Tag archives for Πολιτική

Λοιπόν απόψε θα σας μιλήσω σαν επιχειρηματίας.

Λοιπόν απόψε θα σας μιλήσω σαν επιχειρηματίας. Σαν ένας απηυδισμένος άνθρωπος της αγοράς. Και θυμωμένος όταν ακούω να περιγελούν τους φόβους μας και να μας κατηγορούν ανέμελα και ανόητα για καταστροφολογία. Και αυτά που θα πω θα τα καταλάβουν χιλιάδες άλλοι επιχειρηματίες και οι συνεργάτες τους. Και οι οικογένειες τους. Αυτοί που μερικοί περιγελάτε ως «νοικοκυραίους».

Μέχρι πριν έναν χρόνο ήμασταν έτοιμοι να καταρρεύσουμε και οι τελευταίοι που είχαμε απομείνει να αντέχουμε να λειτουργούμε χωρίς ρευστότητα. Ακόμη όσοι από εμάς ημασταν τυχεροί να έχουμε δουλειές από το εξωτερικό, δεν βρίσκαμε κεφάλαια να χρηματοδοτήσουμε τις δουλειές αυτές. Και τρώγαμε τις σάρκες μας. Και θα σας εξομολογηθώ κάτι προσωπικό: κάθε φορά που κλείδωνα, χαράματα, την πόρτα για να φύγω, σκεφτόμουν γελώντας ότι κάποιο τέτοιο πρωϊ θα είναι που θα την κλειδώσω οριστικά. Γελώντας, για να ξορκίσω το κακό.

Μην βιαστείτε να κρίνετε όσοι έχετε μάθει να κάνετε ασκήσεις επί χάρτου για την οικονομία, όσοι την ξέρετε από σίγουρες δημόσιες δουλειές ή από τα πανεπιστημιακά βιβλία σας. Οι πιο πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις ήταν επιχειρήσεις καλές και νοικοκυρεμένες. Χωρίς πολλά χρέη και χωρίς περιττά ανοίγματα. Ούτε απαραίτητα αυτές που βλέπω να κατηγορούν για απομεινάρια στρεβλής ανάπτυξης οι ηθικολόγοι των εθνικών στρατηγικών σχεδίων. Πολλές, σαν και την δικιά μου, ήταν επιχειρήσεις γνώσης, καινοτομίας και τεχνολογίας. Και οι περισσότερες παραγωγικές. Από αυτές που σε μιαν άλλη χώρα θα καμάρωναν για τις προοπτικές τους. Στην αγορά δεν πληρώνεις πάντα τα δικά σου λάθη, ούτε ξέρεις από που θα σκάσει πάνω σου το κύμα. Και δεν ήταν ούτε αρκετά μικρές για να βγαίνουν με την προσωπική περιουσία των ιδιοκτητών τους, ούτε αρκετά μεγάλες για να βρίσκουν κεφάλαια. Ο κορμός της Ελληνικής οικονομίας δηλαδή.

Τον τελευταίο χρόνο, το έχω ξαναγράψει, πήραμε μιαν ανάσα. Το κλίμα στους διαδρόμους των γραφείων μας άλλαξε. Αρχίσαμε πάλι να κάνουμε σχέδια. Οι επιχειρηματίες είμαστε τζάνκια των ονείρων. Χωρίς αυτά πέφτουμε σε βαθειά κατάθλιψη. Μπορεί να ήταν το χρήμα που κυκλοφόρησε από τον τουρισμό, μπορεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζων που τις έκανε πιο συνεργάσιμες, μπορεί και αυτή η απλή ανάσα αισιοδοξίας που έκανε τους ανθρώπους να βγαίνουν ξανά τις Κυριακές στα μαγαζιά. Να ξανακυκλοφορούν με τα αυτοκίνητά τους και να ξαναέχει κίνηση στους δρόμους. Και το σημαντικότερο. Αρχίσαμε να κάνουμε δειλά προσλήψεις. Δεν χρειάζεται πολύ η ανεργία. Ούτε μεγάλες ξένες επενδύσεις, ούτε ταμεία επιχειρηματικότητας, μεγαλεπήβολα πλάνα. Χρειάζεται μερικές χιλιάδες μικρές και μεσαίες να πιστέψουν στο μέλλον και να ξανακάνουν από λίγες προσλήψεις. Είπαμε, οι επιχειρηματίες είμαστε τζάνκια των πεζών μας ονείρων. Κάθε πρόσληψη μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι μεγαλώνουμε το μικρό μας βασίλειο.

