Tag archives for Πολιτική

Πολυφωνία

Σε όλη την προσχηματική συζήτηση για την πολυφωνία στα μέσα ενημέρωσης, όπου το καθεστώς προσπαθεί να μας πείσει ότι η πολυφωνία δεν πλήττεται από τον περιορισμό του πλήθους των μέσων, υπονοείται μια ανόητη θέση που είναι όμως διαδεδομένη αντίληψη: ότι ένα μέσο ενημέρωσης οφείλει τάχα να είναι πολυφωνικό, ουδέτερο και «αντικειμενικό», να φιλοξενεί ισότιμα όλες τις απόψεις, να δίνει βήμα σε όλες τις πολιτικές τάσεις, και άλλες ανοησίες. Και ενώ κανείς δεν το απαιτεί αυτό από τις εφημερίδες – οι οποίες ιστορικά έχουν την πολιτική τους ταύτιση και πολύ καλά κάνουν – όχι μόνο απαιτείται από τα τηλεοπτικά μέσα αλλά πολλοί θεωρούν ότι πρέπει το κράτος να τους το επιβάλλει. Ανοησίες. Όχι μόνο γιατί η αντικειμενικότητα και η ισότιμη παρουσίαση όλων των απόψεων ενός μέσου είναι κάτι θεμελιωδώς αδύνατον, όχι μόνο γιατί η δουλειά ενός δημοσιογράφου δεν είναι να είναι αποστειρωμένος πολιτικά και απολιτίκ αλλά απλά σοβαρός, αλλά και γιατί αυτή η ψευδαίσθηση πολυφωνίας, και να ήταν εφικτή, δεν θα ήταν πραγματική πολυφωνία. Από τον καιρό του ντε Τοκβιλ που μελέτησε την νεοφυή αμερικάνικη δημοκρατία στις αρχές του 19ου αι., ξέρουμε ότι τα μέσα μπορούν να είναι στρατευμένα, να έχουν γνωστή και δεδομένη ιδεολογική κατεύθυνση, να υποστηρίζουν πολιτικές, κόμματα και πρόσωπα, και όχι μόνο τίποτε από αυτά δεν τα κάνει λιγότερο δημοκρατικά και λιγότερο αξιόπιστα, αλλά οφείλουν να προωθούν τις ιδέες τους σε ένα περιβάλλον ελεύθερου ανταγωνισμού και διαμορφώντας μια πολύχρωμη δημόσια συζήτηση. Αρκεί να είναι σοβαρά. Όπως και στην αγορά των προϊόντων, έτσι και στην αγορά των ιδεών, η πολυφωνία εξασφαλίζεται από την ελευθερία. Όχι από ανόητες ηθικολογικές δεοντολογίες. Εκτός αν θέλει η κυβέρνησή μας να μας πείσει ότι και με ένα κανάλι θα μπορούσαμε να έχουμε πολυφωνία, κάτι που δεν θα της κακόπεφτε εδώ που τα λέμε.

