Tag archives for Επιχειρείν

Λοιπόν απόψε θα σας μιλήσω σαν επιχειρηματίας.

Λοιπόν απόψε θα σας μιλήσω σαν επιχειρηματίας. Σαν ένας απηυδισμένος άνθρωπος της αγοράς. Και θυμωμένος όταν ακούω να περιγελούν τους φόβους μας και να μας κατηγορούν ανέμελα και ανόητα για καταστροφολογία. Και αυτά που θα πω θα τα καταλάβουν χιλιάδες άλλοι επιχειρηματίες και οι συνεργάτες τους. Και οι οικογένειες τους. Αυτοί που μερικοί περιγελάτε ως «νοικοκυραίους».

Μέχρι πριν έναν χρόνο ήμασταν έτοιμοι να καταρρεύσουμε και οι τελευταίοι που είχαμε απομείνει να αντέχουμε να λειτουργούμε χωρίς ρευστότητα. Ακόμη όσοι από εμάς ημασταν τυχεροί να έχουμε δουλειές από το εξωτερικό, δεν βρίσκαμε κεφάλαια να χρηματοδοτήσουμε τις δουλειές αυτές. Και τρώγαμε τις σάρκες μας. Και θα σας εξομολογηθώ κάτι προσωπικό: κάθε φορά που κλείδωνα, χαράματα, την πόρτα για να φύγω, σκεφτόμουν γελώντας ότι κάποιο τέτοιο πρωϊ θα είναι που θα την κλειδώσω οριστικά. Γελώντας, για να ξορκίσω το κακό.

Μην βιαστείτε να κρίνετε όσοι έχετε μάθει να κάνετε ασκήσεις επί χάρτου για την οικονομία, όσοι την ξέρετε από σίγουρες δημόσιες δουλειές ή από τα πανεπιστημιακά βιβλία σας. Οι πιο πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις ήταν επιχειρήσεις καλές και νοικοκυρεμένες. Χωρίς πολλά χρέη και χωρίς περιττά ανοίγματα. Ούτε απαραίτητα αυτές που βλέπω να κατηγορούν για απομεινάρια στρεβλής ανάπτυξης οι ηθικολόγοι των εθνικών στρατηγικών σχεδίων. Πολλές, σαν και την δικιά μου, ήταν επιχειρήσεις γνώσης, καινοτομίας και τεχνολογίας. Και οι περισσότερες παραγωγικές. Από αυτές που σε μιαν άλλη χώρα θα καμάρωναν για τις προοπτικές τους. Στην αγορά δεν πληρώνεις πάντα τα δικά σου λάθη, ούτε ξέρεις από που θα σκάσει πάνω σου το κύμα. Και δεν ήταν ούτε αρκετά μικρές για να βγαίνουν με την προσωπική περιουσία των ιδιοκτητών τους, ούτε αρκετά μεγάλες για να βρίσκουν κεφάλαια. Ο κορμός της Ελληνικής οικονομίας δηλαδή.

Τον τελευταίο χρόνο, το έχω ξαναγράψει, πήραμε μιαν ανάσα. Το κλίμα στους διαδρόμους των γραφείων μας άλλαξε. Αρχίσαμε πάλι να κάνουμε σχέδια. Οι επιχειρηματίες είμαστε τζάνκια των ονείρων. Χωρίς αυτά πέφτουμε σε βαθειά κατάθλιψη. Μπορεί να ήταν το χρήμα που κυκλοφόρησε από τον τουρισμό, μπορεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζων που τις έκανε πιο συνεργάσιμες, μπορεί και αυτή η απλή ανάσα αισιοδοξίας που έκανε τους ανθρώπους να βγαίνουν ξανά τις Κυριακές στα μαγαζιά. Να ξανακυκλοφορούν με τα αυτοκίνητά τους και να ξαναέχει κίνηση στους δρόμους. Και το σημαντικότερο. Αρχίσαμε να κάνουμε δειλά προσλήψεις. Δεν χρειάζεται πολύ η ανεργία. Ούτε μεγάλες ξένες επενδύσεις, ούτε ταμεία επιχειρηματικότητας, μεγαλεπήβολα πλάνα. Χρειάζεται μερικές χιλιάδες μικρές και μεσαίες να πιστέψουν στο μέλλον και να ξανακάνουν από λίγες προσλήψεις. Είπαμε, οι επιχειρηματίες είμαστε τζάνκια των πεζών μας ονείρων. Κάθε πρόσληψη μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι μεγαλώνουμε το μικρό μας βασίλειο.