Το κακό με τα όνειρα είναι ότι γίνονται εύκολα εφιάλτες. Τώρα διαβάζω στα ξένα περιοδικά μου σενάρια για το τι θα γίνει αν βγούμε από το ευρώ. Για το πόσο πιθανό είναι να βγούμε. Για το πόσο πιθανό είναι το ατύχημα λόγω ανοησίας ή απειρίας ή και λόγω των πολιτικών εμμονών περιθωριακών που σε άλλες χώρες δεν θα ήταν καν στην Βουλή. Ακούω γύρω μου ένα εκκωφαντικό πια κρεσέντο ανοησίας. Όπου οι ανησυχίες μας βαφτίζονται κινδυνολογία. Και για οτιδήποτε άλλο εκτός από τα σημαντικά. Αυτά που δίνουν δουλειές σε ανθρώπους και φόρους για να συνεχίσει να λειτουργεί αυτή η χώρα. Είπαμε οι επιχειρηματίες είμαστε εθισμένοι στα πεζά μας όνειρα. Το μόνο που θέλαμε ήταν να μας αφήσετε ήσυχους να κάνουμε την δουλειά μας, εμείς και οι άνθρωποι που μοχθούν μαζί μας. Δεν ξέρω αν θα αντέξουμε δεύτερη φορά, όσοι αντέξαμε την πρώτη. Φροντίστε.

| 3 Comments

Η απόφαση δεν είναι για το ποιός σε εκπροσωπεί

Τα κοινοβουλευτικά πολιτεύματα βασίζονται πάντα σε έναν θεμελιώδη συμβιβασμό ανάμεσα στην αντιπροσωπευτικότητα και στην κυβερνησιμότητα. Τα κοινοβούλια και οι κυβερνήσεις που προκύπτουν από αυτά δεν είναι και δεν οφείλουν να είναι στατιστικά αντιπροσωπευτικά του εκλογικού σώματος, ούτε οι πολιτικές να προκύπτουν αναγκαστικά από συνθέσεις. Κάτι τέτοιο θα ήταν προφανώς αναποτελεσματικό.

Οι εκλογές μεταφέρουν τον συμβιβασμό αυτό, συχνά με μορφή διλήμματος, στον κάθε πολίτη που καλείται μερικές φορές να επιλέξει ανάμεσα στην εκπροσώπησή του και στην διακυβέρνησή του. Ανάμεσα στο ποιός τον εκπροσωπεί και στον ποιός τον κυβερνά. Και να ζυγίσει ποιό από τα δυό βαραίνει περισσότερο. Πρέπει όμως πρώτα να συνειδητοποιήσει ότι πρόκειται για δυο διαφορετικά πράγματα για να μπορέσει να τα ζυγίσει, και να ψηφίσει ανάλογα.

Το εκλογικό μας σύστημα, με το bonus των εδρών που χαρίζει στον πρώτο αφαιρώντας τες ουσιαστικά από τον δεύτερο, κάνει το δίλημμα πιο επιτακτικό, καθώς είναι ο πρώτος αυτός που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα κυβερνήσει. Οι συνεργασίες με τρίτους και τέταρτους δεν είναι παρά παρηγορητικές, καλόπιστες προσδοκίες, προφάσεις και υπεκφυγές.