| Leave a comment

«Ρωμαίικο» έπρεπε να το λέμε, όχι Ελληνικό

Για κάτι τέτοια αυτή η κυβέρνηση μιλάει στην ψυχούλα του αυθεντικού Ρωμιού. Κάνει τις ίδιες χατζηαβάτικες κουτοπονηριές που έκαναν οι παππούδες του για να την φέρουν στους κουτόφραγκους και τους εδώ φραγκολεβαντίνους υποτακτικούς τους. Και γελάει πονηρά ο καταπιεσμένος τίποτας βλέποντας το έργο «ο Καραγκιόζης Υπουργός» και ευφραίνεται η καρδούλα του και παρηγοριέται που οι φτωχοί αλλά ξύπνιοι και καταφερτζήδες του κόσμου αυτού, σαν και του λόγου του, ξέρουν και μπουρδουκλώνουν τους ισχυρούς. Και δεν τον πειράζει που σαν τον Καραγκιόζη τρώει ξύλο στο τέλος. Του αρκεί που τους μπουρδούκλωσε. Πάρτε τώρα έναν αρχαιολογικό χώρο στην ακριβότερη αλάνα της Ευρώπης, εμείς είμεθα πτωχοί πλην ξύπνιοι και παρελαύνουμε και πρώτοι στους ολυμπιακούς με την γαλανόλευκη, έτσι για να σκάτε που δεν έχετε ήλιο και τσίπουρο και παϊδάκια και έρχεστε εδώ και τρώτε μια χωριάτικη στα τέσσερα, σπαγγοραμένοι. Μια παράσταση αυθεντικής ρωμαίϊκης λαϊκότητας είναι αυτό το υπουργικό συμβούλιο με τους Μπαλτάδες, και τους Σπρίτζηδες και τους Πολάκηδες, τους Χατζηαβάτηδες, τους Καραγκιόζηδες και τους μπαρμπα-Γιώργους που ρίχνουν καμιά με τη γκλίτσα βλαστημώντας να ξέρουν αυτοί οι κουτόφραγκοι κι οι σιορ Νιόνιοι με ποιούς έχουν να κάνουν. Όχι σαν τον άλλον του Χάρβαρντ. Εμείς δεν θέλουμε κυβερνήτη μάνατζερ πολυεθνικής, ή σαν τον άλλο τον λογιστάκο. Θέλουμε τους μπαρμπάδες που κλέβουν στο ζύγι τ’αμερικανάκια. Θέλουμε σουβλάκια στον Μπαϊρακτάρη και ρακόμελα στου Καρανίκα και ζεϊμπέκικα στου Αντρέα. Η ίδια παράσταση, μ’ένα σεντόνι και μια λάμπα και ήρωες από χαρτόνι, από τότε που σκοτώσαμε τον Καποδίστρια και δίωξαμε τους Βαυαρούς μέχρι και σήμερα. Και ύστερα μου μιλάτε για εθνικές ενότητες και εθνικές συνεννοήσεις. Δεν χωράει η καρδιά του Ρωμιού με το μυαλό του Φράγκου, πρέπει να διαλέξουμε. Δεν υπάρχει καν σημείο συνάντησης.

| Leave a comment

Απλοϊκή και δόλια αναλογική

Διαβάζω καλοπροαίρετες αναλύσεις που προσπαθούν με κρυμένη αμηχανία να πείσουν ότι η απλή αναλογική δεν είναι σοφή επιλογή τώρα, δεδομένων των συνθηκών, λόγω της βαθειάς πολιτικής κρίσης και του κατακερματισμού του εκλογικού σώματος, και άλλα πολλά. Μέχρι που διάβασα σαν επιχείρημα και το ότι η πολιτική αστάθεια θα διώξει τις άμεσες ξένες επενδύσεις. Αποδέχονται δηλαδή σιωπηλά ότι η απλή αναλογική θα ήταν η ιδεατή επιλογή άλλοτε, σε άλλες συνθήκες, με πολιτική ωριμότητα κλπ.

Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα. Ότι ο μύθος της αναλογικότητας, της δημοκρατίας και της δημοκρατικής διακυβέρνησης ως στατιστικά αντιπροσωπευτικής εκπροσώπησης, της δημοκρατίας ως συνεργασίας και συναίνεσης και συναπόφασης είναι ουσιαστικά πιστευτός ακόμα και από αυτούς που απορρίπτουν την απλή αναλογική «τώρα» και για λόγους πρόσκαιρους. Για κάτι τέτοια ο Robert Dahl έλεγε ότι τα αντιπροσωπευτικά πολιτεύματά μας πρέπει να τα αποκαλούμε «πολυαρχίες» και όχι δημοκρατίες, για να αποφεύγουμε τέτοιες «αυταπόδεικτες» και άρα κενές αλήθειες. Και αυτή ακριβώς είναι η συζήτηση που πρέπει να γίνει με την αφορμή της προσπάθειας θεσμικής επέλασης του καθεστώτος αυτού. Ότι οι μύθοι των χαμένων της μεταπολίτευσης, η «άδολη» αναλογική και ο «κακός» δικομματισμός, που δια της αενάου ψαλτικής επαναλήψεως έγιναν τελικά αξιωματική κοινή γνώση, ένα ακόμη αποτέλεσμα της ιδεολογικής κυριαρχίας της αριστεράς δηλαδή, είναι καιρός να διαψευστούν θεμελιωδώς.