Το κακό με τα όνειρα είναι ότι γίνονται εύκολα εφιάλτες. Τώρα διαβάζω στα ξένα περιοδικά μου σενάρια για το τι θα γίνει αν βγούμε από το ευρώ. Για το πόσο πιθανό είναι να βγούμε. Για το πόσο πιθανό είναι το ατύχημα λόγω ανοησίας ή απειρίας ή και λόγω των πολιτικών εμμονών περιθωριακών που σε άλλες χώρες δεν θα ήταν καν στην Βουλή. Ακούω γύρω μου ένα εκκωφαντικό πια κρεσέντο ανοησίας. Όπου οι ανησυχίες μας βαφτίζονται κινδυνολογία. Και για οτιδήποτε άλλο εκτός από τα σημαντικά. Αυτά που δίνουν δουλειές σε ανθρώπους και φόρους για να συνεχίσει να λειτουργεί αυτή η χώρα. Είπαμε οι επιχειρηματίες είμαστε εθισμένοι στα πεζά μας όνειρα. Το μόνο που θέλαμε ήταν να μας αφήσετε ήσυχους να κάνουμε την δουλειά μας, εμείς και οι άνθρωποι που μοχθούν μαζί μας. Δεν ξέρω αν θα αντέξουμε δεύτερη φορά, όσοι αντέξαμε την πρώτη. Φροντίστε.

| 3 Comments

Η κενολογία περί καινοτομίας

Διαβάζω στο newsletter του ΕΒΕΑ: «Έχετε μια καινοτόμο επιχειρηματική ιδέα αλλά διστάζετε να ξεκινήσετε; Οι αιτήσεις για συμμετοχή στη Θερμοκοιτίδα Νεοφυών Επιχειρήσεων Αθήνας – ΘΕΑ συνεχίζονται και τον Οκτώβριο!» Αυτό το cult της καινοτομίας και οι τελετουργίες μύησης στην λατρεία της Ιδέας δεν απέχουν καθόλου από την πιστη στην θεία πρόνοια και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, στα οποία πίστευαν οι γιαγιάδες των σημερινών ευαγγελιστών της καινοτομίας. Διαβάζω αυτές τις μέρες ένα κείμενο του T.Kuhn (“Τhe function of dogma in scientific research”) που δείχνει πως η επιμονή στην κάθε φορά τρέχουσα επιστημονική ιδεολογία και στο δόγμα της, είναι που οδηγούν – με έναν απρόσμενο τρόπο – στην καινοτομία: οι επιστήμονες, μόνο προσπαθώντας πεισματικά να εξηγήσουν τον κόσμο σύμφωνα με τις εδραιωμένες πεποιθήσεις τους μπορούν να οδηγηθούν στο καινούργιο που τις αμφισβητεί και τις ανατρέπει. Και σκέφτομαι αυτό που ξέρει κάθε καλός μηχανικός από την εμπειρία του, ότι μόνο η απορία και η αμηχανία μπροστά στο δύστροπο πρόβλημα οδηγεί στην τεχνολογική καινοτομία. Και τα δύστροπα προβλήματα συχνάζουν στην πράξη, όχι σε τελετουργίες καινοτομίας. Εκεί τα συναντάει κανείς. Έτσι, αν θέλουμε πραγματικά καινοτομία και νέα επιχειρηματικότητα, ας πούμε στους νέους ανθρώπους, αντί να ψάχνουν με εμμονή την νέα ιδέα και την νέα startup, να βαλθούν να κάνουν με επιμονή αυτό που σπούδασαν και αυτό που έμαθαν να κάνουν, ξανά και ξανά, σε πραγματικές συνθήκες δουλειάς. Όσο μη καινοτομική, συντηρητική ή βαρετή κι αν τους φαίνεται. Μόνο έτσι θα συναντήσουν τα δύστροπα προβλήματα που – αν είναι τυχεροί και ανοιχτόμυαλοι – μπορεί και να τους χαρίσουν την σπάνια ευκαιρία μιας καινοτομίας. Τα υπόλοιπα είναι φούσκες για τις ημερίδες θετικής ενέργειας.