Και σε αυτήν την ιστορική στιγμή είναι από την μεριά του ποιός από τους συγκεκριμένους δύο θα κυβερνήσει που η ζυγαριά βαραίνει συντριπτικά· όχι από την μεριά του ποιός θα μας εκπροσωπήσει. Είναι διλημματικό, είναι πολωτικό, είναι πιθανόν άδικο, αλλά είναι έτσι. Και έχουμε το χρέος και την ευθύνη να επιλέξουμε. Γιατί σε αυτήν την ιστορική στιγμή, αυτοί που είναι έτοιμοι να μας πάρουν μαζί τους στον δικό τους κίνδυνο, πρέπει να μας βρουν απέναντι.

| Leave a comment

Πολιτικός βαλκανικός εξευρωπαϊσμός:

Σε κύριο άρθρο του σημερινού «Β», του Α.Καρακούση, οι μεγάλοι συνασπισμοί παρουσιάζονται ως το «ευρωπαϊκό μοντέλο διακυβέρνησης» που χρειάζεται η Ελλάδα και που προωθούν οι «Ευρωπαίοι και ιδιαιτέρως οι Γερμανοί», ενώ αντιθέτως ο δικομματισμός ή οι κυβερνήσεις με συγκεκριμένη πολιτική ταυτότητα παρουσιάζονται ως αγγλοσαξωνικό, και πάντως μη ευρωπαϊκό μοντέλο, λες και δεν εφαρμόζεται στην μισή εντεύθεν της Μάγχης Ευρώπη. Σε αυτή την αφήγηση, η τάση για πολιτικά συνεκτικές κυβερνήσεις παρουσιάζεται λίγο πολύ ως κατάλοιπο της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας που πρέπει να εκσυγχρονιστεί, ως ελληνική ιδιαιτερότητα. Έχω γράψει πολλές φορές γιατί θεωρώ ότι αυτοί οι μεγάλοι συνασπισμοί ακυρώνουν θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατικής διακυβέρνησης αλλά και ακυρώνουν την προοπτική εφαρμογής μιας συνεκτικής πολιτικής και τελικά αφήνουν τους πάντες δυσαρεστημένους. Αυτό που είναι ενδιαφέρον εδώ όμως είναι ότι στους επόμενους μήνες θα παρουσιαστούν από την εκσυγχρονιστική αφήγηση λίγο πολύ ως σύμβολο πολιτικού εξευρωπαϊσμού της τάχα βαλκανικής μας χώρας. Το πιο βαλκανικό στον ελληνικό δημόσιο διάλογο όμως είναι το να βαφτίζεις επιλεκτικά «ευρωπαϊκές» τις δικές σου θέσεις μετακινώντας γεωγραφικά την Ευρώπη εκεί που θα ήθελες κάθε φορά να είναι.

| Leave a comment

Ανισότητα

Η ανισότητα θα είναι το κυρίαρχο πεδίο πολιτικής τριβής τις επόμενες δεκαετίες, σε όλο τον δυτικό κόσμο – και σ’εμάς! – επιφυλάσσοντας δυσάρεστες αφυπνίσεις σε όσους πιστεύουν ότι ήρθε το τέλος της Ιστορίας και το τέλος της Πολιτικής και νομίζουν ότι Πολιτική πια είναι μόνο η καλή, τεχνοκρατική διακυβέρνηση, τα επιμέρους προβλήματα τάχα και όχι τα μεγάλα ζητούμενα της Ιστορίας. Σε όσους ηθελημένα αγνοούν ότι ο τεχνητός τάχα διαχωρισμός αριστεράς – δεξιάς δεν είναι παρά η θεμελιώδης στάση που επιλέγει ο καθένας από εμάς, συνειδητά ή ασυνείδητα, μπροστά στο διαχρονικό ζήτημα της ανισότητας. Και σε όσους, με αφόρητο επαρχιωτισμό, νομίζουν ότι όλα αυτά δεν αφορούν – ήδη! – την Ελλάδα, και ότι το ρήγμα που έφερε η κρίση στην ελληνική κοινωνία δεν ήταν παρά ακριβώς αυτό: η δικαιοσύνη ή η ανισότητα στην διανομή του πόνου.