Δεν είναι ότι η απόλυτη αναλογικότητα της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης είναι τάχα πιο δημοκρατική, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια. Είναι ότι δεν είναι καθόλου δημοκρατικό να εκβιάζεται η θέληση της πλειοψηφίας από την δυσανάλογη ισχύ που αποκτούν οι πέντε βουλευτές ενός περιθωριακού κόμματος όταν κρατούν στα χέρια τους την κυβερνησιμότητα. Όπως δεν είναι καθόλου δημοκρατικό ένα κόμμα που καταψηφίστηκε (γιατί δημοκρατία όπως είπε ο Πόππερ, είναι το πολίτευμα όπου ξεφορτωνόμαστε κυβερνήσεις) να συνεχίσει να κυβερνά επειδή ένα σύστημα θα επιβάλλει αναγκαστικές συναινέσεις και συνεργασίες. Συνεπώς το θέμα δεν είναι μόνο ότι ο Σύριζα για μικροπολιτικούς λόγους θυμήθηκε την αναλογική. Είναι πριν από αυτό ότι η «δημοκρατικότητα» της αναλογικότητας είναι ένας μύθος.

GFa

| Leave a comment

Να πληρώσουν οι μενουμευρώπηδες!

Η συριζαϊική λογική είναι απλή, απλοϊκή και γι’αυτό πανίσχυρη: οι «μενουμευρώπηδες» είναι οι βολεμένοι της μεσαίας τάξης, γιατί μόνο αν είσαι βολεμένος μπορείς να θέλεις το καταστροφικό ευρώ. Το καλλιέργησαν συντονισμένα και έντεχνα τότε, με άρθρα, με την ρητορική τους, με την δήθεν αυθόρμητη αριστερή καζούρα και τις τρολιές στα social media για τις κυρίες που κατέβαιναν τάχα πρώτη φορά στο Σύνταγμα με ντηζαϊνάτα ρούχα και ταξί. Αυτή η μάχη στην κοινωνία χάθηκε πριν καν δοθεί γιατί δεν είμασταν καν έτοιμοι να την δώσουμε. Η μαζική μας αντίδραση τους ήταν αναπάντεχη και τους φόβισε. Αλλά ήξεραν πως θα την ακυρώσουν συμβολικά και στο τμήμα της κοινωνίας που είναι η βάση στην οποία προσπαθούν να συσπειρωθούν, το πέτυχαν από τότε κιόλας.

Έτσι ο Κυρίτσης είπε την αλήθεια: αυτή η κυβέρνηση για αυτό ψηφίστηκε, για να πληρώσουν οι «μενουμευρώπηδες», που για αυτούς σημαίνει την ανώτερη και την μεσαία τάξη. Αυτό, όπως όλες οι «αλήθειες» του λαϊκισμού είναι αυταπόδεικτο: δεν μπορείς να είσαι μενουμευρώπης αν είσαι μη προνομιούχος, γιατί αλλιώς δεν θα ήσουν μενουμευρώπης. Απλά, λαϊκά και σταράτα πράγματα. Αλλά είπε την αλήθεια, έστω και στο συριζαιϊκο newspeak. Το δικό τους το μνημόνιο, μπορεί να πλήττει τους πάντες, αλλά για την μεγάλη μεσαία τάξη των επιχειρηματιών, των ελευθέρων επαγγελματιών, των μεσαίων και υψηλόβαθμων στελεχών του ιδιωτικού τομέα και των οικογενειών τους, είναι πραγματική λεηλασία.

Έτσι καμιά αξία δεν έχει να αποδείξει κανείς ότι το στρατόπεδο του «Ναι» δεν ήταν περιορισμένο στην μεσαία και ανώτερη τάξη (που δεν ήταν). Αυτό θα ήταν μια άχρηστη μάχη για να διεκδικήσουμε κατόπιν εορτής το δικό τους σύμβολο, το Σύνταγμα της λαϊκής οργής. Μόνο ηθική αξία για εμάς θα είχε αυτή η διεκδίκηση. Τους το χαρίζω, γιατί ξέρω ότι όταν και αν χρειαστεί θα το καταλάβουμε πάλι εξ εφόδου, απρόσμενα, μαζικά και δυναμικά όπως τότε. Εγώ λέω λοιπόν ότι ο Κυρίτσης είπε την αλήθεια και αυτή την αλήθεια πρέπει να του τρίψουμε στην μούρη: αυτή η κυβέρνηση ψηφίστηκε και για να εκδικηθεί την μεγάλη μεσαία τάξη αυτής της χώρας, η καταστροφή της και η φτωχοποίησή της είναι πολιτική της επιλογή και για αυτόν ακριβώς τον λόγο, αυτήν την μεσαία τάξη θα βρουν απέναντί τους και με τρόπο που δεν θα τον περιμένουν.