| Leave a comment

Για τα κόκκινα δάνεια των επιχειρήσεων

Διαβάζω διάφορα «ορθολογιστικά-μεταρρυθμιστικά» και δήθεν «φιλελεύθερα» (τα εισαγωγικά σημαίνουν: αυτομαστιγωτικά, πουριτανικά, παπαδίστικα) σχόλια για τα κόκκινα δάνεια των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και για το πως είναι άδικο να διασώζονται οι «κακές» επιχειρήσεις εις βάρος των «καλών» και άλλα τέτοια ηθικολογικά. Κάποιοι από αυτούς που τα λένε αυτά επικαλούνται την «δημιουργική καταστροφή» του Schumpeter, για την οποία θα διάβασαν σε κάποιο άρθρο του Business Week ή της WSJ και το βρήκαν χαριτωμένο σαν σύνθημα.

Δεν θα κάτσω εδώ να αναλύσω τι εννοούσε ο καλός οικονομολόγος και κάτω από ποιές συνθήκες ισχύει. Θα πω όμως μόνο ένα, με τον θυμό και την ειλικρίνια που μπορούμε να έχουμε οι επιχειρηματίες που περάσαμε δια πυρός και σιδήρου σε αυτή την ιστορία: η επιχείρηση που τρέχω είναι από αυτές που δεν έχουν κόκκινα δάνεια, εξυπηρετεί κανονικά τις τραπεζικές υποχρεώσεις της και όλα δείχνουν ότι μάλλον καταφέρνει να επιζήσει, αν και πληγωμένη, από αυτή την περιπέτεια που ζήσαμε όλοι. Ποτέ δεν θα έδινα στον εαυτό μου το δικαίωμα της αυτής της μικρόνοης έπαρσης: ότι τάχα η δική μου επιζεί επειδή είναι καλή και οι άλλες που δεν τα καταφέρνουν είναι κακές και να κλείσουν για να αδειάσουν τον τόπο. Αυτό είναι ύβρις.

Πρώτον γιατί οι επιχειρήσεις που έκλεισαν ή κινδυνεύουν να κλείσουν δεν βρέθηκαν σε αυτή την κατάσταση πάντα από σφάλματα των επιχειρηματιών ή των ανθρώπων τους: το κράτος που χρεωκόπησε παρασέρνοντας στη δίνη της έλλειψης ρευστότητας το τραπεζικό σύστημα δεν ήταν δική μας ευθύνη, και κατόπιν εορτής τα λόγια είναι εύκολα. Δεύτερον, γιατί είναι ανόητο να εξισώνει κανείς ηθικολογικά μια επιχείρηση που δανείζεται για να κάνει την δουλειά της (γιατί αυτή είναι η δουλειά της να αξιοποιεί χρήμα για να παράγει προστιθέμενη αξία πάνω σε αυτό) με τον άφρονα καταναλωτή που έπαιρνε διακοποδάνεια. Και τρίτον, γιατί αυτή η κρίση δεν χτύπησε με τον ίδιο τρόπο τους πάντες: ο πόνος της προσαρμογής σε μια ανελαστική νέα πραγματικότητα δεν μοιράστηκε δίκαια, και το αν και ποιοί επιζήσαμε ή όχι έχει να κάνει με την τύχη, όσο έχει να κάνει με τις ικανότητες του καθενός μας, αν όχι πολύ περισσότερο.