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Nicholas Kristof στους New York Times. Ένας «οδηγός ανισότητας για ηλίθιους». Διαβάστε το όμως εσείς, αυτοί ούτως ή άλλως δεν θα καταλάβουν:  An Idiot’s Guide to Inequality.

 

| Leave a comment

Ανερμάτιστη Μεταρρύθμιση

«Στις κοινωνίες αυτές που θαυμάζουμε, οι θεσμοί που προσδοκούμε δεν κερδήθηκαν μέσα από την περιστασιακή συναινετική υπέρβαση των ιδεολογικών διαφορών και τον «ορθολογικό» συνασπισμό στο όνομα της κοινής λογικής, του γενικού καλού ή της σωτηρίας της χώρας, αλλά ακριβώς εξ’αιτίας του ανταγωνισμού και της ιδεολογικής διαμάχης της πραγματικής πολιτικής. Έτσι, είναι λογικά μη συνεπές και απλοϊκό το να θεωρούμε ότι είναι καν εφικτή η μεταρρύθμιση του χρονίως αναποτελεσματικού κράτους μας χωρίς την μεταρρύθμιση, μέσα από την δυναμική της κοινωνίας, των ίσως εξίσου αναποτελεσματικών, αλλ’ όμως θεσμικών πια εδώ και πάρα πολύ καιρό, κομμάτων της Δημοκρατίας μας».

(Δημοσιεύτηκε στη «Μεταρρύθμιση», 2/7/2014)

Continue reading »

| Leave a comment

Η επιστροφή στην πολιτική ως πολιτικό πρόταγμα

(Δημοσιεύθηκε στην «Μεταρρύθμιση», 19/6/2014)

Περὶ δὲ πολιτείας ἀρίστης τὸν μέλλοντα ποιήσασθαι τὴν προσήκουσαν ζήτησιν ἀνάγκη διορίσασθαι πρῶτον τίς αἱρετώτατος βίος. ἀδήλου γὰρ ὄντος τούτου καὶ τὴν ἀρίστην ἀναγκαῖον ἄδηλον εἶναι πολιτείαν. (Αριστοτέλους Πολιτικά, VII-1323a)

Όπως σε όλες τις έννοιες, που είναι τόσο έντεχνα αφηρημένες ώστε καταλήγουν να στερούνται πραγματικά πρακτικού νοήματος, είναι δύσκολο να διαφωνήσει κανείς με το το πολιτικό πρόταγμα του εκσυγχρονισμού, της μεταρρύθμισης, της ίδιας της λογικής. Είναι κάπου σαν τα κοινωνικά αιτήματα για δικαιοσύνη, ισότητα και αξιοκρατία: σε αυτά μπορούμε να συμφωνούμε επί της αρχής όλοι, γιατί για καθέναν μπορούν να σημαίνουν και κάτι διαφορετικό. Είναι η κοινωνική ανισότητα δίκαιη; Και αν η ολοκληρωτική ισότητα είναι ισοπεδωτική και άδικη, πόση ανισότητα είναι άραγε δίκαιη; Ένας φιλελεύθερος και ένας σοσιαλδημοκράτης θα δώσουν πολύ διαφορετικές απαντήσεις. Είναι στην πράξη που οι έννοιες αποκτούν νόημα, και είναι στην πράξη που διαφωνούμε για το νόημα αυτό, πριν καν προλάβουμε να διαφωνήσουμε επί του πρακτέου. Και αυτή η διαφωνία είναι η ανάγκη, η ουσία και η ομορφιά της πολιτικής.