| Leave a comment

Η εθνική μας αυταπάτη δεν είναι αυτή που κατέρρευσε στην περήφανη διαπραγμάτευση

Ακούω εδώ και καιρό ότι η μνημονιακή άνευ όρων υποταγή του Σύριζα σημαίνει το τέλος της εθνικής μας αυταπάτης. Το παραδέχτηκε και ο πρωθυπουργός, δίνοντας μάλιστα στην έννοια της αυταπάτης μια αθώα και σχεδόν ηρωϊκή διάσταση. Αυτή η αυταπάτη που τελείωσε όμως, ότι δικαιούμαστε να μας ζούνε οι άλλοι και μπορούμε να τους εκβιάσουμε να το κάνουν, δεν ήταν ούτε η χειρότερη, ούτε η πιο καταστροφική. Ήταν απλά η πιο γραφική. Καθώς σαρώθηκε, αποκαλύφθηκε η άλλη μεγάλη, η πραγματική εθνική αυταπάτη. Πραγματικά εθνική γιατί αυτή δεν είναι η αυταπάτη του Σύριζα και των ψεκασμένων, αλλά η αυταπάτη της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας, του μεταρρυθμιστικού, φιλο-ευρωπαϊκού κέντρου συμπεριλαμβανομένου. Για να μην πω ότι το φιλοευρωπαϊκό, μεταρρυθμιστικό κέντρο, κεντροδεξιό και κεντροαριστερό, έχει την μεγαλύτερη ευθύνη για την αυταπάτη αυτήν.
Είναι η αυταπάτη του κράτους. Ακόμα και τώρα, μπροστά σε όλη αυτή την φορολογική επέλαση, ακόμα και αυτοί που διαμαρτύρονται οργισμένα για τους αποπνικτικούς φόρους, δεν τολμούν ή δεν θέλουν να μιλήσουν για την άλλη αναγκαστική πλευρά της εξίσωσης, το μέγεθος του κράτους. Είναι η αυταπάτη ότι το κράτος μας δεν είναι μεγάλο· ότι είναι «απλά» αναποτελεσματικό και αρκούν οργανωτικές μεταρρυθμίσεις που δεν θα πονέσουν δημόσιους μισθούς και δημόσιες δαπάνες. Είναι η αυταπάτη ότι το κράτος μίκρυνε στα χρόνια της κρίσης, λες και οι πολλές δεκάδες χιλιάδες αυτών που έσπευσαν να βγουν σε πρόωρη συνταξιοδότηση θα πληρώνονται από άλλη τσέπη όλα αυτά τα παραγωγικά χρόνια που θα μισθοδοτούνται για να κάθονται σπίτι τους ή να απασχολούνται εκ του ασφαλούς στην παραοικονομία. Είναι η αυταπάτη που μετράει το κράτος στην κεντρική διοίκηση μόνο, αγνοώντας το μέγεθος ενός ευρύτερου δημόσιου τομέα που δεν έχει ακόμα απογραφεί ουσιαστικά και βαφτίζοντας εξοικονόμηση τις συγχωνεύσεις οργανισμών.
Τουλάχιστον ο Σύριζα έχει μια ωμή, ταξική ειλικρίνια. Οι υπόλοιποι όμως, κρυβόμαστε ακόμα πίσω από το δάχτυλό μας. Φωνάζουμε για τους φόρους αλλά μόνο ψελίζουμε αμήχανα για το κράτος που αυτοί οι φόροι πληρώνουν. Και αυτή η εθνική αυταπάτη δεν θα σαρωθεί παρά μόνο όταν οι φόροι δεν θα μπορούν πια να πληρωθούν και οι ουσιαστικές δαπάνες του κράτους, τα αναλώσιμα των νοσοκομείων και η βενζίνη των ασθενοφόρων για παράδειγμα, δεν θα μπορούν να πληρωθούν, για να πληρώνονται απείραχτοι άχρηστοι μισθοί σε δημόσιους οργανισμούς μπουτίκ και πρόωρες συντάξεις συνταξιούχων των πενήντα ετών.

| Leave a comment

Η Συνάντηση

(Δημοσιεύτηκε στο www.amagi.gr, 23/11/15)

