θεωρούσε μέρος της Γενικής Κυβέρνησης. Έτσι η ΕΡΤ, ο ΟΣΕ, οι συγκοινωνίες και άλλες ων ουκ έστι αριθμός θεωρούνταν επισήμως μέρος του ιδωτικού τομέα. Με το ίδιο ακριβώς κόλπο κρύβαμε και το έλλειμά μας μέχρι πρόσφατα. Όσο για τις ένοπλες δυνάμεις, όποιος έχει υπηρετήσει, μπορεί να έχει άποψη για το ανθρώπινο δυναμικό τους. 2) Ότι και να κάνετε, 1εκ στα 4,5 εξακολουθεί να μας κάνει 22%. Δηλαδή ένας στους τέσσερις έλληνες μισθοδοτείται από το Δημόσιο. Τα υπόλοιπα που αναφέρετε περί κρίσης καπιταλισμού κλπ με αφήνουν αδιάφορο, είναι στην σφαίρα της μεταφυσικής.

  11. iannis63 says:

    «Ότι στα στοιχεία του ΟΟΣΑ, στα οποία βασίζεται η μελέτη που αναφέρετε, η Ελλάδα δεν συμπεριελάμβανε τις ΔΕΚΟ»Στοιχειώδης αρχή είναι να συγκρίνουμε όμοια πράγματα. Επιμένετε να προσθέτετε τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ στους ΔΥ για την Ελλάδα αλλά αυτό δεν το κάνετε για τις υπόλοιπες χώρες! Ο ΟΟΣΑ έχει μεθοδολογία κοινή για όλες τις χώρες. Συγκρίνει μόνο τους εργαζόμενους στην «Γενική Κυβέρνηση» και καταλήγει στο συμπέρασμα που ανέφερα.Εναλλακτικά, για το ΣΥΝΟΛΟ των ΔΥ και ΔΕΚΟ, πρότεινα την «Μελέτη για τις μισθολογικές εξελίξεις…». Εκεί καταγράφεται ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ όχι μόνο ο αριθμός των ΔΥ αλλά το άθροισμα των εργαζομένων στην «Γενική Κυβέρνηση» και στις «Δημόσιες Επιχειρήσεις». Τα τελικά ποσοστά υπολογίζονται πάνω στη «συνολική απασχόληση». Και στην Ελλάδα η ICAP –όχι εγώ- το υπολογίζει στο 14,1% του «εργατικού δυναμικού». Και υποθέτω πως η ICAP κάτι παραπάνω γνωρίζει και από εσάς και από εμένα. «Τα υπόλοιπα που αναφέρετε περί κρίσης καπιταλισμού κλπ με αφήνουν αδιάφορο, είναι στην σφαίρα της μεταφυσικής» Ναι, ναι ….

  12. iannis63 says:

    Και επειδή μού αρέσουν και εμένα οι φωτογραφίες https://picasaweb.google.com/cornelsen008/oTygxK#5656962974873709106

  13. Gregory Farmakis says:

    @iannis63: O ΟΟΣΑ παραθέτει τα στοιχεία που αναφέρουν τα κράτη, δεν συλλέγει πρωτογενή δεδομένα. Ακριβώς για να συγκρίνονται όμοια πράγματα, το αν μια εταιρεία περιλαμβάνεται ή όχι στην γενική κυβέρνηση καθορίζεται από την μεθοδολογία ESA95 της Eurostat και εξαρτάται από τον τρόπο χρηματοδότησής της και όχι από τον σκοπό της. Συνεπώς είναι διαφορετική για κάθε χώρα. Η Ελλάδα μέχρι το 2009 επέμενε να παρερμηνεύει σκόπιμα την μεθοδολογία ώστε να μην συμπεριλαμβάνει τις εταιρείες, ενώ στην περίπτωσή της όφειλε να το κάνει. Εξ’ού και ο επαναπροσδιορισμός του ελλείματος.Το 14,1% στο οποίο επιμένετε μας δίνει περίπου 700.000 ανθρώπους, δηλαδή πολύ λιγότερους από την πρόσφατη απογραφή, και είναι προφανέστατα εσφαλμένο. Σημειώστε ότι λόγω επαγγελματικής ενασχόλησης, μπορώ να γνωρίζω το ίδιο καλά με την ICAP, αν όχι καλύτερα.

  14. Gregory Farmakis says:

    @iannis63: Όσο για το γράφημα, από το paper του ΟΟΣΑ που χρησιμοποιείτε, ισχύουν τα παραπάνω περί σκόπιμης μη συμπερίληψης των εταιρειών του Δημοσίου στην Γενική Κυβέρνηση και μεθοδολογίας σχετικά με το αν, κατά περίπτωση σε κάθε χώρα, πρέπει να συμπεριλαμβάνονται οι όχι. Η αλλιώς, greek statistics.

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.