Continue reading »

| Leave a comment

Ένδεια

Το πρόβλημα μου με τον ανασχηματισμό, δεν είναι ότι κακίζω τον Πρωθυπουργό και τον Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης που δεν επέλεξαν διαφορετικούς από τις όποιες όποιες κομματικές εφεδρείες τους. Το έγραψα εμφατικά και χτες: αφ’ενός αυτοί οι άνθρωποι είναι που τιμήθηκαν με εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους των συμπολιτών μου, αφ’ετέρου στην κοινοβουλευτική δημοκρατία μας, για λόγους δημοκρατικής νομιμοποίησης και συνοχής της πλειοψηφίας, αυτοί οι άνθρωποι είναι που πρέπει να απαρτίζουν μια κυβέρνηση. Ούτε πίστεψα ποτέ ότι πολιτική νομιμοποιούνται να ασκούν άνθρωποι που δεν έχουν – ως πρόσωπα – την δημοκρατική νομιμοποίηση να το κάνουν. Και αν αυτά σας φαίνονται θεωρητικά, ξαναδείτε το. Η εμπειρία της κρίσης έδειξε ότι η δημοκρατική νομιμοποίηση βρίσκει πάντα τρόπους να περνάει το δικό της – τόσο περισσότερο άγαρμπους όσο περισσότερο την αγνοείς – και αυτό είναι από μια άποψη, όσο κι αν ακουστεί παράκαιρο και παράταιρο, δείγμα ωριμότητας της Δημοκρατίας μας.

Continue reading »

| Leave a comment

Δημοκρατία και Σύγκρουση

Στο εξαιρετικό βιβλίο του «Ο Πόλεμος στην Αρχαία Ελλάδα», ο Γ.Σταϊνχαόυερ εξηγεί πως οι αρχαίοι Ελληνες είχαν θεσμοθετήσει τον πόλεμο αντί να τον ξορκίζουν. Τα αντίπαλα στρατεύματα συναντιόταν στο πεδίο της μάχης, έκαναν τελετουργίες προετοιμασίας για αρκετές ημέρες, και μετά έκαναν μία και μόνη επίθεση. Μετρούσαν νεκρούς (συνήθως λίγους) και ο ηττημένος παραδεχόταν την ήττα του. Έτσι δεν είχαν ανάγκη από ανεξέλεγκτη βία: οι πόλεις ήταν χωρίς τείχη, οι άμαχοι ασφαλείς, και δεν υπήρχε καν η έννοια της απόλυτης επικράτησης ή της απόλυτης παράδοσης ή καταστροφής του αντιπάλου. Μέσα στον ήρεμο ρεαλισμό τους αποδέχονταν την σύγκρουση ως αναπόφευκτη και της έβαζαν κανόνες, αντί να την αρνούνται. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την Δημοκρατία. Η κοινοβουλετική, αντιπροσωπευτική Δημοκρατία είναι ένα πεδίο θεσμοθετημένης σύγκρουσης, όχι ένας ναός λατρείας μιας θεολογικής και ουτοπικής συναίνεσης. Γι’ αυτό και το πιο ειλικρινές κοινοβούλιο είναι το αγγλικό. Οι αντίπαλοι κάθονται απέναντι για να επιτίθενται οι μεν στους δε απ’ευθείας, και όχι σε ημικύκλια υποκριτικής συναίνεσης. Όσο ξορκίζουμε την σύγκρουση αναπαράγοντας όλη την εύκολη ρητορική περί συναίνεσης και σύνθεσης που δήθεν «πολλαπλασιάζουν αντί να διαιρούν», όσο δαιμονοποιούμε την διαφωνία με ιδεολογήματα περί κοινής λογικής, υπέρβασης των δήθεν «διχαστικών ιδεολογιών», τόσο διώχνουμε την σύγκρουση από την δημοκρατία. Και τότε αυτή θα βρει πιο άνετο χώρο χωρίς κανόνες σε πλατείες και δρόμους.