Δεν ξέρω αν ήταν τεχνική αστοχία, απλοϊκή διοίκηση ενός τεχνικού έργου, ανικανότητα στελεχών ή οτιδήποτε άλλο. Ξέρω μόνο ότι την Κυριακή το πρωί η Νέα Δημοκρατία είχε ένα ραντεβού με την ελληνική κοινωνία και δεν κατάφερε να είναι στην ώρα της. Όχι μόνο επειδή μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μέλη της, ψηφοφόροι της, φίλοι της, αλλά ακόμα και πολίτες που δεν θα τη στήριζαν σε εκλογές αλλά νοιάζονταν για τον θεσμικό της ρόλο στην δημοκρατία μας, ήταν εκεί για να αναδείξουν την ηγεσία της και την περίμεναν μάταια.

Continue reading »

| Leave a comment

Διχαστικές γραμμές και συναινέσεις

Βιάστηκαν πολύ κάποιοι να διαπιστώσουν ότι η διχαστική γραμμή του μνημονίου σβήστηκε και ότι το ζητούμενο έγινε αίφνης το ποιός θα το εφαρμόσει καλύτερα. Αυτοί που ψήφισαν την συγκυβέρνηση Σύριζα – Καμένου, το έκαναν ακριβώς γιατί πίστεψαν ότι τα κόμματα αυτά εξαναγκάστηκαν από τους δανειστές να το ψηφίσουν και ότι, ως αντιμνημονιακά, αυτά είναι που θα κάνουν τουλάχιστο τον όποιο πόλεμο φθοράς μπορούν να κάνουν, για να κερδίσουν ότι μπορούν να κερδίσουν. Ακόμη κι αν αυτό που θα κερδίσουν είναι μόνο η ηθική ικανοποίηση της ρητορικής αντίστασης που θα εκτονώνει κάπως την οργή τους. Και αυτοί που απείχαν, απείχαν ακριβώς επειδή κανείς δεν τους έπεισε ότι μπορεί πια να αντισταθεί: αποδέχτηκαν το μνημόνιο σαν ανίατη αρρώστια, όχι σαν απαραίτητη θεραπεία. Και οι μεν και οι δε, θεώρησαν ότι οι ευθύνες του «παλιού πολιτικού συστήματος» που μας οδήγησε τάχα στα μνημόνια, είναι μεγαλύτερες από αυτές των αντιμνημονιακών που απλά τα αποδέχτηκαν υπό το κράτος εκβιασμού. Η διαχωριστική γραμμή υπάρχει και θα υπάρχει όσο μια μεγάλη μερίδα των πολιτών πιστεύει ότι οι πολιτικές του μνημονίου μας επιβάλλονται από ξένα κέντρα και όχι από την δική μας πραγματικότητα. Από την άλλη πλευρά της διαχωριστικής γραμμής όμως, κανείς δεν υπερασπίστηκε αυτή την αναγκαιότητα και κανείς δεν προσπάθησε να πείσει γι’αυτήν. Ήταν άλλως τε πολύ αργά γι’αυτό. Μας αρκούσε να αναδεικνύουμε ότι ο Αλέξης έγινε μνημονιακός θεωρώντας ότι αυτό επιτέλους μας δικαιώνει.

Επίσης βιάστηκαν πολύ κάποιοι να θεωρήσουν ότι οι πολίτες θέλουν πλέον συνεννοήσεις, συναινέσεις και συνεργασίες, και να προεξοφλήσουν μάλιστα ότι αυτή θα ήταν τάχα η εντολή του εκλογικού σώματος, και να επενδύσουν επικοινωνιακά σε αυτήν, προαναγγέλλοντας μάλιστα τις συναινέσεις και τις συνεργασίες. Το γράφω χρόνια τώρα: η δημοκρατία είναι αντιπαράθεση και σύγκρουση για την εξουσία και όχι επιτροπή διαχείρισης. Όταν προκύπτουν συνεργασίες αυτό γίνεται αναγκαστικά την επόμενη μέρα των εκλογών, όχι ως εντολή και ιδεατή αρχή διακυβέρνησης από πριν. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς όταν τα προβλήματα είναι θεμελιώδη και άρα διχαστικά. Είναι συνεπώς το αντίθετο από αυτό που κυκλοφορεί ως κοινή αντίληψη: τα μικρά προβλήματα, η βαρετή κανονικότητα, τα μικρά επιμέρους, κάνουν τις διαφορές ασήμαντες και τις συναινέσεις φυσιολογική συνέπεια. Τα μεγάλα προβλήματα δημιουργούν διαχωριστικές γραμμές και συγκρούσεις. Όποιος το αγνοεί, αυτοαναιρείται.

Μην μου πείτε όμως ότι και στα δύο ερωτήματα οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι οι πολίτες απαντάνε διαφορετικά. Εδώ δεν κατάφεραν να βρουν τι πιστεύουν οι πολίτες σε ένα ερώτημα τόσο σαφές όσο το τι αποφάσισαν να ψηφίσουν, θα έβρισκαν ποτέ την σωστή απάντηση σε ερωτήματα τόσο δύσκολα όσο αυτά;

| Leave a comment

Η «δημιουργική ασάφεια» κόστισε ακριβά

Είναι πλέον φανερό ότι όλη η παρελκυστική τακτική της ηγεσίας του σύριζα, η διπλή γλώσσα στο εξωτερικό και το εσωτερικό, οι δεσμεύσεις έξω και οι τσάμπα μαγκιές μέσα, δεν αποσκοπούν στο να «πουληθεί» επικοινωνιακά η αναπόφευκτη άνευ όρων υποχώρηση στο εσωκομματικό ακροατήριο και στους ψηφοφόρους του, όπως βιάστηκαν να επιδοκιμάσουν όσοι πίστεψαν ότι ο σύριζα θα κάνει τις μεταρρυθμίσεις που προσδοκούν. Ο σύριζα προσπαθεί ακόμα να εξαπατήσει με βαλκανικά τερτίπια τους Ευρωπαίους εταίρους μας, όπως προσπαθεί να εξαπατήσει τους Έλληνες πολίτες. Εκείνους με υπαναχωρήσεις, «δημιουργικές ασάφειες» και δικολαβίστικα κόλπα πάνω στα υπογεγραμμένα κείμενα. Εμάς, διαστρέφοντας συνειδητά και οργανωμένα την πραγματικότητα για να την αποκρύψει.

Για τον λόγο αυτό και αγόρασε χρόνο, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναβάλλει το απευκταίο αναπόφευκτο. Χρόνο που θα ξοδεύει χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σχέδιο, με αυτοσχεδιασμούς και με παιδαριώδη στρατηγήματα, ελπίζοντας ακόμη ότι θα γυρίσει ο καιρός και θα καταφέρει μια πολιτική λύση που θα τον διασώσει από την σύγκρουση με την πραγματικότητα. Και δεν είναι μόνο ότι αγόρασε αυτόν τον άχρηστο χρόνο ακριβά, ξοδεύοντας τις τελευταίες αντοχές της πραγματικής οικονομίας και το διεθνές πολιτικό κεφάλαιο της χώρας. Είναι και ότι εγκλωβίστηκε στην κουτοπόνηρη τακτική του. Με την χαρακτηριστική του περιφρόνηση στα συμφωνημένα και στους θεσμούς, προσδοκούσε ότι θα περνούσαμε άνετα αυτόν τον χρόνο καταχρώμενοι τα χρήματα του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Στήριξης που μας είχαν εμπιστευτεί. Το ότι οι εταίροι μας τα πήραν πίσω δεν ήταν μόνο μια συμβολική εξευτελιστική απόδειξη έλλειψης εμπιστοσύνης. Ήταν και η απόδειξη ότι όντως η κυβέρνηση, με ανήκουστη επιπολαιότητα, είχε όντως σκοπό να βρει τρόπο να χρησιμοποιήσει τα χρήματα αυτά για τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Το ταμειακό αδιέξοδο που δεν μπόρεσε φυσικά να κρύψει, το αποδεικνύει.

Τώρα θα πληρώσουμε τον άχρηστο χρόνο που αγοράσαμε, ξοδεύοντας τα χρήματα που είχαμε για να λειτουργούν στοιχειωδώς τα νοσοκομεία, παρακρατώντας και το τελευταίο ευρώ που χρωστάει το κράτος στις επιχειρήσεις και ξύνοντας τον πάτο του βαρελιού με όποιον ευφάνταστο τρόπο βρουν. Και κυρίως διακινδυνεύοντας μια χρεωκοπία. Πολλοί κάναμε το λάθος να νομίζουμε ότι η κυβέρνηση αυτή είναι επικίνδυνη για αυτά που θέλει να κάνει. Τελικά, είναι επικίνδυνη γιατί δεν ξέρει ούτε αυτό.

