Μαζί. Τα φάγαμε;

Επί δεκαετίες παίρναμε – με νόμιμο και δημοκρατικό τρόπο – την απόφαση να ξοδεύουμε περισσότερα απ’όσα παράγουμε. Ήταν σίγουρα ανόητο. Αλλά παράνομο δεν ήταν. Ήταν σπατάλη. Αλλά όχι «φάγωμα». Ακόμη κι αν δεν είχε φαγωθεί παρανόμως ούτε cent, πάλι θα είχαμε χρεωκοπήσει το ίδιο ηχηρά. Όχι από διαφθορά· από ανοησία. 

Το χθεσινό debate της iq2, με τον τίτλο «Μαζί τα φάγαμε» και – για να κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα – υπότιτλο «η ευθύνη στην δημοκρατία είναι συλλογική», έδωσε τη σωστή απάντηση στο λάθος ερώτημα. Ενδιαφέρον, αλλά αντιπαραγωγικό. Λίγο ενδιαφέρει αν τα φάγαμε μαζί, αφ’ης στιγμής αυτά που φαγώθηκαν ήταν πολύ λίγα μπροστά στο μέγεθος της καταστροφής. Και ως εκ τούτου, ακόμα λιγότερο ενδιαφέρει αν η ευθύνη για το φάγωμα είναι ή όχι συλλογική. Θα έπρεπε, επειγόντως, οι διοργανωτές να προγραμματίσουν νέο debate, με τον σωστό αυτήν την φορά τίτλο: «Μαζί τα σκορπίσαμε». Και υπότιτλο «η σπατάλη στην οικονομία είναι συλλογική».

Η παραπλάνηση ξεκίνησε πολύ πριν διατυπωθεί η γνωστή ρήση, ήδη από το ερώτημα στο οποίο αυτή προσπάθησε να απαντήσει: «πως τα φάγατε τόσα λεφτά;». Το ρήμα «τρώω», όταν συντάσσεται με χρηματοοικονομικό υποκείμενο και εκφέρεται με επιθετικό τόνο σε δεύτερο πληθυντικό πρόσωπο, αναμφίβολα γίνεται συνώνυμο του «καταχρώμαι». Η πλειοψηφία των Ελλήνων, ενδεής μπροστά στο μέγεθος της ξαφνικής καταστροφής, δεν μπορούσε καν να διανοηθεί παρά το ότι τα λεφτά υπήρχαν, αλλά κάποιοι τα καταχράστηκαν. Είχε μάθει για δεκαετίες ολόκληρες ότι λεφτά υπάρχουν. Της το επιβεβαίωσαν άλλως τε και προεκλογικά. Για να λείψουν έτσι ξαφνικά, δεν μπορεί παρά κάποιος να τα έκλεψε. Με μίζες, προμήθειες, υπερτιμολογήσεις, διαπλοκή. Δεν μπορεί παρά να υπήρχαν ένοχοι, και έπρεπε να βρεθούν. Η αμήχανη απάντηση – «μαζί τα φάγαμε» – χρησιμοποιώντας το ίδιο γαστρονομικό ρήμα, δεν ήταν παρά παραδοχή της τέλεσης του αδικήματος, με ταυτόχρονη προσπάθεια διάχυσης της συν-ενοχής. Ναι, τα λεφτά φαγώθηκαν. Αλλά με παράνομες προσλήψεις, πολιτικές χάρες, ανοχή της παραβατικότητας. Έτσι η ουσία χάθηκε πριν καν ξεκινήσει η συζήτηση.

Αυτή η ουσία είναι ότι τα λεφτά, στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους τουλάχιστον, δεν φαγώθηκαν. Σπαταλήθηκαν νομιμότατα. Σε χιλιάδες προσλήψεις που έγιναν στην πλειοψηφία τους διαφανώς και με ΑΣΕΠ. Σε άχρηστα έργα. Σε αυξήσεις μισθών που κατακτήθηκαν με νόμιμους συνδικαλιστικούς αγώνες ή κερδήθηκαν σε δικαστήρια. Σε γαλαντόμες κοινωνικές παροχές που ψηφίστηκαν με κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Σε νόμιμες επιχορηγήσεις του «απαραίτητου» κοινωνικού έργου πολυσχιδών φορέων και οργανισμών. Σε νοσοκομεία, πανεπιστήμια και σχολεία. Αν εξαιρέσει κανείς αυτά που όντως φαγώθηκαν, τα οποία είναι λογικά αδύνατο να εξηγήσουν παρά ένα πολύ μικρό ποσοστό του χρέους, όλα αυτά έγιναν νόμιμα, με πολιτικές που ψηφίστηκαν στην βουλή και επικροτήθηκαν στις κάλπες. Επί δεκαετίες παίρναμε – με νόμιμο και δημοκρατικό τρόπο – την απόφαση να ξοδεύουμε περισσότερα απ’όσα παράγουμε. Ήταν σίγουρα ανόητο. Αλλά παράνομο δεν ήταν. Ήταν σπατάλη. Αλλά όχι «φάγωμα». Ακόμη κι αν δεν είχε φαγωθεί παρανόμως ούτε cent, πάλι θα είχαμε χρεωκοπήσει το ίδιο ηχηρά. Όχι από διαφθορά· από ανοησία. 

Έτσι τελικά η ομάδα που τάχθηκε κατά της «θέσης», υπερίσχυσε στο θυμικό του κοινού, γιατί έδωσε την σωστή απάντηση στο λάθος ερώτημα. Φυσικά και δεν τα φάγαμε μαζί. Ούτε έφαγαν όλοι, ούτε όσοι έφαγαν, έφαγαν το ίδιο, ούτε βέβαια συμψηφίζεται ηθικά η μεγάλη παρανομία των λίγων με την μικρή παρανομία των πολλών (αν και συμψηφίζεται οικονομικά). Ούτε βέβαια υπάρχει συλλογική ευθύνη στην παρανομία. Αλλά ποιός είπε ότι χρεωκοπήσαμε από παρανομίες; Χρεωκοπήσαμε γιατί μαζί τα σπαταλήσαμε. Γιατί στην οικονομία, η σπατάλη είναι συλλογική. 

Γ.Φ.

Posted in Άρθρα, Επιλογές. Bookmark the permalink. RSS feed for this post. Leave a trackback.

11 Responses to Μαζί. Τα φάγαμε;

  1. Michael Nicoletos says:

    Από την στιγμή που όλοι οι έλληνες ψηφίζουν σημαίνει ότι όλοι οι Έλληνες είναι υπεύθυνοι για τις επιλογές τους, πόσο μάλλον όταν επί χρόνια όλοι ήξεραν ότι υπήρχαν πολιτικοί που σίγουρα δεν ήταν καθόλα νόμιμοι. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζαμε να τους ψηφίζουμε γιατί για διαφορετικό λόγο ο καθένας βολευόταν με αυτή τη κατάσταση. Μπορεί να μην τα φάγαμε όλοι, μπορεί να μην φάγαμε όλοι το ίδιο, μπορεί να μην ψηφήσαμε όλοι τους πολιτικούς που μας έφτασαν ως εδώ άλλα από τι στιγμή που έχουμε δημοκρατία και η δημοκρατική διαδικασία να μας εφέρε σε αυτή τη κατάσταση, είμαστε όλοι συμμέτοχοι….. και αν δεν τα φάγαμε μαζί, εμείς επιλέξαμε να τα φάνε αυτοί που τα έφαγαν…

  2. kuxumuxu says:

    για να χαρακτηρίσουμε κάτι ως αντιπαραγωγικό θα ήταν χρήσιμο να ορίσουμε την παραγωγικότητα. Και ένα debate, όσο επιφανειακό και αν θεωρηθεί, αντιπαραγωγικό δεν είναι.

  3. tg128 says:

    Το πρόβλημα με το συλλογικό είναι οτι ουδετεροποιεί τις ατομικές ευθύνες. Όπως οταν πετας μια πέτρα κ κρυβεσαι στην μαζα. Οι ατομικές ευθύνες όλων υπάρχουν είτε σαν λάθος νοοτροπία είτε σαν μικρο απατεωνιά είτε σαν υψηλή διαφθορά. Η στραβή νοοτροπία ολων δεν μπορεί να ανάγεται στην συλλογική ευθύνη γιατι ετσι δεν θα διορθωσει ποτε κανενας αυτο για το οποιο φταιει

  4. Joan says:

    everything is true what you wroteembezzlement of property contributed to the disaster in what is now Greeceand why they say that "it eaten together" because,collectively held accountable are all who knew about it,and consciously or not, participated in the dealingsRemember the "Law", form a people for their own needsalways was, the problem is only in this, or else it notes that whether or notThis sad but true…..

  5. La Scapigliata says:

    Το θέτετε ισορροπημένα το θέμα. Αλλά γιατί δεν προχωράτε και λίγο τη σκέψη σας, στο ότι αν μια ολόκληρη γενιά της Μεταπολίτευσης πουλούσε την ψήφο της, για μια θεσούλα στο Δημόσιο, αυτό το έκανε για θέμα οικονομικής επιβίωσης;Και πάλι το ότι μαζί τα σπαταλήσαμε, δεν αρκεί, γιατί το πρόβλημα δεν είναι θέμα "νοοτροπίας", όπως οι ναζιστές της συλλογικής ευθύνης, θέλουν να αποδώσουν , είναι θέμα απλής οικονομίας. Όσο κυριαρχεί η ανεργία και η εργατική ανασφάλεια στον ιδιωτικό τομέα, το σίγουρο είναι ότι ο καθένας θα κάνει ότι μπορεί να επιβιώσει, και δεν θα φταίει για αυτό, ούτε το ‘κακό" γονίδιο του Έλληνα, ούτε η νοοτροπία του, γιατί η νοοτροπία διαμορφώνεται από τις εξωτερικές συνθήκες.Η διαμάχη μεταξύ μαζιταφαγαμιστών και δενταφαγαμεμαζιμιστών είναι στην ουσία, η παλιά καλή διαμάχη ιδεαλισμού/υλισμού.

  6. Leda Karabela says:

    Ενα απο τα θεματα των νεο-Ελληνων ειναι οτι ακολουθωντας την αρχαια Ελληνικη παραδοση, εξακολουθουμε να μιλαμε πολυ περισσοτερο απο το να κανουμε πραξεις. Η φιλοσοφια και η οποιαδηποτε διαλογικη (‘η μη) συζητηση ειναι τελειες – αλλα σε περιοδο κρισης, πρεπει να υπαρχει και ενα καποιο μετρο στην υπερβολικη αναλυση και ομφαλοσκοπηση του ποιος φταιει…Τοσα λαμπρα μυαλα… τοσος χρονος… δεν θα μπορουσαν ολoi αυτoi να προσφερουν κατι πιο απτα χρησιμο και παραγωγικο;

  7. Emmanuel Richard Angelakis says:

    Καλό είναι όταν γίνεται διάλογος να υπάρχει ουσιαστικό θέμα συζήτησης και θέσεις που να καλύπτουν τον μη σοσιαλιστικό χώρο.Το IQ2 στελεχώνετε από Άγγλους αριστερούς όπως και πολλοί άλλοι Βρετανικοί θεσμοί.

  8. TaschenMdiez says:

    Γρηγόρη το κείμενό σου πάσχει σε αρκετά σημεία:1) σε ποια χρονική περίοδο ακριβώς αναφέρεσαι (πριν ΕΟΚ, μετά ΟΝΕ, προ Χριστού, ύστερη Βυζαντινή κτλ)2) δεν αναφέρεις πουθενά που πήγε (αν πήγε ή αν κ αυτός φαγώθηκε ανοήτως) ο πλούτος ο παρήχθη στη χώρα.3) Πως είσαι σε θέση να ξέρεις τα ποσά που φαγώθηκαν παρανόμως (αφου δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ)?4) Πως είσαι σε θέση να ξέρεις οτι τα ποσά αυτά είναι χαμηλότερα από αυτά που φαγώθηκαν νομίμως?5) Το κείμενο στοχεύει στην ανάδειξη της συνυπαιτιότητας κάποιου (π.χ. κατασκευαστική που πήρε 1 εκατ ευρώ για να κάνει δημόσιο έργο) με αυτόν που δούλεψε σ’ αυτό (και έπαιρνε π.χ. το πολύ 1000 ευρώ για ενα χρόνο)??6) Τι διάολο είναι το εμπορικό ισοζύγιο που δεν αναφέρεις πουθενά?7) Τι ρόλο έπαιξε η υπερχρηματοδότηση των τραπεζών?8) Πόσο στοίχισε η στήριξη στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και πόσο στα νοσοκομεία-σχολεία-ΑΕΙ/ΤΕΙ που αναφέρεις?9) Τα Εξοπλιστικά προγράμματα φαντάζομαι δόθηκαν για να φάει η ΕΛΒΟ…10) Ξεχνάς οτι η κρίση είναι παγκόσμια και χτύπησε νωρίτερα την πόρτα λιγότερο ανόητων λαών (ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλια) που όμως είχαν την εξυπνάδα να μετακυλήσουν τα χρέη τους σε ασθενέστερα κράτη (Ελλάδα, Αργεντινή)Φιλιά

  9. Gregory Farmakis says:

    @TaschenMdiez Το σχόλιό σας πάσχει σε ισάριθμα σημεία:1) Προφανές2) Απαντάει σαφώς το άρθρο3) Μπορώ να ξέρω την τάξη μεγέθους τους με απλά μαθηματικά. Μια ενδιαφέρουσα προσσέγγιση είναι εδώ: http://lolgreece.blogspot.com/2011/10/about-that-odious-debt-further-critique.html4) Idem5) Όχι.6) Είναι η διαφορά ανάμεσα σε αυτά που παράγουμε και αυτά που σπαταλάμε. 7) Τι ρόλο έπαιξε η υπερχρηματοδότηση του κράτους από τις Τράπεζες;8) Υπάρχουν τα στοιχεία στο site του ΓΛΚ9) Τα εξοπλιστικά προγράμματα εγκρίνονται από την Βουλή στην ψήφιση του προϋπολογισμού. Και επικροτούνται στις εκλογές.10) Είναι λιγότερο ανόητοι. Αλλά ανόητοι και αυτοί nevertheless.

  10. TaschenMdiez says:

    1) Οχι και τόσο, 2,5) Αμφιβάλω, 3, 4) Μπακαλίστικη αριθμητική στον πλανήτη της Goldman Sach’s 6) Οχι μόνο 7) Νταβατζή 8, 9) ενδιαφέρουσα προσεγγιση 10) Από τα παραπάνω συμπεραίνω οτι οι μόνοι οργανισμοί που θα επιβιώσουν στον πλανήτη είναι οι κατσαρίδες γιατί αυτές θα μας φάνε όλους εμάς που τα φάγαμε ή τα καταχραστήκαμε. Adios.

  11. lolgreece says:

    @TaschenMdiez Σας ευχαριστώ για την εποικοδομητική σας κριτική στους υπολογισμούς μου. Παραμένω ταπεινός σας μαθητής. Περιμένω δε με ανυπομονησία μου πείτε εσείς πόσα υπολογίζετε ότι φαγώθηκαν συνολικά σε μίζες και υπερτιμολογήσεις, καθώς είναι σαφές ότι έχετε υπόψιν μια ανώτερη μεθοδολογία.

Σχόλια:

  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.