| 1 Comment

«Καλοπροαίρετος» λαϊκισμός

Διαβάζω για «καλοπροαίρετο λαϊκισμό» ή για «λαϊκισμό μεν, αλλά για σωστούς λόγους» και άλλα τέτοια. Για να ξέρουμε τι λέμε: λαϊκισμός δεν είναι το να είσαι αρεστός στον «λαό», ή να μιλάς «λαϊκά» ώστε να σε καταλάβει. Λαϊκισμός είναι να εξηγείς την πολιτική ως ένα απλουστευτικο και αντιθετικό δίπολο λαού και πολιτικής εξουσίας, όπου οι πολίτες δεν είναι παρά μια ενιαία οντότητα με κοινά προβλήματα, και κοινά αιτήματα (όπου μόνο οι παραπλανημένοι και εγκλωβισμένοι εξ’αυτών δεν κατανοούν). Και όπου η πολιτική εξουσία έχει τάχα καταληφθεί από ένα σύστημα που την εκμεταλλεύεται εις βάρος αυτού του ενιαίου λαού. Και όπου εσύ φυσικά έρχεσαι να δώσεις την γνήσια έκφραση της «λαϊκής βούλησης». Για τον λαϊκισμό δεν υπάρχουν ουσιαστικά κοινωνικές και οικονομικές τάξεις, κοινωνικές ομάδες με νόμιμα αλλά αντικρουόμενα συμφέροντα, διαφορές ανάμεσα σε προτεραιότητες και ιεραρχήσεις, ατομικές επιλογές. Οι διαφορές ή είναι τεχνητές και εκ του πονηρού, ή οφείλουν να αποσιωπηθούν στο όνομα της λαϊκής ενότητας. Υπάρχει μόνο ένας ομοούσιος, αδιαίρετος λαός και ο πραγματικός εκφραστής του, τον οποίο ο λαός πρέπει να εμπιστευτεί γιατί είναι ηθικός. Δεν υπάρχουν πολιτικές διαφορές αλλά ανήθικοι εχθροί: το κεφάλαιο, η «κομματοκρατία», το «σύστημα». Ό,τι εξυπηρετεί καλύτερα την λαϊκιστική μυθολογία. Ο λαϊκισμός είναι η άρνηση της δημοκρατίας ως συνύπαρξης των διαφορών μας και ουσιαστικά ή άρνηση της πολιτικής. Και γι’αυτό δεν μπορεί ποτέ να είναι ούτε καλοπροαίρετος, ούτε χρήσιμος, ούτε δικαιολογημένος, απ’όπου κι αν προέρχεται. Για να ξέρουμε τι λέμε.

| Leave a comment

Μεθοδολογία ορθής ψήφου

Σε πολλές μεθοδολογίες ορθής ψήφου που κυκλοφόρησαν πρόσφατα με αφορμή τις δημοτικές εκλογές, προκρίνεται μια αποκλειστικά διαχειριστική ή τεχνοκρατική άποψη επιλογής του πιο αποτελεσματικού διαχειριστή, χωρίς πολιτικά ή άλλα κριτήρια. Η αλήθεια είναι ότι η παράμετρος αυτή είναι πολύ σημαντική, καθώς ο Δήμαρχος οφείλει εν πολλοίς να διαχειρίζεται τις συγκεκριμένες αρμοδιότητες που του αναθέτει ο Νόμος με τους συγκεκριμένους πόρους που του εκχωρεί η κυβέρνηση, σε μάλλον στενά πλαίσια αυτονομίας. Άρα μας ενδιαφέρει να συντηρεί σωστά τον δημόσιο χώρο και τις δημόσιες υποδομές, να ασκεί σωστά τις διοικητικές του αρμοδιότητες κοκ. Είναι όμως αυτή η μόνη παράμετρος;

Continue reading »

| Leave a comment
  • Facebook Page:

  • Εγγραφείτε:

    για παραλαβή νέων δημοσιεύσεων με e-mail

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark.