Tag archives for Στατιστική

Εργαζόμενοι σε κίνδυνο φτώχειας: Ελλάδα, 14%

Το στατιστικό σχόλιο της ημέρας για έναν αναστοχαστικό φιλελευθερισμό. Για έναν στους δέκα (9,6%) ενήλικους εργαζόμενους Ευρωπαίους πολίτες, η εργασία δεν εξασφαλίζει διέξοδο από την φτώχεια. Κι επειδή οι ίδιες οι συνθήκες φτώχειας είναι συχνά ανατροφοδοτούμενες (πχ. συχνά δεν μπορείς να βρεις μια καλύτερη δουλειά ανεξάρτητα από τις ικανότητές σου επειδή η φτώχεια δημιουργεί άλλα εμπόδια) οι άνθρωποι αυτοί είναι συχνά εγκλωβισμένοι. Οι διαφορές Βορρά – Νότου (και δευτερευόντως Ανατολής – Δύσης) είναι εντυπωσιακές: πέρα από την Ρουμανία (ένας στους πέντε, 19%) και την Βουλγαρία, η Ελλάδα (14%), και οι άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου έχουν το πρόβλημα αυτό σε σημαντικά υψηλότερο βαθμό από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Αυτός ο δείκτης δείχνει έμμεσα το μέγεθος της υπο-αμειβόμενης εργασίας: αν η εργασία δεν μπορεί να διασφαλίσει σε τόσους πολλούς συμπολίτες μας ότι αν και εργαζόμενοι δεν θα ζουν σε συνθήκες φτώχειας (δηλ. τουλάχιστον το 60% του «μέσου» βιοτικού επιπέδου της κοινωνίας όπου ζεις, όπως το εκτιμούμε από το διάμεσο εισόδημα των νοικοκυριών) τότε έχουμε πρόβλημα αμοιβών ή πρόβλημα εργασίας. Δύο παρατηρήσεις: πρώτη, μην μου πείτε πάλι ότι ο δείκτης σχετικής φτώχειας είναι «σοσιαλιστική» εμμονή και ότι είναι δείκτης ανισότητας. Μπορώ να φανταστώ μια κοινωνία με το ίδιο βιοτικό επίπεδο και με ακόμη μεγαλύτερη ανισότητα, αλλά χωρίς φτωχούς, όπου οι άνθρωποι θα είναι πολύ περισσότεροι στο διάστημα από το 60% έως 100% του διάμεσου εισοδήματος απ’ότι στο διάστημα 0%-60%. Είναι θέμα κατανομής. Δεύτερη παρατήρηση: προσέξτε το πρόβλημα στο Λουξεμβούργο, και ειλικρινά, μην μου πείτε τη γνωστή μπούρδα ότι είναι καλύτερα να είσαι φτωχός στο Λουξεμβούργο απ’ότι πλούσιος στην Ελλάδα. Η φτώχεια είναι πρώτα απ’όλα κοινωνικός αποκλεισμός και έπειτα αδυναμία κάλυψης «βασικών» αναγκών (αν έχει νόημα αυτό το «βασικών»). Και να παρατηρήσω εδώ ότι πολλοί έχουν διαβάσει τι λέει ο Adam Smith για το αόρατο χέρι της αγοράς, αλλά μάλλον δεν έφτασαν στο κεφάλαιο του «Πλούτου των Εθνών» όπου ουσιαστικά ορίζει την φτώχεια με όρους αξιοπρέπειας και λέει ότι αν ένας εργαζόμενος δεν έχει δερμάτινα παπούτσια σε μια κοινωνία όπου θα ντρεπόταν να κυκλοφορήσει χωρίς τέτοια, τότε τα δερμάτινα παπούτσια είναι βασική ανάγκη. A necessary of life, το ονομάζει.

| Leave a comment
  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.