Αυτοί που τα γράφουν αυτά τα παπαδίστικα και δήθεν ορθολογικά δεν είναι επιχειρηματίες και δεν φαντάζονται πως λειτουργεί μια επιχείρηση. Κι αν είναι, δεν κατάφεραν καν να δουν μέσα σε αυτή την περιπέτεια πέρα από την μύτη τους την μεγάλη εικόνα των πραγμάτων: τους ανασφάλιστους μικρομεσαίους που κατέφευγαν σε κοινωνικά ιατρεία, τις οικογένειες που βρέθηκαν στον δρόμο γιατί ήταν εγγυητές σε επιχειρηματικά δάνεια που δεν είχαν την προστασία των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, τις ζωές που διαλύθηκαν γιατί έκαναν τόσα χρόνια αυτό που θεωρείται αυτονόητο για οποιονδήποτε στην αγορά: έδειχναν εμπιστοσύνη στους θεσμούς και μέσα σε αυτούς και στο τραπεζικό σύστημα. Οπότε κατά μια έννοια, θα ήταν πιο ηθικό και δίκαιο να κλείσουν αυτοί. Αλλά δυστυχώς, αντίθετα απ’ότι πίστευαν οι αρχαίοι, η ύβρις δεν τιμωρείται πάντα όπως της αξίζει.

| Leave a comment

ΙΚΑ Valley: Τα νέα στρατόπεδα επιχειρηματικότητας

20130504-153847.jpg

«Στην χώρα όπου ένας επιχειρηματίας διώκεται ποινικά όταν αδυνατεί πια να ασκήσει το επάγγελμά του και να πληρώσει τις ασφαλιστικές του εισφορές – τις δικές του, επαχθείς αναγκαστικές εισφορές για την δική του, επαχθή, προσωπική ασφάλιση (η «ασφάλιση» εδώ, σύμφωνα με την, όχι και τόσο λόγια, έννοια της «προστασίας») – και δεν έχει καν το δικαίωμα να σταματήσει να ασκεί το επάγγελμά του αν δεν πληρώσει την οφειλόμενη προστασία, η προοπτική μιας νέας καρριέρας θα ανοίγεται επιτέλους μπροστά του στα στρατόπεδα επιχειρηματικότητας».

Continue reading »

| 1 Comment

Εθνικο Αφηγημα

“Όλοι εμείς που ζούμε καθημερινά την δημιουργία και την επιτυχία, την αποκοτιά και το πείσμα, την αποτυχία και την επιβίωση, ξέρουμε να διηγηθούμε τέτοιες ιστορίες. Τις γράφουμε εμείς οι ίδιοι άλλωστε με πείσμα και πάθος. Δεν έχουν παρά να σωπάσουν για να μπορέσουν να μας ακούσουν και να βρουν αυτές που ήδη υφαίνουν το επόμενο εθνικό αφήγημα. Όχι για να τις αναδείξουν σε ημερίδες επιχειρηματικότητας ή να τις επιδοτήσουν με επενδυτικούς νόμους. Αλλά για να μην τις πνίγουν εν τη γεννέσει τους. Με αδειοδοτήσεις γραφειοκρατών, με υπογραφές και σφραγίδες, με φορολογία φανερή και κρυφή, με τα λύτρα των λήσταρχων της καθημερινής διαφθοράς, με δυσβάστακτους κεφαλικούς φόρους εργασίας για ένα χρεωκοπημένο ασφαλιστικό σύστημα. Με το τεράστιο κρυφό κόστος που έχει για την οικονομία της πράξης το χρεωκοπημένο εκπαιδευτικό σύστημα. Με τον παρά φύσει ανταγωνισμό των “στοχευμένων” φανερών και κρυφών – κυρίως – επιδοτήσεων.”

Continue reading »

| Leave a comment
  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.