| Leave a comment

Ανθρωπιστική Κρίση

Σε κάθε κοινωνία υπάρχει ένα σύνολο κοινών αξιών. Ως αξίες είναι αδιαπραγμάτευτες και περίπου αυταπόδεικτες. Είναι οι βάσεις του πολιτικού λόγου και όχι τα συμπεράσματα των επιχειρημάτων. Ως αξίες όμως από την άλλη, είναι μόνο λέξεις, δηλαδή έννοιες ασαφείς και απροσδιόριστες. Γίνονται απτές μόνο δια παραδειγμάτων. Και γι’αυτό είναι ανυπεράσπιστες και ευάλωτες. Η διαλεκτική της δημοκρατίας προϋποθέτει μια σιωπηρή συμφωνία για το νόημά τους. Αν αυτή δεν υπάρχει, ο διάλογος καταρρέει.

Ο ωμός λαϊκισμός δεν χρησιμοποιεί την ρητορική του για γίνει αρεστός και να πείσει, αλλά για να αλλάξει πλήρως το νόημά τους, συνειδητά και με σχέδιο. Δεν υποκλέπτει απλά λίγη από την ηθική λάμψη τους για να ντύσει τα επιχειρήματά του, αυτό θα ήταν απλή δημαγωγία. Τις υφαρπάζει, τις αδειάζει και τις ξαναγεμίζει με το δικό του λάθρο νόημα. Και καθώς οι αξίες-λέξεις είναι κοινές, αδιαπραγμάτευτες και αυταπόδεικτες, έχει πια καταφέρει να ακυρώσει τον δημόσιο διάλογο στην πράξη και να επικρατήσει. Οποιαδήποτε συζήτηση δεν μπορεί πια να γίνει παρά στο θεμελιώδες επίπεδο του ορισμού τους, και αυτή είναι μια συζήτηση αμυντική, απολογητική και άρα χαμένη.

Κάπως έτσι φτάσαμε να μιλάμε για «ανθρωπιστική κρίση»· «εθνική υπερηφάνεια»· «αξιοπρέπεια»· «πατριωτισμό»· «δίκαιο» και «δίκιο»· και τόσα άλλα. Χαμογελώντας αφ’υψηλού για αυτό που νομίζαμε ότι δεν ήταν παρά γραφική, συναισθηματική ρητορεία, αφήσαμε τον ωμό και κυνικό λαϊκισμό να προπαγανδίσει στους ανθρώπους το νέο τους νόημα. Τώρα, τα σαθρά του επιχειρήματα είναι όμως αξίες. Κοινές, αδιαπραγμάτευτες και αυταπόδεικτες. Και εμείς που οχυρωθήκαμε στα παλιά νοήματα, βρεθήκαμε απολογούμενοι.

| 1 Comment

Παρίες της Ευρώπης;

Διαβάζω «ψύχραιμες» δηλώσεις και αναλύσεις που θέλουν να με πείσουν, ότι ουσιαστικά δεν κινδυνεύει η ευρωπαϊκη θέση της χώρας μου, αν οι συμπολίτες μου επιλέξουν την εθνική στρατηγική στην οποία τους καλεί η αριστερά. Δεν θα έρθει λένε κανένας ορυμαγδός. Μου λένε ότι ούτε η αριστερά θέλει την έξοδό μας από το ευρώ, και άρα όλα καλά. Λες και η παραμονή μας σε στο κοινό νόμισμα είναι θέμα αποκλειστικά του τι επιθυμούμε εμείς και οι ηγεσίες που επιλέγουμε, με τους όρους που επιθυμούμε εμείς, και διαλέγοντας τον τρόπο που επιθυμούμε εμείς.

Στο τελευταίο τεύχος του Athens Review of Books μπορείτε να διαβάσετε ένα άρθρο του Mario Draghi για την σταθερότητα στην Ευρωζώνη. Στο αρθρο αυτό, o Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ξεδιπλώνει μια αναγκαία στρατηγική που είναι μονόδρομος για τις Ευρωπαικές χώρες, αν θέλουν να μπορούν να αντέχουν στις πάντα αναπόφευκτες διεθνείς χρηματοπιστωτικές αναταράξεις: τραπεζική ενοποίηση ώστε να διασπείρεται ο κίνδυνος, μεταρρυθμίσεις ώστε να γίνουν ευέλικτες οι εωτερικές αγορές, δημοσιονομική ευελιξία ώστε να είναι τα κράτη σε θέση να αποσβαίνουν τις ανατάράξεις αυτές. Αυτή είναι πλέον και μια ευρωπαϊκή μακροπρόθεσμη στρατηγική. Καθώς οι οικονομίες είναι πια τόσο συνδεδεμένες, ότι κάνει κάθε χώρα επηρεάζει τις άλλες. Όποια δεν θέλει να το παραδεχτεί, μπορεί να προχωρήσει μόνη της.

Ανεξαρτήτως από το ποιά από όλες τις επιμέρους αντιφατικές ανοησίες, που έχουν ακουστεί από τα στελέχη του Σύριζα, θα ισχύσει τελικά, η εθνική στρατηγική της ελληνικής αριστεράς, αρνείται και τους τρεις αυτούς πυλώνες ευρωπαϊκής στρατηγικής. Ουσιαστικά επικαλείται την μόνη εναλλακτική οδό με την οποία θα μπορούσε να διασφαλίζεται η σταθερότητα στην Ευρωζώνη, αυτή των συνεχών μεταβιβάσεων πόρων. Για λόγους που είναι παραπάνω από προφανείς, αυτή η πολιτική δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή σε μια Ευρώπη χωρίς πολιτική ομοιογένεια.

Έτσι δεν έχει καμία σημασία αν η Αριστερά θέλει ή δεν θέλει να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη. Αν δεχτεί την Ευρωπαϊκή στρατηγική που περιέγραψα πιο πάνω, και μαζί της όλες τις δημοσιονομικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις που πολέμησε με λύσσα, θα αυτοαναιρεθεί και θα καταρρεύσει παταγωδώς κάτω από την οργή αυτών που εξαπάτησε. Ας ρωτήσει τον Γ.Παπανδρέου. Και αυτή την φορά, οι άνθρωποι που εξαπατήθηκαν δεν θα έχουν άλλη πολιτική διέξοδο από την ριζοσπατική πολιτική περιθωριοποίηση. Ούτε θα καταφέρει να βρει φτηνές δικαιολογίες σε χαρούμενους πρόθυμους κυβερνητικούς εταίρους, τους χρήσιμους ηλίθιους, που μπερδεύουν την σκιά τους με το μποϊ τους και το νομίζουν μεγαλύτερο απ’ ότι είναι.

Αν δεν την δεχτεί, η Ελλάδα θα βρεθεί απέναντι στην Ευρώπη. Αυτό θα την περιθωριοποιήσει πολιτικά, με όποια συνέπεια μπορεί να έχει αυτό σε εθνικό επίπεδο, και οικονομικά. Δεν είναι υποχρεωτικό να εκδιωχθούμε από το ευρώ, αφού θα θέλουμε να μείνουμε. Αλλά αφού η πολιτική μας θα δημιουργεί κινδύνους στους εταίρους μας θα είμαστε σε μια πολιτική και οικονομική καραντίνα, όχι για λόγους πίεσης και τιμωρίας, αλλά για να προστατευτούν οι ίδιοι από την ανοησία μας. Και τότε θα ανακαλύψουμε ότι μπορείς μια χαρά να είσαι πένης και παρίας σε μια παρέα πλουσίων.

Έτσι, δεν φοβάμαι ότι μια διακυβέρνηση αριστεράς θα φέρει ορυμαγδό. Δεν φοβάμαι ότι θέλουν οι ίδιοι να μας βγάλουν από την Ευρώπη. Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν φοβάμαι το ατύχημα που μπορεί να συμβεί από κακούς χειρισμούς ανοήτων. Ξέρω όμως πολύ καλά ότι η πολιτική που ευαγγελίζονται, και θα υποχρεωθούν για πολιτικούς λόγους να εφαρμόσουν, θέλουν δεν θέλουν, θα μας καταδικάσει σε εθνική και οικονομική περιθωριοποίηση, στους αξιολύπητους παρίες της Ευρώπης. Και δεν είναι μόνο οι ζωές μας: δεν το πιστευουν πολλοί, αλλά έχουμε πολλά ακόμα να χάσουμε. Είναι και θέμα ιστορικής και εθνικής αξιοπρέπειας.

| Leave a comment
  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.